คำถาม สามข้อ
1.ฉันจะรู้จักเธอได้อย่างไร

เธอกับฉัน สถานะเราสองคนตอนนี้ไม่เหมาะไม่ควรอย่างยิ่งที่จะมาทำความรู้จัก สนิทสนม หรือแม้แต่พูดคุยกันด้วยคำทักทายสั้น ๆ ประโยคสองประโยค

เป็นไปไม่ได้เลย

มันอาจจะนำมาซึ่งความบาดหมางเกิดขึ้นในชุมชน มันจะทำให้พื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์และเสียงซุบซิบนินทา 

อย่างที่ทราบกันดีว่าพื้นที่ที่เธอยืน และพื้นที่ที่ฉันยืนมันคนละฝั่ง ทั้งยังเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเนือง ๆ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เธอจะปลอดภัยดีหากไม่รุกล้ำข้ามแดนมาแม้เพียงเศษผมปลิว 

เธอจะปลอดภัย ตราบเท่าที่เราไม่แหกกฎข้อหนึ่งข้อใด

เราทำได้แค่เพียงก้มหน้าเดินสวนกันในบางครั้ง ลอบมองจากที่ไกล ๆ กันในบางครา แอบข้ามเส้นไปมาสักนาทีสองนาทีในบางหน 

แต่นั่นมันนานมาแล้วนะ

นานมากซะจนเราไม่เคยรู้จุดประสงค์ทั้งหลายเหล่านั้นด้วยซ้ำไป เราต่างทำไปตามธรรมชาติของเรา ไม่ได้คิดมากมายซับซ้อนอย่างใคร ๆ ทุกวันนี้เลย 

เหมือนเธอมาเพื่อเขย่าต่อความรู้สึกภายในจิตใจ ซึ่งมารู้สึกและคิดได้ในตอนที่ทุกอย่างเลวร้ายไปเสียสิ้น 

ในตอนนี้ ตอนที่เราทำได้เพียงมองกันจากมุมไกล ๆ ในที่ของตัวเอง 

อยากย้อนกลับไปในตอนที่ยังไม่รู้จัก ไม่เห็นเธอด้วยซ้ำ ตอนนั้นเธอตั้งคำถามว่า 
ฉันจะรู้จักเธอได้อย่างไรนะแต่เป็นฉันที่เล่นเกมกล "ฉันไม่ต้องการทำความรู้จัก แต่ฉันจะหาเธอให้เจอ"
2.แล้วฉันจะหาเธอได้อย่างไรนะ 

ฉันหาเธอโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ชื่อใด ๆ ของเธอเลยด้วยซ้ำ ฉันสุ่มจากพื้นที่ของเธอผ่านไปสองคืน ในที่สุดฉันก็เจอเธอ รู้จักชื่อเธอในที่สุด

มันเริ่มจากตรงนี้ ตรงที่ไม่น่าจะเริ่มได้ แต่มันก็เริ่มไปแล้ว และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะหยุดไม่ได้ซะแล้วสิ 
โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน
ฉันลืมปรัชญาแห่งความไม่แน่นอนของนักปราญช์แห่งสวนไม่แน่นอนที่เพิ่งอ่านจบไปได้อย่างไรนะ ท่านย้ำซ้ำไปซ้ำมาเพียงประโยคนี้ประโยคเดียว กระทั่งท่านลาจากโลกนี้ไป

ทุกอย่างที่กำลังดูสวยงาม กลับค่อย ๆ หม่นขึ้น ๆ จนเริ่มมืดในที่สุด ทั้ง ๆ ที่เราพยายามฉายแสงออกไปให้มากที่สุด แต่กำลังเราสองมันก็ไม่สว่างพอที่จะนำเราเดินทางต่อไปได้

ท้ายสุด ไฟของเราดับ ถ่านของเราหมด มืดมิดสนิทไม่เห็นอะไรเลยตั้งแต่นั้นมา

เหมือนว่าทุกอย่างเพิ่งจะผ่านไปเมื่อวาน 
เรากลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่เพียงระยะไกล ๆ ในที่ของเราเอง 

ฉันยังชอบเผลอแอบมองเธอทุกครั้ง ทำไงได้ ห้ามแล้วแต่มันก็ยากอยู่ดี การละสายตาไปจากเธอนั้นยากพอ ๆ กับการสั่งให้ตัวเองลุกออกไปวิ่งอย่างไรอย่างนั้น

3.ฉันจะลบเธอได้อย่างไรนะ

แค่การละสายตายังยาก ลืมเรื่องที่จะลบไปได้เลย ฉันไม่รู้เธอเป็นอย่างไร แต่เธอนั้นมาปรากฏตัวตรงหน้าฉันทั้งในยามลืมตาและหลับตาลง มีแต่ภาพเธอวนเวียนอยู่เรื่อยไป 

ฉันคิดได้แค่นั้นแหละจริง ๆ คิดว่าอยากย้อนกลับไปในตอนที่ไม่รู้จักกันนั้นดีกว่า ฉันไม่ได้รู้สึกแย่กับการได้รู้จักเธอนะ และไม่เสียดายเลยที่รู้จักกัน ออกจะรู้สึกดีมากด้วยซ้ำ 

ฉันเพียงแค่รู้สึกว่า จิตใจคงเป็นปกติกว่านี้ สมองก็ไม่ฟุ้งซ่านเช่นนี้ ชีวิตคงจะแฮปปี้ดี๊ด๊าดี

เสียดายทุกวันที่ผ่านพ้นไป
เสียใจที่วันนี้เราคล้ายคนแปลกหน้า
เป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว เราสองคนต่างปลอดภัยดีในที่ของเรา

#คุณมนุษย์ปลาใต้ทะเล
#55102xyzchn


SHARE
Writer
ItimZ
Smile Maker :)
A chubby girl who live in Wonderland! ;) It's always TEA time.

Comments

BlankD
8 months ago
:)
Reply
9_tammada
8 months ago
มนุษย์ปลาคือใครกันนะ :)
Reply
ItimZ
8 months ago
^^ เป็นปลาน่ารักๆตัวนึงค่ะ