ผมคนเดิมและคุณที่หายไป
ผมยืนอยู่ตรงระเบียงของคอนโดชั้นที่12
พร้อมกับกระป๋องเบียร์เปล่าๆในมือ
และผ้าพันคอ2ผืนที่ถูกพาดไว้ตรงราวระเบียง

ท่ามกลางแสงของหมู่ดาวที่โอบล้อม
สายลมที่พัดผ่าน
พัดพาสรรพสิ่งทุกอย่างในความมืด ใบไม้ ต้นไม้ และเสื้อผ้าที่ตากไว้ให้ขยับเขยื้อนตามแรงลม

รวมทั้ง


พัดคุณให้หายไปด้วย



กลางมหานคร รายล้อมไปด้วยตึกสูงระฟ้า
และผู้คนมากมาย
ผมยังยืนรออยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
ยืนรอคุณคนเดิมให้กลับมา
"แม้ว่ามันจะแทบเป็นไปไม่ได้"

ผมค่อยๆหันไปมองใบหน้าเรียวสวยที่กำลังยิ้ม
ผมของเธอประบ่า
ตาของเธอเป็นประกาย
พร้อมกับผ้าพันคอผืนโปรดของเธอ

พอผมหันมาอีกที

สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงอดีตที่สวยงาม
และขมขื่น
ในเวลาเดียวกัน

ผมจำสัมผัสของเธอได้อย่างแม่นยำ
เสียงของเธอที่ก้องในโสตประสาท
และดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองผม

ผมกำกระป๋องเบียร์ไว้แน่น
ราวกับตอนที่ผมกำลังรั้งเธอไว้

ผมกอดผ้าพันคอผืนนั้นไว้แน่น
ราวกับตอนที่ผมกอดเธอไว้ไม่ให้เธอจากไป

ผมร้องไห้เป็นเด็กเล็กๆ
แล้วทรุดตัวลงพิงระเบียง

ถ้าสายลมพัดพาเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ
ถ้างั้น...
ช่วยพัดพาอดีตอันแสนเจ็บปวดพวกนี้ออกไปซักที


แม้ว่าฤทธิ์ของเบียร์จะทำให้ผมไร้ซึ่งสติ
ตาพร่ามัว
ใบหน้าซีดเซียว
แต่ผมยังเห็นนะ

เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งตรงระเบียง และในใจของผม...


กลับมาหาผมนะคุณ
ผมอยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน
 -Annamel
บุคคลสมมติผู้เป็นนิรนาม

SHARE
Writer
Annamel
anonymous
บุคคลสมมติผู้เป็นนิรนาม

Comments