ฉัน
มันเหนื่อย ที่ต้องเป็นตัวเอง ในแบบที่ไม่ใช่ตัวเอง
ฉันถอนใจ วางมือจากแป้นพิมพ์ เสมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วก็ได้แต่ยิ้มอ่อนใจ วันนี้ฉันเขียนงานได้น้อยกว่าปกติ และงานหนักย่อมไปตกอยู่ที่วันถัดไป

ช่วงนี้ฉันเหนื่อย, เหนื่อยในแบบที่ไม่อาจทราบสาเหตุ

หลายช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกเหมือนสูญเสียตัวตนไป โดยเฉพาะเวลาที่ต้องออกจากประตูห้องไปพบเจอผู้คน สุดแสนจะทรมานเลยล่ะ 

ไม่รู้ว่าเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ฉันสร้างอีกตัวตนหนึ่งขึ้นมา, ตัวตนที่เป็นฉัน และไม่ใช่ในเวลาเดียวกัน 

ยิ้มร่าเริง สดใส เป็นมิตรเปรียบเสมือนขั้วแม่เหล็กที่สามารถดึงดูดผู้คนให้เข้าหา - คนสนิทให้คำนิยามนี้กับฉัน

หากความเป็นจริงแล้วฉันไม่ใช่มนุษย์ประเภทนั้น จะกล่าวว่าไม่มีส่วนใดร่วมกันเลยก็คงได้ 

เนื้อแท้ฉันเป็นคนเงียบขรึม หน้านิ่ง มนุษย์สัมพันธ์ติดลบและเกลียดการเข้าสังคมเป็นที่สุด

ฉันไม่ได้มีปัญหา ฉันแค่ไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ก็เลี่ยงไม่ได้หรอก

เพราะชีวิตคนเราไม่สามารถอยู่คนเดียวได้
ทุกครั้งที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ฉันดูเริงร่าสดใสดี แต่ข้างในนั้นว่างเปล่า เหมือนยิ่งใกล้ ก็ยิ่งไกลออกไป เป็นเหมือนมดตัวน้อยท่ามกลางตึกใหญ่ เสียงอื้ออึงที่ลอดผ่านหูเข้ามาเหมือนทะลุออกไปแทบจะในทันที

ฉันเหนื่อย, เหนื่อยที่ต้องแสร้งทำตัวสดใส

ทุกครั้งที่ต้องก้าวออกจากประตูห้อง ฉันมักจะก้าวออกไปพร้อมความหนักอึ้งที่ถาโถมกดทับลงมา ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ก็เข้าประทับร่าง

ถ้าเกิดฉันออกจากบ้านไปด้วยตัวตนที่แท้จริง คนอื่นมักจะมองฉันด้วยสายตาที่เหมือนตั้งคำถาม จนทำฉันประหม่า

เธอดูเงียบผิดวิสัย - หนึ่งในเพื่อน(ที่ฉันคิดว่า)สนิทกล่าว

นี่แหละ ปกติของฉัน - ฉันคิดแต่ไม่ได้พูดตอบขณะยิ้มตอบเธอด้วยสีหน้าที่คิดว่าเบิกบานที่สุด
มันเหนื่อย ที่ต้องคงไว้ซึ่งตัวฉันที่ไม่ใช่ตัวฉัน
ฉันถอนใจอีกรอบ ตัดสินใจปิดโน๊ตบุ๊ก ไม่สามารถเขียนงานต่อได้หรอก ถ้าจิตใจไม่สงบแบบนี้ 

ฉันหวังนะ ว่าวันหนึ่งจะสามารถเป็นตัวเองที่เดินอยู่ด้านนอกได้ด้วยจิตใจที่เบิกบานเต็มสูบ และปล่อยตัวตนที่สร้างขึ้นให้หายไป

สักวันฉันคงจะได้สยายปีกโบยบินไปบนฟ้ากว้างด้วยตัวตนที่แท้จริง

สวัสดีเช้าวันอังคารที่ฟ้าสดใสนะคะ 
ตะวันวาด, คนเดิมที่ยังคงซึมเศร้า
SHARE
Writer
Tawanwad
Writer
When life gives you lemons , make lemonade .

Comments