Rainy Day (Moonsun)


เมื่อฝนตก ฉันจะคิดถึงคุณ


หยดน้ำฝนที่อยู่บนท้องถนน เสียงเปาะแปะกระทบกับอาคาร และกลิ่นของอากาศชื้นๆ นั่น เป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่าตอนนี้ ฝนกำลังตก 

ท่ามกลางบรรยากาศสีเทาของฝน มันทำให้นึกถึงคุณ คุณคนที่มากับสายฝนคนนั้น 





เราพบกันครั้งแรกที่หอสมุดเมือง

กับหนังสือวรรณกรรมที่อยู่ในมือ ฉันค่อยๆ พลิกหน้าหนังสือ และล่องลอยไปในโลกของวรรณกรรม

จนกระทั่งแรงยุบของโซฟานำออกจากภวังค์ ทำให้เงยหน้าขึ้น แล้วหันไปทางด้านนั้น


และฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่า ท่าทางของคุณ ร่มสีน้ำเงิน และเสียงฝนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอกนั้น กลับเข้ามาอยู่ในความคิด แทนที่ตัวอักษรในหนังสือในมือได้อย่างง่ายดาย





เราพบกันครั้งที่สองที่ร้านกาแฟ

กับโกโก้ร้อนแก้วหนึ่ง ในวันที่อากาศกลับเย็นลงอย่างน่าประหลาด

ฉันนั่งเหม่อลอย จนเสียงประตูเปิดทำให้หันหลังไปมองตามเสียงนั้น

และพบกับคุณอีกครั้ง


“ คาปูชิโน่ร้อนค่ะ ”

อย่างน้อย คุณ คาปูชิโน่ร้อน ร่มสีน้ำเงินคันนั้น แล้วก็กลิ่นฝนอ่อนๆ นั่น ก็เป็นความทรงจำดีๆ ในวันน่าเบื่อแบบนี้นั่นแหละนะ





เราพบกันครั้งที่สามที่โรงหนัง

กับตั๋วหนึ่งใบ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาดูหนังใหม่ในวันแรก ซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

มือหยิบหูฟังออกมาจากกระเป๋าสะพาย เสียบมันเข้ากับโทรศัพท์มือถือ และเปิดเล่นเพลย์ลิสต์ที่ชอบ 

การฟังเพลงไปด้วย นั่งคิดอะไรไปด้วย ก็เป็นการฆ่าเวลาที่ไม่เลวเหมือนกันนะ


เสียงฝีเท้าเดินทำให้หลุดจากความคิด ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ส่ายหัวไปรอบๆเพื่อปลุกตัวเอง

แต่กลับทำให้เห็นผู้หญิงผมสีน้ำตาลท่าทางคุ้นตากำลังเดินสวนทางออกไป พร้อมกับร่มสีน้ำเงินคันนั้น ทำให้ปะติดปะต่อกับความทรงจำได้ชัดเจน


นั่นคุณน่ะเอง

สองเท้าไวกว่าความคิด หลังจากที่เห็นคุณแปปเดียว ก็โผล่มาอยู่หลังคุณจนได้

“ อ่า ขอโทษนะคะ เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าคะ ”  ในที่สุด ฉันก็พูดประโยคนั้นออกไปแล้ว

“ อ๋อ คุณนั่นเอง  ก็เคยสิคะ ”  คุณยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่สว่างที่สุดในชีวิตฉันเลยล่ะมั้ง

“ … ”

“ แต่ว่า.. ฉันคงต้องไปแล้วล่ะค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ ”

“ ด..เดี๋ยวค่ะ ”  ฉันสูดลมหายใจ พยายามทำให้เสียงนิ่งที่สุด

“ คะ ”

“ คุณชื่ออะไรหรอคะ ”

“ ชื่อคิมยงซอนค่ะ ”

มุนบยอลอีนะคะ ”

“ ไว้พบกันใหม่นะคะ คุณบยอลอี ”

“ ค่ะ ดีใจที่ได้พบคุณยงซอนอีกครั้งนะคะ ” 


แล้วคุณยงซอน ร่มสีน้ำเงิน กับหยดน้ำฝนบนเสื้อโค้ทตัวนั้น ก็ถูกประทับลงในความทรงจำที่ไม่มีวันลืม



เพราะอย่างนั้น ทำให้ทุกครั้งที่ฝนตกฉันจะนึกถึงคุณยงซอนเสมอ

พบกันครั้งแรกคือเรื่องทั่วไป
พบกันครั้งที่สองคือเรื่องบังเอิญ
พบกันครั้งที่สามคือพรหมลิขิต

อยู่ๆ ทวิตนี้ก็เด้งเข้ามาในทามไลน์ ฉันกดรีทวิตด้วยใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความทรงจำอย่างลิ่งโลด

ก็คงจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง





เห็นว่าวันนี้ท้องฟ้าโปร่งแท้ๆ ถึงมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แต่ฝนกลับตกซะได้

คงต้องรอให้ฝนซาสักหน่อยก่อน ถึงจะเดินกลับบ้านได้ล่ะมั้ง


“ คุณบยอลอี ”  เสียงเรียกทำให้ฉันเงยหน้าจากโทรศัพท์ในมือ

“ อ่าว คุณยงซอน มาทำอะไรแถวนี้คะ ”

“ เดินเล่นน่ะค่ะ กำลังจะกลับแล้วแต่เจอคุณพอดี ”

“ … ”

“ คุณไม่มีร่มใช่มั้ยคะ ฉันไปส่งเอามั้ย ”

“ อ่า แต่ว่าคุณ.. ”

“ ฉันยินดีค่ะ แล้วบ้านคุณอยู่แถวไหนหรอคะ ”

“ ถัดไปอีกสองซอย ไม่ไกลค่ะ ”

“ งั้นไปกัน :) ”


แล้วฉันก็มาอยู่ในร่มสีน้ำเงินคันนั้นกับพี่ยงซอนตลอดทาง

และเราได้คุยกันยาวๆ ครั้งแรก หลังจากเจอกันมาเกือบๆ สามเดือน

เป็นการพบกันครั้งที่สี่ที่ดีที่สุดเลย




ขอบคุณค่ะ :-)


SHARE

Comments

Jakeee
2 years ago
อ๋า น่ารักมากเลยค่ะ ละมุนมากเลย น่ารักนุ่มนิ่ม แต่พิยงซอนจำบยอลดีได้นี่แปลว่าเจ้าตัวก็คงแอบมองอยู่เหมือนกันแน่ๆ เจอกันเพราะพรหมลิขิตซะด้วย ดีจังงง
Reply
Ssnowflake
2 years ago
ขอบคุณที่ชอบนะคะ ❤