อยู่ที่เลือกจะมอง
จบปริญญา.โทแล้ว ถึงเวลาที่เราจะกลับบ้านเตรียมตัวไปรับปริญญา แต่สิ่งต่างๆในอดีตที่ค้างคาใจก็กลับมา

ป้ารักเราหรือเปล่านะ

น้ำตาก็ไหล ออกมา เราจำได้แค่ว่าเราโดนดุมาตลอด โดนใจร้ายมาตลอด เราเหงามากตอนนั้น เราไม่มีใครที่จะปรึกษาได้เลย โดดเดี่ยว แต่เราก็ยังรักป้ามาก มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งรักและเกลียดในเวลาเดียวกัน เราแสวงหาการยอมรับและความรัก ไม่รู้ว่าจะยังไง แต่ความรู้สึกนี้แหละที่ดึงเรา เราไม่รู้ว่าเราจะต้องร้ายหรือรักหรือดีอย่างไรดี เราอยากจะรักทุกคนนะ แต่ก็ไม่ได้สนิทใจ เราไม่มีความสุขเลย เวลาที่เรามีความสุขหรือเวลาที่อยู่เฉยๆ ความคิดแย่ ๆ ก็จะเข้ามาแทรก เราร้องไห้ด้วยเหตุผลนี้มาเกือบ 20 ปี วันนี้แหละที่เราจะกลับมาเพื่อที่จะถามว่าป้ารักเรามั้ย เรายินดีที่จะรับรู้คำตอบทุกอย่าง
แต่เราก็ไม่ได้ถามหรอกนะ เราเจอข้าวเหนียวมะม่วงอ่ะ มันแปลกไหมที่บ้านเรามีข้าวเหนียวมะม่วงตอนเดือนกันยายน ใครเขากินกัน ยังมีมะม่วงขายอีกเหรอวะ ตลกดี เราก็กิน เพราะปีนี้ยังไม่ได้กินเลย แล้วเราก็นึกได้ว่าตอนเด็ก ๆ ป้าชอบซื้อให้กิน วันนี้วันยินดีของเรา บ้านเราก็มีข้าวเหนียวมะม่วง จำได้ว่าเวลาเราชอบกินอะไรป้าก็ชอบซื้อมาเยอะ ๆ เหมือนประชดว่าซื้อมาแล้วมันก็กินไม่หมด ป้าก็บ่น วันนี้เราเข้าใจแล้วเราแค่ไม่เคยบอกใครเลยว่าเราต้องการอะไร ดังนั้นเวลาที่ป้ารู้ว่าเราชอบอะไรก็อยากซื้อให้เราเยอะ ๆ จนบางทีมันก็เยอะไป เพราะป้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน เพราะตอนนั้นเราเศร้าตอนที่แม่เราเสีย นานมาก ๆ จนจำไม่ค่อยได้ว่าตอนเด็กเกิดอะไรกับเราบ้าง เราไม่มีความทรงจำหลังแม่ตาย 3 ปี เพราะเราไม่สนใจใครไม่พูดกับใครมากมาย คนอื่นคงเป็นห่วงและคงทำเท่าที่ทำได้ วันนี้เราเข้าใจแล้วว่าป้าเราก็พยายามดูแลเรานั้นแหละตามที่ป้าทำได้ 
วันนั้นมันผ่านมาแล้วอะไรที่ไม่ดี เราก็ทิ้งไว้ทีอดีตวันนี้เรามีชีวิตใหม่ ในอดีตก็มีสิ่งดีเยอะแยะ เราแค่ต้องหันไปมองมันบ้าง เราก็จะพบว่าเราก็มีช่วงเวลาดี ๆ เยอะเชียว มีความสุขได้แล้ว และก้าวไปข้างหน้ากันเถอะ
SHARE
Writer
Darknuys
Lecturer
กำลังพัฒนา

Comments