การร่วงหล่น
          
         การเคยชินกับความสำเร็จมักทำให้เราหลงลืมความเศร้าจากการล้มเหลว คำกล่าวที่ว่ายิ่งขึ้นสูงมากยามที่ร่วงหล่นลงมาจะยิ่งเจ็บ ดูจะไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงเกินไปนักสำหรับช่วงเวลานี้ ช่วงเวลาที่ความรู้สึกเศร้า ไร้ค่า และคำต่อว่าสารพัดได้เข้ามาเกาะกุมจิตใจเอาไว้แทบจะทั้งหมด

        หลาย ๆ คนอาจจะเคยวาดฝันถึงชีวิตของตัวเองในอนาคตได้สวยงามกว่าความเป็นจริงที่จะได้เจอเสมอ เราก็เป็นหนึ่งในนั้น การวาดฝันมากมายทำให้เรารู้สึกถึงแรงผลักดันที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ทว่าเมื่อถึงเวลาที่เราต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่ต่างออกไปจากจินตนาการ มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เราเสียใจมากขึ้นกว่าเดิมได้อีกด้วย เหมือนกับดาบสองคม

       "ในโลกใบนี้ใครมันจะไปเก่งตลอดเวลาล่ะจริงไหม" แน่นอนคำพูดแบบนี้ใคร ๆ ก็พูดได้ จะตะโกนบอกตัวเองกี่ครั้งก็บอกได้ แต่สุดท้ายแล้วเราเข้าใจมันไหมนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ความสำเร็จก็เหมือนกับยาเสพติด ยิ่งเราสำเร็จมาก เรายิ่งต้องการจะไขว่คว้ามันมาให้มากยิ่งขึ้น แต่ในโลกความเป็นจริง ใครมันจะไปสำเร็จตลอดเวลาล่ะจริงไหม และนั่นแหล่ะคือจุดเริ่มต้นของปัญหา 
       
คำคมปลอบใจมากมาย แต่จะทำใจตามที่พูดได้ไหมนั่นมันอีกเรื่อง
       เราจะรับมือจากการร่วงหล่นได้ยังไงเมื่อเราเคยชินแต่การปีนขึ้นเพียงเท่านั้น เราจะรับมือกับคำวิจารณ์ที่รุนแรงได้ยังไงถ้าทั้งชีวิตเราพบเจอแต่คำชม แต่นั่นแหล่ะ ในช่วงชีวิตที่แสนสั้นนี้สักวันหนึ่งเราก็ต้องได้เรียนรู้มันในที่สุด และเมื่อถึงเวลานั้นอาการของแต่ละคนก็คงจะต่างกันออกไป แต่สำหรับตัวฉัน ณ ช่วงเวลานี้ ผลกระทบจากการร่วงหล่นที่ว่านั้น คือความภูมิใจที่เหลือศูนย์

      เช่นเดียวกับโดมิโน่ ความภูมิใจที่เหลือศูนย์ พ่วงด้วยความท้อแท้ ส่งผลให้ความมั่นใจในตัวเองต่ำ จนกระทั่งมองว่าตัวเองมันไร้ค่า ทำบ้าอะไรก็ไม่ดี ความรู้สึกเหล่านี้ได้ส่งผลกระทบต่อกันเป็น
ทอด ๆ จนกระทั่งทำให้เวลาเริ่มทำอะไรใหม่ ๆ ผลกระทบเหล่านั้นก็ยังคงอยู่  จนพาลให้งานอื่น ๆ ที่ทำออกมาหลังจากนั้นยิ่งล้มเหลวหนักกว่าเก่าตามไปด้วย เมื่อมันล้มเหลวปัญหาก็กลายร่างเป็นฮูลาฮูป ที่หมุนวนลูปกลับมาด่าและโทษตัวเองอีกครั้งจนได้ ช่างเป็นวงจรนรกอะไรเช่นนี้ 

     อย่างไรก็ตามเมื่อมีชีวิตมันก็จำเป็นที่จะต้องสู้กับอุปสรรคต่อไป เมื่อมีปัญหามันก็ต้องมีทางแก้ คำพูดสวยอีกแล้วแต่ก็หาทางแก้ไม่เจอตามที่พูดอีกแล้วเช่นกัน หลังจากจมจ่อมอยู่กับความรู้สึก Low - Self Esteem อยู่นาน จู่ ๆ  ก็นึกถึง Storylog ขึ้นมาเสียอย่างนั้น หลังจากกลับมาย้อนอ่านเรื่องเก่า ๆ ที่เคยเขียนไว้เมื่อหลายปีก่อน อยู่ดี ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาไม่รู้ตัว ไม่รู้สิเพียงแค่เรื่องไม่กี่เรื่องก็รู้สึกว่าปัญหาในชีวิตมันเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา ช่วงนั้นเครียดเรื่องนี้ ช่วงนี้เครียดเรื่องนั้น และณ ช่วงเวลานี้ วันนี้ เราก็แค่เครียด ที่ความภูมิใจในตัวเองมันหายไปก็แค่นั้นเอง

    ก็มันหายไปแล้วจะทำยังไงได้ จะสร้างขึ้นใหม่มันก็ยากอยู่ แต่มันก็ต้องพยายามล่ะนะ ชีวิตเรามันไม่ได้มีแค่นี้ เราต้องเดินหน้าต่อไป แม้เราจะอับอายเวลาไปเจอใครบางคน แต่มันก็แค่ความคิดของเราเท่านั้นแหล่ะ โลกนี้มีใครบ้างไม่เคยผิดพลาด การผิดพลาดมันไม่ได้เป็นเรื่องที่แย่เสมอไป มันต้องล้มบ้างจะได้รู้วิธีลุก แน่ล่ะ คำพูดก็คือคำพูด มันไม่สามารถทำให้คิดได้หรือลุกขึ้นมาได้ทันทีหรอก แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เรารู้ว่าเราจะลุกขึ้นมาได้ในสักวันหนึ่ง เหมือนกับทุก ๆ ครั้ง
แด่ความภูมิใจที่กำลังจะกลับมา


    



SHARE
Writer
Snowbell
Student
เป็นคนธรรมดาที่อยากทำอะไรบางอย่างให้เป็นรูปเป็นร่างดูสักที

Comments