บอกก่อนได้มั้ย..ถ้าจะหายไป
“อย่าหายไปได้มั้ย”

ฉันพิมพ์ข้อความไปในไลน์ แล้วก็ลบออก

“ถ้าจะหายช่วยบอกก่อนได้มั้ย55”
จำได้ว่าตอนนั้นพิมพ์บอกแกไปแบบนั้น หัวเราะแบบนั้นแหละ ทั้งที่จริงๆกำลังร้องไห้
“ป่าวหาย5555”
“ช่วงนี้ยุ่งๆอ่ะ ถ้าไปเรียนไม่ได้เล่นมือถือเลย”

คนสำคัญถ้ายุ่งแค่ไหนก็จะตอบ เพื่อนเราบอกไว้แบบนั้น ถ้าไม่หลอกตัวเอง เราก็ควรจะรู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่า เราไม่สำคัญเท่าไหร่

อย่าหายไปได้ไหม 
ทั้งที่ในใจรู้สึกแบบนั้น แต่เพราะไม่ได้เป็นอะไรกัน เลยไม่มีสิทธิ์พิมพ์ไป แม้จะรู้สึกแค่ไหนก็ตาม

ตอนนี้ครบรอบหนึ่งปีที่แกจากไปแล้ว
ช่วงเดือนนี้ของปีก่อน แกยังไปๆมาๆอยู่ในชีวิตเราหลายเดือน เหมือนโรคเรื้อรังที่เป็นไม่หายสักที

“เราขอโทษ ถ้าอยากกลับมาคุยกันอีกจะยังทันมั้ย”

พอเห็นข้อความนั้น ขึ้นมากลางดึก กำแพงที่ก่อไว้ก็พังทลายลงทุกที
ทุกความเจ็บปวด คลายลงด้วยข้อความๆเดียว
มีหรือที่เราจะไม่ตอบรับข้อเสนอนั้น แม้จะรู้ว่าจะจบลงแบบเดิม
ก็ใจเราตอนนั้น ไม่เข้มแข็งพอจริงๆ

เราคิดว่าแกเองคงมีเหตุผลบางอย่างที่รักเราไม่ได้
แต่ก็เข้าข้างตัวเองอยู่ลึกๆ ว่าแกก็คงชอบเราอยู่บ้าง 
ถึงได้ไปจากเราจริงๆจังๆไม่ได้เสียที
เพราะความหวังเล็กๆนั้น เลยทำให้เราตัดใจไม่ได้อยู่เกือบปี
จนตอนนี้ เราสามารถมองดูรูปแกในเฟสบุ๊คได้ โดยที่ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว

‘เชียร์บอลประเพณี’
แคปชั่นเขียนไว้แบบนั้น ข้างใต้เป็นรูปที่แกถ่ายกับแกงค์เพื่อนหลายคน
เราสะดุดนิดหนึ่ง เพราะปีที่แล้ว คนที่แกชวนไปดูบอลคือเรา เราคนเดียว ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเคยมีความสำคัญขนาดนั้น แต่ตอนนี้กลับเป็นคนไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

คนที่แกเคยเมาแล้วส่งข้อความมาหาตอนตีสาม
คนที่แกชอบอ้อนให้ไปนั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อน
แล้วเราก็ดันไปทุกทีแม้จะไม่มีสอบ
แต่จะทำไงได้ แค่นั่งดูแกนอนขี้เกียจอยู่บนโซฟา 
เราก็มีความสุขแล้ว
ตอนที่เราว่า ให้หยุดเล่นเกมส์ แล้วแกหันมาบอกว่าขออีกตา ไม่รู้ทำไม มันโคดน่ารักเลย
ตัวเราในตอนนั้นคงเป็นบ้าไปแล้ว
เราว่าเราคงใจดีกับแกเกินไป
แกเลยได้ใจ และคงเบื่อเราเร็วเกินไป

“มันคือการเล่นเกมส์ แกเจอแล้วแหละ”
เพื่อนสาว(ไม่แท้) ผู้ช่ำชองความรัก(ของคนอื่น) บอก เมื่อเรามาปรึกษาว่าทำไมแกถึงมาๆหายๆ

แต่เราไม่รู้  เพราะไม่เคยคิดอยากคบกับใคร
มาก่อนหน้านี้
ทุกวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจ 
เอาจริงเราไม่คิดว่าเกมส์ความสัมพันธ์อะไรแบบนั้นจะมีอยู่จริงหรอก เสียเวลาชีวิตไปมั้ย

ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอย่างไร สุดท้ายคงมีแต่แกคนเดียวที่รู้ ส่วนเราวันนี้แม้ยังไม่รู้แต่ก็ยังใช้ชีวิตต่อไปได้ 
แค่นี้ก็คงพอแล้วล่ะมั้ง 
......




















SHARE

Comments