ให้ฉันได้มีโอกาสเรียกคุณว่าลมหนาวอีกครั้งได้ไหม
นานมาแล้ว ที่ฉันไม่ได้เจอคุณ
เรารู้จักกัน แทบจะทั้งชีวิต
จนวันนึง ที่ระหว่างเรามันเปลี่ยนไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว 
แต่ก็จากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ก่อนเข้าฤดูหนาวปีนึง
ที่ฉันจะไม่มีวันลืม
คุณยังคงทักทายฉันปกติ 
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่เราเริ่มใสใจกันมากขึ้น 
มากๆ จนเริ่มมีคนใดคนนึงคิดไปไกล
คนนั้นคือฉันเอง

ค่ำคืนที่มีแสงดาวพราวประดับฟ้า 
เราทำตัวเป็นวัยรุ่นจีบกันใหม่ๆ
นั่งมองฟ้าผืนเดียวกัน โทรศัพท์หากัน
คุยกันจนค่อนคืน

แล้วฉันก็ถามบางอย่างออกไป
บางอย่างที่ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ ก็จะยังถามแบบนั้น
จากนั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

จากมองฟ้าคนละที่ เราก็เปลี่ยนมานั่งข้างกัน
ลมหนาวอาจทำให้หนาวแค่ผิวกาย
แต่พอมีคุณข้างๆ ฉันไม่เคยรู้สึกหนาวใจอีกเลย

เราได้ทำอะไรด้วยกันมากมาย 
ทั้งค่ายอาสา กระโดดน้ำตก หรือปั่นจักรยานเที่ยว
แต่เหมือนลมหนาวผ่านไป เข้าสู่ฤดูร้อน

คุณต้องไปทำงานที่ห่างไกล
แล้วระหว่างเราก็เริ่มไม่เหมือนเดิม
คุณมีใครคนนึงเป็นที่ปรึกษา ในขณะที่ฉันไม่มีใคร

เราจากกันไม่ดีนัก 
ถึงคุณจะร้องไห้แล้วบอกว่าเสียใจ แต่คุณก็สามารถเริ่มต้นใหม่ได้ในทันที
ต่างจากฉัน...
ที่ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ เพื่อนลืมคุณ

จนวันนี้ อากาศยามเช้าที่แดดยังพอให้ยืนตากไหว
กับลมเย็นๆที่พัดมาเอื่อยๆ ทำให้ฉันคิดถึงใครบางคนขึ้นมา
ตั้งแต่วันนั้น จนตอนนี้ เราไม่เคยคุยกันอีกเลย
แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป คงมีเพียงฉันที่ยังเหมือนเดิม
จะพอมีโอกาสอีกสักครั้งไหม ที่ฉันจะได้เรียกคุณว่าลมหนาว?
SHARE
Writer
Apinn
Writer
นักสะสมประสบการณ์

Comments