เด็กหญิงกับความทรงจำ
วันนี้อาจไม่เหมือนเมื่อวานนี้
พรุ่งนี้ก็อาจจะไม่เหมือนวันนี้
แต่ทุกอย่างจะถูกทักทอไว้
ในความทรงจำ.....ส่วนที่ดีที่สุด
เด็กหญิงคนหนึ่งนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างหน้าต่าง
มีเสียงเพลงเบาๆเป็นเพื่อนในเวลานั้น
ในแววตาของเขาดูไม่สดใสเอาซะเลย
เขาคงมีเรื่องไม่สบายใจอยู่แน่ๆ

ก๊อกๆ....เสียงเคาะประตูห้องของเธอดังขึ้น
เด็กหญิงเดินไปเปิดประตูพบว่าแม่ของเขาอุ้มสุนัขตัวใหม่มาให้แทนตัวเก่าของเธอ
แต่เด็กหญิงก็ยังคงยืนนิ่งไม่มีท่าทีว่าจะดีใจ
แม่จึงถามเขาว่า เป็นไงลูกชอบมั้ย
เด็กหญิงตอบเพียงว่า ก็ชอบค่ะแต่หนูคงจะดีใจกว่านี้ถ้าหนูได้ตัวเก่าคืนมา
แม่จึงไม่ถามอะไรต่อเพราะกลัวว่าลูกจะเสียใจไปมากกว่านี้


เมื่อไม่กี่เดือนมานี้.....
เด็กหญิงได้น้องหมาเป็นของขวัญวันเกิดจากแม่
เธอดีใจมากที่ได้มันมาเป็นของขวัญ
เด็กหญิงรักหมาน้อยตัวนี้มาก เธอดูแลมันอย่างดี
เธอตั้งชื่อให้มันว่า ความทรงจำ
ทุกๆวันเธอจะใช้เวลาอยู่กับหมาน้อยตัวนี้ เวลานอนก็นอนด้วยกัน กินขนมก็แบ่งกันกิน
พาไปวิ่งเล่นออกกำลังกาย เธอรักและเอ็นดูมันมาก
แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน
เธอกลับใส่ใจมันน้อยลง จากที่เคยเล่นกับมันทุกวันเธอก็ค่อยๆตีตัวออกห่างจากมัน
เวลามันเข้ามาหาเธอ เธอก็กลับไล่มันออกไป เพราะรำคาญมัน
เธอเริ่มละเลยการที่จะดูแลและใช้เวลาอยู่กับมัน
ในที่สุด หมาน้อยตัวนี้ก็ตรอมใจตาย


เย็นวันหนึ่งเธอกลับมาจากโรงเรียนก็พบว่าบ้านดูเงียบๆไป ไม่มีแม้เสียงเห่าของมันสักนิด
เด็กหญิงเลยวิ่งไปถามแม่
แม่คะ ความทรงจำอยู่ไหนคะ หนูกลับมาไม่เห็นมันเลยย
แม่ได้แต่ตอบว่า สงสัยมันคงหลับอยู่น่ะลูก
เด็กน้อยไม่ได้คิดอะไรก็กลับเข้าห้องไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน
จนเขาเริ่มสงสัยว่า เจ้าความทรงจำมันหายไปไหนนะ?
เธอจึงตามหามันทั่วบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสวนหลังบ้าน สนามเด็กเล่น หรือที่นอนของมัน
แต่เธอกลับพบแค่ความว่างเปล่า
เธอเดินไปเรื่อยๆด้วยความกังวลว่ามันจะเป็นอะไรหรือเปล่า
เธอเริ่มคิดได้ในสิ่งที่ตัวเองละเลยไป
เมื่อเด็กหญิงเดินไปได้สักพักเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบกับหลุมอะไรสักอย่างที่มีดอกไม้วางอยู่
เขายืนนิ่งและทบทวนเรื่องราวอยู่สักพักจึงรีบวิ่งไปถามแม่
แม่คะ เจ้าความทรงจำอยู่ไหนคะ มันไปไหนทำไมช่วงนี้ไม่เห็นมันเลย
แม่เงียบและไม่ตอบอะไร
เด็กหญิงจึงถามใหม่เพื่อความแน่ใจในสิ่งที่ตัวเองเห็น
แม่คะ เจ้าความทรงจำตายแล้วใช่มั้ยคะ
แม่ได้แต่ยืนมองหน้าเด็กหญิงและในที่สุดแม่ก็บอกความจริงกับเธอ
วันนั้นเป็นวันที่เธอเสียใจที่สุดในชีวิต
เธอมาคิดได้ว่าเธอละเลย ไม่ใส่ใจมันเหมือนแต่ก่อน 
จากที่เคยเล่นเธอก็ห่างหายไปจากมัน
เธอไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงมันเลย
ภาพทุกอย่างในตอนนั้นมันย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธอ
ภาพที่เธอเคยวิ่งเล่นกับมัน ที่เธอเคยนอน ที่เคยแบ่งขนมกันกิน
ภาพวันแรกที่เธอได้มันมาเป็นของขวัญวันเกิด
ภาพวันแรกที่เธอรักมันและเอ็นดูมัน


ภาพเหล่านี้เธอไม่เคยลืมออกไปจากหัวใจแม้เวลาผ่านไปแค่ไหน
เธอยังคงเป็นเธอที่ยังรอคอยเจ้าความทรงจำกับมาหาเธออีกครั้ง
แม้มันจะไม่เป็นจริงแต่เธอก็ยังคงรอ
เธอได้แต่นั่งโทษตัวเองตั้งแต่รู้ว่า เจ้าความทรงจำมันไม่อยู่แล้ว
เธอนั่งวาดรูปมัน พร้อมกับเขียนโน้ตเล็กๆแปะไว้ว่า
เราขอโทษที่ดูแลแกรไม่ดี.....


จากวั้นนั้นเด็กหญิงก็ไม่เคยลืมภาพทุกอย่างที่เกี่ยวกับมันได้เลย
เด็กหญิงไปที่หลุมศพของมันในทุกๆเย็นพร้อมกับดอกไม้ในมือ
เด็กหญิงนั่งลงและวางดอกไม้บนหลุมของเจ้าความทรงจำ
นั่งร้องไห้พร้อมกับพูดคำเดิมๆว่า เราขอโทษที่ดูแลแกรไม่ดี

อย่าเป็นคนที่มองข้ามสิ่งใกล้ตัว
จนวันหนึ่งเสียสิ่งนั้นไปแล้วเอากลับมาไม่ได้
ต่อให้อยู่ใกล้มากแค่ไหน
ยังไงก็เอากลับมาไม่ได้อีกแล้ว







SHARE

Comments