เศษยางลบแห่งกาลเวลา

ณ เมืองแห่งหนึ่ง เมืองที่ผู้คนอยู่เหนือกฎของกาลเวลา เมืองที่ผู้คนสามารถลบและเปลี่ยนแปลงอดีตของตน หรือเขียนสร้างอนาคตที่ตนต้องการได้อย่างไร้ขีดจำกัด


แต่แล้วชายผู้หนึ่งได้หายตัวไปจากอนาคตของผู้คนในเมือง !


สัญญา(ไม่)ตลอดไป


ตลอดไป ...?
ตลอดไปนั้นยาวนานแค่ไหนกัน

1 ชั่วพริบตา
1 วินาที
1 นาที 
1 ชั่วโมง
1 วัน
1 สัปดาห์
1 เดือน
1 ฤดู
1 ปี
หรือนานกว่านั้น... ?
แล้วนานแค่ไหน... ?
หรือว่าตลอดไปอยู่ไกลออกไปจากตอนนี้ ณ เวลานี้


ตลอดไปมีจุดสิ้นสุดหรือไม่... ?
หรือตลอดไปไม่มีจุดสิ้นสุด
แล้วถ้ามีจุดสิ้นสุดจะเรียกว่าตลอดไปได้หรือ ?

หรือตลอดไปของแต่ละตลอดไปสั้นยาวไม่เท่ากัน

ผมหยุดอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง ณ สถานที่แห่งหนึ่งในนาฬิกาของกาลเวลา
ชายผู้นี้ไม่รู้เลยว่าตัวตนและชื่อของเขาได้ถูกลบออกไปจากชีวิตของใครหลายๆ คน ที่เขาเฝ้ารอการที่จะได้พบกันอีกครั้งเสียแล้ว ในขณะเดียวกันผู้คนในเมืองต่างพากันเร่งเข็มวินาทีของตนเองไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อไปยังอนาคตที่ตนหมาย แต่ชายผู้นี้กลับหยุดเวลาของตนเองเอาไว้ เพียงเพราะเชื่อในคำว่าตลอดไป


เขาเป็นผู้ถูกลืม ...หรือเขาต่างหากที่จมปลักอยู่กับสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ?


กาลเวลาของเขาไม่เคยเปลี่ยนไป เข็มวินาทีของเขาหยุดนิ่งมายาวนานหรือสั้นแค่ไหนตัวของเขาเองก็มิทราบได้ เขาแค่รอว่าเมื่อไหร่สัญญาที่ใครหลายคนเคยให้ไว้ จะมาถึง เขาจึงไม่ไปยังอนาคต เพียงแค่กลัวว่าหากเจ้าของสัญญากลับมายังอดีตแล้วจะไม่ได้พบกััััับเขา เพราะเขาไม่แน่ใจว่่าตลอดไปอยูู่ทีี่ไหน

เพราะฉะนั้นเขาจึงหยุดเวลาของตัวเองไว้ ณ ช่วงเวลาที่เขาตกลงไว้กับใครเหล่านั้น

ร่างกายของชายผู้นี้ค่อยๆ จืดจางไปทีละนิด เขาไม่เคยรู้เลยว่าถ้าคนที่เคยรู้จักกับเขาเลือกลบทุกอย่างเกี่ยวกับเขาออกจากชีวิต ชื่อและตัวตนเขาจะหายไปตลอดกาล

ชายผู้ไม่เห็นคุณค่าของตนเอง เขามีตัวตนอยู่ได้เพียงเพราะคนอื่นรู้ว่าเขามีตัวตน แต่เขากลับไม่เคยสร้างตัวตนของเขาขึ้นมาเองเสียที ไม่แปลกที่นานวันเข้า ในอนาคตข้างหน้า ใครๆ ต่างพากันลืม หรือลบเขาออกไปจากชีวิต เพราะเขานั้นไร้ประโยชน์ และดูเหมือนจะหายไปจากชีวิตของใครๆ เพียงเพราะเขาถูกทิ้งและถูกลืมไว้ในอดีต

ไม่มีใครในเมืองนี้อยากกลับไปยังอดีต เหตุเพราะอดีตสามารถแก้ไขได้จากปัจจุบัน และอนาคตคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ ในเมื่อเขียนกำหนดอนาคตเองได้ หลายครั้งการแก้ไขอดีตก็แทบไม่จำเป็น ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงไม่จมอยู่กับอดีตเช่นเขา และเขาเองต่างหากที่ขังตัวเองไว้ในอดีต ไม่ยอมที่จะเดินทางไปยังอนาคต แม้เข็มนาฬิกาจะหมุนพาไปในอนาคตได้ทุกเมื่อ

ไม่รู้ว่าสั้นหรือยาวนานแค่ไหน ชายผู้นี้เริิ่มเป็นเพียงเงาจางๆ แต่เขาก็ไม่หายไปจากเมืองเสียที อาจเพราะมีใครบางคนยังไม่ลบเขาออกไปจากชีวิต และยังคงรอเขาอยู่ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ที่เขาเองก็ไม่รู้


ลืมให้หมดทั้งความทุกข์ และความสุข
ใครบางคนคนนั้นที่กำลังมุ่งสู่อนาคต ใครบางคนที่รอพบชายผู้นี้ ใครคนนั้นเริ่มที่จะลืมชื่อของเขา เริ่มที่จะลืมตัวตนของชายผู้นี้ไป ใครคนนั้นเดินทางไปไกลและเร็ว เร็วจนห่างกับชายผู้นี้มากขึ้น มากขึ้น มากขึ้นเสียทุกที และในที่สุดการอยู่กันคนละช่วงเวลา ใครคนนั้นจึงเผลอลืมเรื่องราวของชายผู้นี้ไปทีละนิด ทีละนิด ในทุกระยะที่ยิ่งไกลห่างออกไป

จนในที่สุดร่างจางๆ ของชายผู้นี้ได้ค่อยๆ สลายเป็นเศษยางลบ ก่อนที่จะปลิวไปกับสายลมแห่งการลืมเลือน ชายผู้นี้ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป
.
.
.
.
กลายเป็นว่า
เขาไม่เคยมีอยู่แต่แรกแล้ว
เรื่องราวพวกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง



ใครเหรอ ?
แล้วมันเมื่อไหร่ล่ะ ?

จริงเหรอ ?

....จำไม่ได้เลยแฮะ
SHARE
Written in this book
โควตา ๘ บรรทัด
เรื่องสั้นหลายบรรทัด ไม่มีโควตาขั้นต่ำในการเล่า
Writer
Feliciano
Dreamer
Lost Boy from Neverland

Comments