สถานีรถไฟสายมิตรภาพ
เราไม่เคยกลัวการเดินทางคนเดียว

ในชีวิตนี้เดินทางคนเดียวบ่อยเสียเกินค่อนชีวิตที่ผ่านมา ความโดดเดี่ยวไม่ใช่สิ่งน่ากลัวสำหรับเรา ผู้คนที่เราไม่รู้จักก็เช่นกัน ทุกครั้งที่เดินทางลำพัง เรามักได้เจอเพื่อนใหม่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมทางหรือเพื่อนระหว่างทางก็ตาม

ครั้งนี้ก็เช่นกัน..

เพื่อนระหว่างทางของเราใส่ชุดสีกากี
ถึงแม้ว่าเรามองไม่ค่อยชัดจากการไม่ใส่แว่น
แต่เราก็รู้ว่าเขากำลังยิ้มให้อยู่
ยิ้มนั้นทำให้เรายิ้มตอบไปโดยปริยาย

พี่คนนี้ทักเราขึ้นมาก่อนว่า "ไปที่ไหนครับ?"

เราบอกแกว่า เรากำลังจะไปอุบลฯ พี่ก็ทำหน้าครุ่นคิด เรานึกขึ้นได้ว่ามันคงมีรถไฟหลายขบวนที่จะพาเราไปที่นั่น เลยใส่คำขยายไปให้ว่า "ขบวน 23 กำหนดสี่ทุ่มครึ่ง แต่คงมาห้าทุ่มอ่ะพี่" พร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ใส่แก

พี่ถามต่อทันทีว่า "แล้วจะรีบมาทำไมเนี่ย" 😅
นี่เลยบอกทันทีอีกว่า "หนูไม่มีที่ไป 5555+ หนูไปเรียนที่มวกเหล็กมา แล้วที่นั่นรถขบวนนี้ไม่จอด เลยต้องย้อนมานี่แหละพี่"

'เอ้า แล้วทำไมไม่ไปขึ้นที่ปากช่อง?'
"เอ้า ก็หนูเสิร์ชในเนตแล้วขบวนนี้มันไม่มีให้เลือกขึ้นที่ปากช่องอ่ะ"

พี่เค้าทำหน้าเซ็งเป็ดใส่ แล้วก็บอกว่ามันจอดนะ นี่เลยบอกแกว่า ไม่เป็นไรหรอกพี่ ดีแล้วแหละที่หนูมาที่นี่ อย่างน้อยที่สถานีนี้ก็ดีกว่าที่อุบลฯ เยอะ 😂

ไม่รู้แกสงสารรึยังไง แกเห็นเรามีกระเป๋าเป้เต็มใบ (จนแน่น) กับกล่องลังใหญ่ๆ กล่องหนึ่ง และถุงผ้าพีแพคอีกหนึ่ง

แกก็เลยบอกว่า "เอาของไปเก็บข้างในเถอะ เผื่อจะลุกไปเดินที่ไหนจะได้ไม่ต้องกลัวหาย" แล้วชี้ไปที่ห้องแอร์ ที่พี่เจ้าหน้าที่ทั้งหมดนั่งทำงานอยู่ และพลางหิ้วลังกับกระเป๋าใหญ่เราเข้าไปให้

ช่วงเวลานั้นคือรู้สึกดีมากเลย
แล้วก็ทำให้คิดว่าไม่เคยเลยที่ชีวิตจะลำบากหรือเจอปัญหาที่เดินทางลำพัง ทุกครั้งก็เจอคนดีๆ แบบนี้ตลอด คราวที่แล้วไปเชียงใหม่ ก็เจอเพื่อนร่วมทางบนรถไฟโครตน่ารัก

นี่ไปยืนดูป้าย Org. Chart เพราะอยากรู้ว่าแกชื่ออะไร จนไปเห็นว่าพี่เป็นผู้ช่วยนายสถานีของที่นี่

เราไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมสถานีสระบุรีถึงดูดีกว่าที่อื่นๆ ที่เราเจอมา ไม่ว่าจะป้ายบอกเวลา ป้ายต่างๆ ที่ดูใหม่และสะอาด ห้องน้ำที่ใหญ่ขนาดว่าเข้าไปอาบน้ำยังได้ และจุดอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่มีป้ายชัดเจน ความดูดีทุกอย่างในสถานีนี้ คงมาจากคนดูแลสถานีที่ "เอาใจใส่" นั่นแหละ

คนในหลายองค์กร ทำงานแบบเห็นแค่ตัวเอง ไม่มอง ลูกค้า ใช้ชีวิตแบบวันต่อวัน เราไม่รับรู้ถึงความใส่ใจสักเท่าไหร่นัก แต่กับที่นี่ แค่เดินเข้ามาก็รู้แล้วว่าทรัพยากร 'มนุษย์' คงจะดี มันถึงนำพาให้สิ่งไม่มีชีวิตในนี้ดูมีชีวิตไปด้วย

.. พี่คนเดิมเดินตรวจตรา และผ่านหน้าเราอีกครั้ง .. คราวนี้พี่ถามว่า "เข้าไปนั่งข้างในไหม"

เรายิ้ม และขอบคุณด้วยความเกรงใจ และบอกพี่เค้าว่า "ไม่เป็นไรค่ะ หนูนั่งรอข้างนอกได้ ยังสบายๆ อยู่ ถ้าเหงาแล้วจะเข้าไปนั่งคุยเล่นด้วยนะคะ"

ขอบคุณพี่เผชิญที่ทำให้เราได้ตอกย้ำกับตัวเองว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเป็นมิตร มิตรก็จะเดินมาหาเราเอง : )
SHARE
Written in this book
Daily Life
Writer
E29AZA
observer
Cool Wild-Goose :: ISTJ :: ลักษณ์ 8

Comments

imonkey7
12 days ago
เราเคยฝึกงานที่สระบุรี ตอนเช้า ๆ ออกไปวิ่งที่สถานีรถไฟล่ะ ซึ่ง 15 ปีแล้ว
#ทำไมเศร้าวะ
Reply