ความสัมพันธ์ที่ไม่มีแม้แต่คำนิยาม
บนโลกนี้มีความสัมพันธ์อยู่หลากหลายประเภท
บางครั้งเราเองก็กำหนดชื่อความสัมพันธ์ไม่ได้
แถมเรายังกำหนดมันไม่ได้อีก 
ว่าจะให้เกิดขึ้นอย่างไร

ผมกำลังจะเล่าถึงความสัมพันธ์ที่เรียกชื่อไม่ได้ของผม

มันเริ่มจากวันธรรมดาของผมที่นั่งไถทวิตเตอร์ไปเรื่อย
“มีใครว่างมั้ยคะ เบื่อๆอยากคอลด้วย”
ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมจำได้ว่าผมฟอลทวิตเตอร์เธอ
เพราะผมชื่นชอบเธอจากอินสตาแกรม
และนับว่าโชคดีของผมเหมือนกัน
ที่เธอเองก็ฟอลโล่วผมมา
เราคงไม่ใช่คนแปลกหน้ากันสักเท่าไหร่

ด้วยอารมณ์เหงา ผสมกับแอลกลอฮอลล์
ผมเมนชั่นตอบเธอไปว่าเอาสิ ผมเองก็กำลังว่าง

ผมไม่คิดว่าเธอจะสนใจกับเมนชั่นของผม
ผู้คนรอบตัวเธอเยอะแยะ 
ผมคงเป็นแค่ฝุ่นที่พัดผ่านเธอเท่านั้น

ณ เวลาไม่กี่อึดใจ
ไดเรกเมสเซจของผมก็แจ้งเตือนถึงผู้มาใหม่
เธอทักมาขอไลน์ผม
เพื่อที่เราจะได้คุยกัน

ผมเองก็โอเค
ผมเหงา
และเธอก็เหงา
ความสัมพันธ์มันควรจะเริ่มและจบแค่นั้น

ถ้าผมไม่เริ่มชอบเธอก่อน

เราคุยกันเกือบทุกเรื่อง
จนเราค้นพบว่าเรามีไทป์ที่ค่อนข้างตรงกัน
เธอเป็นผู้หญิงในแบบที่ผมชอบ
แต่ผมยังรู้สึกว่าเธออยู่ไกลผมนัก

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอส่งเพลงๆหนึ่งมาให้ผม

“ ยินดีที่ได้พบเธอ - Stoondio ”


เป็นครั้งแรกที่ผมฟังเพลงแล้วรู้สึกอินไปกับมัน
เหมือนเธอมาเป็นคนร้องให้ผมฟังเอง
เหมือนกับเป็นการบอกนัยๆ 
ว่าความสัมพันธ์นี้สามารถดำเนินไปต่อได้

เธอบอกเธอฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงผมขึ้นมา
เลยอยากให้ผมได้ฟังดู
ผมบอกผมชอบ 
เธอเลยชอบส่งเพลงมาให้ผมฟัง
จนผมตั้งเพลย์ลิสต์ไว้ในโทรศัพท์ตัวเองเป็นชื่อเธอ และใส่เพลงที่เธอให้ผมไว้ในนั้น
ผมแทบจะชอบทุกเพลงที่เธอให้ผม


เรื่องราวดำเนินไปเรื่อยๆ
เราคุยกันทุกวัน 
และเราคอลกันบ่อยๆ
ซึ่งเธอเคยบอกผมว่าเธอไม่เคยคุยกับใครนานแบบนี้มาก่อน

ผมคิดว่าดอกไม้มันเริ่มผลิบานในหัวใจของเราทั้งสอง 
และผมคิดว่า ผมคงไม่ได้คิดไปเอง

จนวันหนึ่งเธอไปแฮ้งเอ้าท์มา 
แล้วเธอคอลมาหาผม

อยู่ๆเธอก็ถามว่าผมคิดอย่างไรกับเธอ
ผมรู้สึกหน้าร้อนผ่าว
ใจหนึ่งผมก็คิดว่าจะพูดความจริงออกไป
หรือจะเก็บมันไว้เป็นความลับตลอด

เธอพูดต่อว่าเธออยากรู้ว่าเราจะคิดเหมือนกันไหม
ผมจึงบอกไปว่าผมเองก็ชอบเธอไม่น้อย
แต่ผมรู้สึกว่าเธออยู่ไกลเกินที่ผมจะเอื้อมถึง
เธอคือความสบายใจที่ผมอยากมี
เรียกง่ายๆคือผมชอบที่จะมีเธออยู่ตรงนี้
แต่ถ้าในฐานะแฟน ผมเองก็ไม่มั่นใจ

เธอเงียบไป และเธอก็ตอบกลับมาว่า
“ เหมือนกัน ”
เธอชอบที่จะมีผมเป็นความสบายใจ
เธอรักอิสระ 
เธอรู้สึกเป็นตัวเองตอนอยู่กับผม
เธอชอบที่ผมเข้าใจเธอ

ณ ตอนนั้นผมรู้สึกโล่งใจที่เรารู้สึกเหมือนกัน
แต่ในขณะเดียวกันผมเองก็รู้สึกเศร้าใจ

คนเราถ้าได้เริ่มชอบใครสักคน
มีหรือที่เราจะไม่หวังให้ความสัมพันธ์มันดำเนินต่อ

เราทำทุกอย่างจนคนรอบข้างรู้ว่าเราคุยกันอยู่
แต่เราไม่อาจพูดได้ว่าคนข้างๆเราอยู่ในสถานะไหน
แต่ตอนนั้นผมรู้ว่าผมสบายใจให้เป็นแบบนี้

และผมรู้มาตั้งแต่ต้น
ว่าวันที่เราคุยกันวันแรก
คือวันที่เธอเลิกกับแฟน
ส่วนผมเองก็เพิ่งเลิกกับแฟนไม่นาน

มันเลยกลายเป็นความรู้สึกที่เราเป็น comfort zone ของกันและกัน และเราเองก็รู้ดีว่ายังไม่มีใครแทนที่ตรงนั้นได้

หลายๆครั้งเธอมักจะมาเล่าถึงเรื่องเขาคนนั้น
และบางครั้งผมเองก็รับรู้ว่าเธอก็ยังรักเขาไม่น้อย
ผมมักจะบอกให้เธอกลับไปหาเขา
เธอถามว่าแล้วผมล่ะ

ผมตอบไปว่าความรู้สึกที่ผมมีให้มันจะยังคงอยู่ไปตลอด 
เธอกลับไปหาเขา มันคือเรื่องของเธอ
และการที่ผมจะชอบเธอต่อ มันก็คือเรื่องผมเช่นกัน

และสุดท้ายเธอเองก็ไม่ได้กลับไปหาเขา
และผมก็ยังชอบเธอต่อไปอีกหลายเดือน

อาจจะเป็นผมเองที่รู้สึกชอบเธอ
มากกว่าที่เธอชอบผม
อาจจะเป็นผมเองที่หวังว่าความสัมพันธ์นี้จะมีชื่อเรียก
สุดท้ายความสัมพันธ์นี้จบลงไป 
ผมก็ยังหาชื่อเรียกให้มันไม่ได้ 




SHARE
Writer
fromtheearth
just a human
What is the distance between earth and moon.

Comments

Gladwemet
2 years ago
อ่านแล้วรู้สึกดีที่ได้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เราไม่ใช่คนเดียวที่เจอที่เป็น มันซับซ้อนจริงๆนะเรื่องแบบนี้ ตอนนึกถึงเขามันก็นึกถึงความสุขแต่ก็ทุกข์ ยิ้มแต่ก็เศร้า ทรมานเนอะ :|
Reply
fromtheearth
2 years ago
มันเป็นความสัมพันธ์แบบcomfort zone ของกันและกันและไม่สามารถพัฒนาไปต่อได้ เศร้าใจดีนะครับ เพราะเราเองก็หวังอยู่ลึกๆ