ความเฮี้ยนของเธอ
"ต่อจากนี้ความสงสัยว่าคุณเฮี้ยนแล้วเป็นยังไง คงกลายเป็นอดีต" เขาพิมพ์ทิ้งไว้เป็นลายลักษณ์อักษรหลังพายุสงบ

"เขาคงเหนื่อยน่าดู งานการคงไม่เป็นอันทำ เรื่องราวตั้งแต่ช่วงเย็นเลยมาจนถึงหัวค่ำ บานปลายได้ขนาดนี้เชียวหรอ" เธอนั่งคิด

ก็ลองเธอได้เฮี้ยน เธอก็เฮี้ยนจนแม่นากยังต้องอาย เป็นที่ร่ำลือโจษจันกันไปทั้งบาง เห็นว่ามีแต่เขานี่แหละ อยากจะเห็นเธอเฮี้ยนดูสักครั้ง คิดๆไปเขาคงเป็นคนบ้าที่อยากลองเจอผีดู ว่าเจอแล้วจะเป็นอย่างไร 

เรื่องราวของคนที่เหมือนเป็นดั่งสายลมของชีวิตเธอหวนคืนมาอีกครั้ง หอบเอาพายุที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงละอองควันลูกใหญ่มาทิ้งไว้ให้เธอด้วย... ทิ้งไว้ในใจเธอ

เขาซึ่งอยู่อีกที่หนึ่งจะไปรู้อะไร ถึงลมส่งไปไม่ถึงแต่อารมณ์จากเธอคงส่งไปเต็มๆ
เธอเล่าปนระบายอย่างทุกที เหมือนทุกเรื่องที่เคยผ่านมาแต่อยู่ๆ เขาก็ดุเธอขึ้นมา 
"ถ้ามีอารมณ์อยู่ก็อย่าตอบแบบสะบัดๆมา" เขาพูดทิ้งเสียง เสียงดุกระทบเธอทันที 

เธอน้ำตาคลอ เธอเคยสงสัยว่า เขาจะทำอะไรให้เธอร้องไห้ได้ วันนี้ความสงสัยนั้นเป็นอดีตไปเช่นกัน 

ความคุกรุ่นทับถม บรรยากาศเธอดีขึ้น มีน้องชายมาปลอบใจ จนกระทั่ง มุกที่เล่นกันประจำก็ฝืดขึ้นมาเสียแบบนั้น  "ถ้ามีกิ๊กก็ไม่ได้อยู่ไทย" เขาพิมพ์มาหวังหยอกเอิน แต่เขาควรรู้ว่า จะอยู่ในวงการนี้การเล่นมุกตลก เรื่องจังหวะเวลาเป็นสิ่งสำคัญ และใช่ ครั้งนี้เขาผิดไปเสียหมดตั้งแต่จังหวะ เวลาและบทสนทนา 
"ไม่ตลก" เธอตอบเขาไป 

สถานการณ์ตึงเครียด ราวกับภูเขาไฟจะปะทุ เธอโกรธแม้จะรู้ว่าเขาง้อไม่เป็น แต่ทำอย่างไรได้จะเป็นจอมยุทธควรต้องฝึกวิทยายุทธ 

"พี่นี่คือใครอะทักมา"น้องของเธอคนนึงถามขึ้น 
"ห๊ะ มาได้ไง" เธอตอบ เสียงขุ่น
"ก็ไม่รู้ พิมพ์มาว่างี้" น้องบรรยายการสนทนาบทแชทมากขึ้น

เธออดรนทนไม่ไหว กดโทรศัพท์กลับไปถึงสายที่เธอไม่ได้รับ 

คุยกันเสียเนิ่นนาน ครั้งนี้เค้าคงง้อได้มากที่สุดในชีวิตเขาแล้ว "เอาแขนเราไปวางไว้บนโต๊ะได้ไหม ไม่ต้องสนใจก็ได้นะ ถ้าเบื่อก็แค่ก้มมาหอม" เขาง้อเธอยาวๆครั้งแรก 


เขาฉลาดเสมอ เขารู้ว่าเธอชอบหอมตัวเขามากกว่าอะไร พูดแบบนี้ใครจะไม่ใจอ่อนก็ภาพตอนหอมแขนเขามันลอยมาให้เห็นตรงหน้า 

ราวกับสายลมได้หอบเอาความเฮี้ยนไปด้วย
เมื่อลมผ่านไป เธอก็ยังเห็นความรัก ความหลงไหลที่มีต่อตัวเขาเช่นเดิม

เธอก็เฮี้ยน เขาก็บ้า แต่ก็ยังดีที่เรื่องที่เราต่างสงสัยเราได้เห็นมันเสียที 

เธอเคยอ่านเจอคำประมานเช่นนี้ "ความรักนั้นคือการโอบกอดกันไว้แม้ในยามที่อยากจะผลักไส" เห็นทีว่าจะจริง เพราะกอดของเขาในวันนี้ที่ทำให้เธออบอุ่น

ลมหนาวพัดมาแล้ว ระหว่างทางที่ลมกระทบตัว เธอสัญญากับตัวเองในใจว่า ถึงอย่างไรเธอจะไม่เฮี้ยนกับเขาข้ามคืนแน่นอน เขาคือคนบ้าที่เธอเฮี้ยนใส่แล้วต้องกลับมาสัญญากับตัวเอง

ด้วยเกียรติของเนตรนารี
และด้วยความรักจากเธอ



SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments