แด่ผีเสื้อตัวนั้นที่กระโดดตึกตาย
C+
ผมนั่งมองคะเเนนบล้อกแรกของชีวิตที่ไม่ใช่ตัว A ด้วยจิตอันประหวั่นพรั่นพรึง
ต้นคอเย็นยะเยียบ--และหนาวสั่น เสียยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศในห้องบรรยายขณะนั้น

มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า
ตอนที่ใครคนหนึ่งออกไปเข้าห้องน้ำ 
เเละถ่ายรูปใบคะเเนนซึ่งติดประกาศอยู่หน้าห้องไหนสักห้อง
ส่งลงในไลน์กลุ่มรุ่น--กลุ่มที่มีทุกคนในรุ่น
ด้วยความหวังดี

เข็มนาฬิกาบอกเวลาเลิกเรียนแล้ว
เเต่ยังเหลือกลุ่มนำเสนองานอีกสองกลุ่มเห็นจะได้
กลุ่มหนึ่งกำลังนำเสนอโดยมิได้รู้เลยว่าคะเเนนบล้อกก่อนหน้าประกาศแล้ว
ส่วนอีกกลุ่ม รู้ทุกอย่าง...แต่ทว่ายังต้องเตรียมการนำเสนอด้วยความกล้ำกลืน

เด็กสาวคนหนึ่งของกลุ่มสุดท้าย 
เธอนั่งอยู่แถวด้านหน้าผม
ผมมองไม่เห็นสีหน้าเเววตาเธอขณะนั้น
รู้เพียงว่าเธอได้ F และเธอกำลังเดินออกไปยังไมโครโฟน 
ด้วยทำตามหน้าที่
ด้วยมือข้างหนึ่งจากเพื่อนสาวในกลุ่มที่กุมเเน่นแทนพลังใจ
ด้วยความเข้มเเข็งที่ผมไม่อาจหยั่งถึง

ความเป็นไปของการนำเสนองานหลังจากที่รูปนั้นลงในไลน์กลุ่ม...ไม่มีใครสนใจหรอก 
มีเพียงการกระเพื่อมของคลื่นเสียงเบาบางรอบตัวผม
เมื่อที่นั่งของเด็กสาวผู้เข้มเเข็งตรงแถวหน้าของผมว่างไป
ผมมองเห็นบางอย่าง--เด็กหนุ่มคนที่ผมคุ้นเคย
เขานั่งถัดออกไปสองแถวด้านหน้า
กำลังร้องไห้
ด้วยความเสียใจที่ผมไม่อาจหยั่งถึงเช่นกัน

เเต่ทำไมผมถึงเข้าใจนะ ,เข้าใจน้ำตาทุกหยดนั้น
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็มีเเต่คนตราหน้าว่าอย่างผมคงไม่มีทางเข้าใจหรอก

ทั้งที่เมื่อวานนี้ มีคนร้องไห้ตั้งหลายคน 
เพราะส่งงานไม่ทันเดดไลน์ , อาจารย์ไม่รับงาน แถมยังลามปามมาด่าเรื่องส่วนตัวอีก

เเค่เพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น
ผมกลับเข้าใจทุกรายละเอียดอย่างละเมียดละไม
คงเป็นเพราะกำแพงความหวัง--เเละความยโสโอหัง
มันพังทลายลงมาหมดสิ้นแล้วยังไงล่ะ
ผมถึงได้มองเห็นอะไรชัดเจนมากมายขนาดนี้

สูงสุดสู่สามัญ 
ถ้าค่อยค่อยลงคงไม่เจ็บ
เเต่ถ้าหล่นลงมา
ก็อาจจะเจ็บเจียนตายได้สินะ
อ๋อ , เก็ทเเล้ว

เเล้วเย็นวันนี้ก็กลายเป็นยามเย็นแห่งการปลอบใจ
ทั้งปลอบใจเพื่อนเเละปลอบใจตัวเอง
ปลอบด้วยน้ำจัณฑ์คงไม่ได้หรอก พรุ่งนี้เรายังต้องส่งงาน
เพียงเเค่ผัดไทยกับน้ำผลไม้ปั่น
เดินชมอ่างแก้วเเละวิวดอยสุเทพ
วางแผนชีวิตวันพรุ่งนี้ใหม่

ถึงจะปลอบใจกันอย่างไร ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า
ผมคือคนที่ได้คะเเนนน้อยที่สุดในรถคันนั้นไปได้
'แกคงไม่โดนซ้ำชั้นหรอก แกทำได้อยู่เเล้ว'
ประโยคคล้ายเดิมบอกผม
มันคือความจริงเหรอ?
หรือมันคือสิ่งที่ทุกคนคิดว่าจะเป็นอย่างนั้น?
ทำไมคนที่เคยได้ A มาตลอดปี
ถึงไม่สมควรจะได้รับความเห็นอกเห็นใจบ้างล่ะ
อย่างน้อย ก็ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเถอะนะ

