IV
  ลืมตาตื่นขึ้นมาบนโซฟา มีความชื้นของคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่บนปลอกหมอน และร่องรอยจางๆเป็นทางจากดวงตาไปยังแก้ม เป็นหลักฐานของความโศกเศร้าที่เกิดจากความฝันที่จำไม่ได้ เรื่องราวที่ทำให้เรามีความรู้สึก ที่เกิดการหลอมรวมของวัตถุดิบ 
ความทรงจำ และจินตนาการ กลั่นกรองออกมาเป็นสิ่งที่เรียกว่าความฝันในขณะที่ยังหลับไหล 
การนอนหลับ เป็นที่พักพิงสุดท้ายของเรา โลกที่ไร้ซึ่งผู้คน แสงสว่าง และความวุ่นวาย ไม่ต้องใช้ความคิดที่ฟุ้งซ่าน มืดมิด ไร้เสียง มองไม่เห็นสิ่งใด สิ่งที่รับรู้มีเพียงแต่ตัวเอง ที่อยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีอะไรเลย 
แต่บางครั้ง การนอนหลับก็ได้สร้างโลกที่เรียกว่าความฝันขึ้นมา ฝันดี ฝันร้าย ปะปนเป็นเรื่องราว
ที่ไม่อาจหลีกหนี ฝันดีที่ทำให้รู้สึกโหยหา อยากย้อนกลับไปรับรู้เรื่องราวนั้นอีก โศกเศร้าที่ต้องจากลา หรือฝันร้าย สิ่งที่สร้างเรื่องราวที่ทำให้อยากจะหลีกหนี แม้ความฝันจะเกิดขึ้นจากการหลีกหนีความเป็นจริง แต่บางครั้งก็ไม่สามารถเป็นที่พักพิงได้เช่นกัน ความเป็นจริงเป็นสิ่งที่หนัก และยากที่จะยอมรับ แต่หาหยอมรับมันไม่ได้ เราก็จะจมอยู่กับเรื่องราวเหล่านั้น กัดฟัน อดทน หลอกตัวเอง แล้วเดินต่อ อดทน อดทน เมื่อความอดทนถึงขีดจำกัด ก็ต้องอดทน ไม่มีที่พักพิง ไม่มีใคร
มีแต่ตัวเอง ความเหงากรัดกร่อนจิตใจ ผุพัง เปราะบาง พยายามทำตัวเป็นคนเข้มแข็ง มีเกราะป้องกันภายนอก แต่ข้างในนั้นกลวงเปล่า พยายามจะหาบางสิ่งมาเติมเต็มช่องว่าง แต่กลับทำให้มันว่างเปล่ามากขึ้นไปอีก เรื่องราวที่ทำให้เราคิดมาก โดยส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องข้อบกพร่องของตัวเอง กับความสัมพันธ์และความรู้สึก
ความรู้สึกเป็นเรื่องยุ่งยาก และน่ารำคาญตัวผมที่คิดแบบนั้น ก็ได้เริ่มที่จะยอมแพ้ในความสัมพันธ์ใดๆก็ตาม เพราะมันจะทำให้ความรู้สึกของผมเหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า ภายในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ความรู้สึกของผมค่อยๆจางหายไปทีละอย่าง บางอย่างที่ควรรู้สึกกลับเริ่มไม่รู้สึก จนมันจางหายไป จากมีสีสัน กลับกลายเป็นไร้สี 
ครุ่นคิดเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเอง ความสับสน ไม่เข้าใจ เบื่อหน่าย จนละทิ้งการหาคำตอบ แล้วปล่อยให้ตัวเองไหลไปกับเวลา และละทิ้งความรู้สึก .
SHARE
Written in this book
a n0bodY 
ความคิดของสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่ไร้ความหมายใดๆบนดาวเคราะห์​สีน้ำเงินเน่าๆดวงใหญ่ดวงนึง

Comments