หนูอั่ง
ไม่รู้ว่าทำไมมันดาวน์ขนาดนี้..

มันเป็นความคิดถึงที่ทรมานจริงๆมันจุก จุกอย่างบอกไม่ถูก 3วันแล้วกับการจากไปของอั่งเปา เจ้าแมวน้อยวัย2เดือนเศษ พิมพ์ไปน้ำตาก็จะไหลเนอะ หนูรู้ไหม พอหนูไปแม่เหงามาก เหงาจนไม่อยากจะทำอะไร เจ้าถั่วต้มแม่แท้ๆของหนูอั่ง มีความเจ็บปวดที่ไม่ต่างจากคนอย่างเราหรอก มันแค่พูดไม่ได้เท่านั้นเอง หนูอั่งเป็นเด็กซนน่ารัก ถึงจะไม่ได้ขี้อ้อน แต่เราก็ชอบไปอ้อนมัน เรายังจำกลิ่นตอนเล็กๆของเขาได้อยู่เลย กลิ่นเหมือนเด็กทารก ทุกเช้าตื่นมาก็ต้องได้จุ้บหัวหนูอั่ง คนที่เราต้องได้พบเจอเมื่อกลับมาจากทำงาน แต่ตอนนี้บ้านหลังนี้มันช่างเหงาเหลือเกิน พอหนูไม่อยู่ มีแต่ความเงียบงันภายในบ้าน ไร้เงาเจ้าแมวตัวเล็กสีขาวนวล มีแต่ปลอกคออันจิ๋วสีม่วงเข้มที่เเขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ความทรมานนี้มันต้องใช้เวลา ใช่..เวลาเท่านั้นที่จะทำให้โอเคกว่านี้ได้ ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีก ก็จะยินดีมากๆเลยนะหนาอุ่ง💛
SHARE

Comments