เวลาที่หมุนวนในคำร้อง
3.45น.(ตีสามสี่สิบห้า ตามเวลาประเทศไทย)
เสียงนาฬิกาปลุกในมือถือดังขึ้นเหมือนทุกวัน
เป็นปกติ ไม่เกิน10วินาที ผมกดปิดแอพฯนาฬิกาปลุกในมือถือ เด้งตัวเองขึ้นและเก็บที่นอน
คว้ามือถือและออกจากห้องมาทำภาระกิจประจำวัน
และเหมือนทุกๆวัน เพลย์ลิสต์ ถูกเปิดเป็นประจำ เสียงเพลงหลากหลายแนว
ดังปะปนกันทุกวันขณะที่ผมทำงาน
เพลงส่วนใหญ่ จะเป็นเพลงต่างประเทศ หนักไปทาง metal rock, hard coreเทือกๆนั้น
ฟังไม่รู้เรื่องหรือแปลออกทุกเพลง แต่เพราะความไม่ต้องรู้ ต้องเข้าใจในเนื้อหามากนัก
ผมถึงปล่อยอารมณ์ไปตามท่วงทำนอง จังหวะและการแผดเสียงของนักร้องได้อย่างเต็มที่
ว่าสิผ่านมาดนป่านใด๋๋ ในหัวใจบ่เคยร้างลา ยังจดจำทุกถ้อยวาจา ที่เฮาเว่าต่อกันผมไม่รู้้้้้ด้วยซ้ำว่าเพลงนี้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่่่่่่อไหร่
แต่พอคำร้องท่อนดังขึ้น ผมวางมือจากงานที่ทำ
หันดูนาฬิกา 5.18น.(ตีห้าสิบแปดนาที)
วางทุกอย่างที่ทำอยู่ ผมคิดตามในทุกๆคำร้อง
...ดิ่งลง...ใช้ผมดิ่งลง และเข้าไปอยู่ในอารมณ์ของเพลง แต่ไม่ใช้เพราะเสียงของเครื่องดนตรี
เพลงนี้ดึงผมให้เข้าไป ด้วยเนื้อหาคำร้องที่ถูกถ่ายทอดออกมา ซึ่งมีน้อยเพลงมากๆที่ทำให้ผมจะรู้สึกแบบนี้
....
และผมไม่ชอบอารมณ์แบบนี้เลย 
คำร้องของเพลงนี้พาผมย้อนเวลากลับไปในช่วงๆหนึ่งในชีวิต
ภาพของเธอลอยขึ้นในมโนสำนึก เหตุการณ์ต่างๆ ร้อยยิ้ม คำพูด กริยา ท่าทาง สถานที่ฯลฯ
เรื่องราวระหว่างเราสองคน
มันเหมือนภาพ stopmotion video.ที่ใช้presentsงาน 
ภาพเรื่องราวต่างๆในนั้นมีเธอเป็นนางเอง ถูกฉายและเปลี่ยนไปเรื่อยๆ 
ในขณะที่เสียงเพลงยังคงดังอยู่ 
เพราะจำเนื้อร้องได้ทั้งหมด เข้าใจเนื้อเพลง 
อารมณ์โหยหาอาวรณ์ก่อตัวในหัวใจมากขึ้นเรื่อยๆ มวลความคิดถึงก่อขึ้นรอบตัวผมอีกแล้ว
คิดถึง เศร้า เสียใจ โหยหาฯลฯ มากขึ้นเรื่อยๆ 
ภาพต่างๆถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆตามเนื้อของเพลง
ก่อนที่น้ำตาจะมากเกินจะเก็บ 
เสียงกีต้าโซโล่ในคอร์ดท่องสุดท้ายขึ้น
มันจบแล้ว ผมดึงตัวเองกลับมา
สูดลมหายใจลึกๆ กดปิดเพลง และกดเข้าไปใน folderที่เก็บfilesเพลงนี้ไว้ 
ผมกดค้างที่ชื่อเพลงtext boxเด้งขึ้นว่าคุณต้องการลบไฟร์นี้ใช่หรือไม่
Yes.
.
.
.
.
.
.
เพลงนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆหรือเป็นเพลงที่มีความหลังระหว่างผมกััััััััััััััััััััับเธอเลยแม้แต่น้อย







SHARE

Comments

Precipitation
8 months ago
เพลงนี้เปนเพลงที่ทำให้น้ำตาไหลจริงๆค่ะ
Reply
DumbNongs
8 months ago
ทำไมมันช่างเปราะบางเหลือเกิน
ชีวิตเมื่อไหร่จะเข้มแข็งพอ