เราขอกลับคำหน่อยนะเธอ
ฉันน่ะบอกกับใครๆ เสมอว่าไม่ชอบการน้อยใจ โดยเฉพาะกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง หากมีแฟนขึ้นมาฉันไม่อยากดูเป็นคนงี่เง่า แต่จริงๆแล้วฉันน่ะขี้น้อยใจเป็นที่หนึ่งเลย
ฉันเคยเป็นเพื่อนคนสำคัญของเธอ
ใช้คำว่าเคยคงจะไม่แปลกนักหรอก

ฉันเคยตัวติดกับเธอไปด้วยกันแม้จะไปเข้าห้องน้ำทั้งๆที่ฉันเองก็ไม่ได้ปวด

ฉันเคยเป็นคนแรกสำหรับเธอเวลาที่เธอมีเรื่องมากมายอยากจะเล่า 

ฉันเคยเป็นคนที่เธอชวนไปไหนมาไหนตลอด และถ้าฉันปฏิเสธเธอก็จะคะยั้นคะยอฉันไม่หยุด

ฉันเคยเป็นคนที่อยู่กับเธอในวันที่เราไปเที่ยวต่างจังหวัดกันครั้งแรกและเราเอาแต่ซื้อของฝากจนเงินเหลือรวมกันไม่ถึง 100 บาท

ฉันเคยเป็นคนเดียวที่เธอกล้าบอกว่าคนในใจของเธอเป็นใคร 

เราเคยเป็นคนที่ใครๆ ต่างก็พูดว่า เราสนิทกันมากๆ 

ฉันดีใจมากเลยนะ ฉันกับเธอไม่ได้รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลอะไรทำนองนั้นหรอกนะ เราเพิ่งรู้จักและสนิทกันตอนขึ้นมัธยมเอง

ทุกอย่างมันดี ดีไปหมดเลย ดีซะจนฉันรู้สึกว่าคุ้มแล้วที่ชีวิตนี้ได้มีเพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนได้เต็มปากขนาดนี้ 

ทุกอย่างมันเริ่มจะเปลี่ยนไปตอนเพื่อนของเธอย้ายขึ้นมาอยู่ห้องเดียวกับเรา

เพื่อนสมัยประถมของเธอ คนที่เธอสนิทมากๆคนนั้นที่เธอเล่าให้ฟังบ่อยๆ 

อ่า.. ดีเหมือนกัน เธอจะได้อยู่กับเพื่อนเก่าอีกครั้งและฉันก็จะได้รู้จักเพื่อนของเธอไปด้วย มันคงจะลงตัวนะ 

เพื่อนของเธอน่ารักมากเลย 
ทั้งนิสัยและรูปลักษณ์ภายนอก 

วันแรกของการย้ายเข้ามาฉันก็แอบคิดเหมือนกันว่าเธอจะนั่งกับใคร 

แต่ก็โล่งใจหน่อยที่เธอเลือกนั่งกับฉัน

เราสามคนสนิทกันมากขึ้น เธอ เพื่อนเก่าของเธอ ฉัน มันมีบ้างบางครั้งที่รู้สึกว่าเธอลืมสิ่งที่เคยทำกับฉันไปบ้างหรือเปล่านะ...ไม่เป็นไร แชร์ๆกัน 

อ่า..ไม่กี่เดือนจู่ๆเธอก็ปรึกษาว่าอยากแลกที่นั่งกับเพื่อน ซึ่งที่นั่งตรงนั้นสามารถนั่งได้สามคน โอเคฉันเห็นด้วย 

เธอ เพื่อนของเธอ ฉัน
ตำแหน่งของที่นั่ง

ลืมบอก เธอเป็นคนถนัดซ้ายก็เลยนั่งซ้ายสุด

จริงๆแล้วฉันอยากนั่งกับเธอนะ แต่เพื่อนของเธอจองแล้ว..ไม่เป็นไร 

ยังไงกลุ่มเราก็มีสามคนเนอะ

ทุกอย่างเหมือนจะดี
แต่ไม่

อย่างน้อยก็สำหรับฉัน

ตั้งแต่ตอนนั้นเธอคุยกับฉันน้อยลง 
คงเป็นเพราะนั่งไกลกัน...ไม่เป็นไร 

เธอชวนเพื่อนของเธอก่อนเสมอ ไม่ว่าจะเล่นเกมส์ ไปเข้าห้องน้ำ หรือไปพักกลางวัน 

บางครั้งเธออาจจะลืมก็ได้ว่าฉันก็อยู่ 
แต่ก็อาจจะไม่อยากไปเยอะ เมื่อก่อนเราก็ยังไปกันสองคนเลย...ไม่เป็นไร

เธอไปบ้านเพื่อนของเธอบ่อยแต่ไม่ได้ชวนฉันคงเป็นเพราะบ้านเธอสองคนไม่ไกลกันมากและบ้านฉันอยูู่ไกล...ไม่เป็นไร


เรามีกรุ๊ปไลน์ที่เป็นของพวกเราสามคน เราคุยกันในกรุ๊ปนั้น แต่วันนั้นฉันเห็นไลน์ส่วนตัวจากเพื่อนของเธอแจ้งเตือนขึ้นมา แต่กับฉันไลน์จากเธอมันไม่เคยแจ้งเตือนขึ้นมาตั้งนานแล้ว เธออาจจะมีเรื่องที่อยากคุยกันสองคนเลยไม่อยากรบกวนฉันก็ได้..
ไม่เป็นไร 

เพื่อนๆไม่พูดกันอีกแล้วว่าฉันและเธอสนิทกัน
และฉันเองไม่คิดว่าเราสนิทกันแล้วเหมือนกัน

ฉันท่องคำว่าไม่เป็นไรกับตัวเองเสมอ 
ฉันคิดว่าเธอไม่น่าใจร้ายกับฉัน

แต่ทุกวันนี้ที่ฉันไปโรงเรียนและต้องไปเจอเธอสองคนสนิมสนมกันแบบนั้นโดยที่อาจไม่ต้องมีฉันเลยก็ได้มันทำให้ฉันอยากหายไป 


ฉันไม่คิดว่ามีเพื่อนสนิทอีกแล้ว 
ฉันกำลังน้อยใจ ฉันรู้ว่าฉันดูงี่เง่า 

ฉันพยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อนของเธอ ฉันไม่ได้เป็นคนที่หวงเธอจนไม่ให้เธอมีเพื่อน ฉันไม่ต้องการแบบนั้น

ฉันแค่อยากให้เธอให้ความสำคัญแบบเท่าๆกัน 
แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมามันคือความลำเอียง

ฉันรู้ว่าเราเรียกร้องให้ใครทำตามใจไม่ได้

ต้องขอโทษด้วยนะที่ขอมากไป
ขอโทษใน story log นี่แหละดีแล้ว

อ๋อ แล้วฉันอยากจะบอกว่าฉันเปลี่ยนความคิิดใหม่แล้วนะที่เคยเล่าให้ฟังว่าถ้าฉันมีแฟนฉันจะไม่น้อยใจเพราะไม่อยากดูงี่เง่า

ฉันเปลี่ยนเป็นขอน้อยใจในเรื่องที่ควรน้อยใจ
เพื่อเรียกร้องความรักคืนมาบ้าง 

แด่เธอ เพื่อนที่ดีที่สุดในช่วงชีวิตหนึ่งของฉัน

SHARE

Comments