ช่างเถอะ...ผมอาจจะเเค่กำลังเศร้า
กำลังอิจฉา
กำลังยอมรับความจริงไม่ได้
เเต่มันก็ถือว่าเป็นคำปลอบโยนที่ดีอยู่มากโข
เมื่อเทียบกับคำพูดที่เเม่โทรมาบอกผม---ขณะที่กำลังเดินเล่นอ่างเเก้ว

คำพูดของเเม่ ฟังเเล้วผมรู้สึกไม่ค่อยดี
แต่ก็นั่นแหละ ได้เเค่ยิ้มแห้งๆ 
ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุยกับเพื่อน
บอกว่าผมจะซิ่ว ซิ่วไปเรียนมหาลัยในกรุงเทพ
จะไปคัดหลีด ถ่ายรูปเปลือยอก ไปเป็นนู่น,เป็นนี่,เพ้อฝัน,บ้าบอ
ผมพูดไปด้วย หัวเราะไปด้วย -- พร้อมเเอ่นหลังเเละตั้งการ์ด

บนรถของเพื่อนที่ขับพาผมมาส่ง
มันเปิดเพลงเพลงหนึ่งซึ่งร้องว่า
" Said no more counting dollars 
We'll be counting stars 
Yeah, we'll be counting stars. "

ผมหลับตาพริ้ม รับฟัง และยิ้มแป้น
จริงดังเนื้อเพลงที่เขาเปิด
ผู้คนเเถวนี้ อดหลับอดนอน ทำตามความฝัน
เพื่อว่าวันหนึ่งจะได้มีเงินกันเป็นเเสนเป็นล้าน
เเลกกับความสุขบางอย่างที่หายไป
แลกกับความทุกข์บางอย่างที่ต้องทน
เขาบอกว่าจบไปแล้วจะสบาย

เมื่อกลับมาถึงห้อง
ผมยังคงละเหี่ยใจเกินกว่าจะทำอะไรได้ทั้งนั้น
ทั้งงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้
สอบในอีกสามวันข้างหน้า
เเล้วไหนจะต้นฉบับที่ยังหัวไม่เเล่นเเม้เเต่ประโยคเดียว
สิ่งสุดท้ายคือประเด็นหลักที่นำมาซึ่ง C+ ตัวเเรกในชีวิตของผม
เเต่มันก็คือสิ่งเเรกในชีวิต ที่ทำให้ผมเข้าใจความสุขของตัวเองเช่นกัน
ถึงผมจะโทษว่ามันคือตัวการความย่อยยับครั้งนี้
เเต่ผมก็ยังมีความสุขอยู่ดีถ้าจะทำมันอีก
ต่างจากกองตำราที่ต้องท่อง , ปูนที่ต้องผสม , ระนาบที่ต้องวัด
อยู่ไกลลิบลับ

คุณลองทายสิ
ว่าผมจะเลือกหยิบสิ่งไหนขึ้นมาทำ เพื่อปลดเปลื้องอารมณ์ C+ 


ผมเลือก
กองถุงเท้าเเละกางเกงใน
เพราะพรุ่งนี้ผมยังไม่มีใส่ 
(หัวเราะ)


ผมขยี้คราบปูนเเละรอยกระด่างอออก
ราวกับจะระบายความรู้สึก
น้ำฟองกระเซ็นเปรอะบนพื้นระเบียงหลังห้อง -- ซึ่งยังคงเต็มไปด้วยคราบปูนเมื่อวันก่อน

ผมมองเห็น
ปีกสีเหลืองบาง ขยับบิน 
ขึ้น ลง ซ้ายน้อยๆ ขวานิดๆ
เริงระบำมาใกล้กะละมังที่มีฟอง
มันเกาะที่น้ำฟองหอมๆนั้น ด้วยความไร้เดียงสา
เเล้วก็จมลงไปในกะละมังซักกางเกงในของผม

อีโง่
ผมด่ามันในใจ
พร้อมเอานิ้วเขี่ยมันมาวางตรงขอบระเบียง
ระเบียงห้องที่สูงจากพื้นล่าง 5 ชั้น
ผมขยี้ผ้า พลางมองเจ้าเเมลงโง่---เเต่สวย
ขยับปีกไล่น้ำหยดเล็กออกจากตัว 
ขยับไปขยับมา
มันก็ขยับตกขอบระเบียงไป

ไม่เห็นเป็นไรเลย
มันมีปีก เดี๋ยวมันก็บิน

ผมขยี้ผ้าต่อ
เเต่ยังไม่สนิทใจดีนัก
จึงลุกขึ้น ชะเง้อคอไปนอกระเบียง
มองหาปีกสีเหลือง

มันอยู่บนพื้นล่างนั่น
เเน่นิ่งอย่างเเน่นอน

-- มันเป็นความผิดของเจ้าผีเสื้อนี่นา
มีปีก เเต่ไม่ยอมบิน 
เห็นทีตอนบินขึ้นมาที่ห้องผม 
มันยังบินขึ้นมาได้เลย --

หรือว่าผมเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ ?
หยดน้ำเล็กๆตรงปีกที่บอบบางของเจ้าเเมลง
กระจ้อยร่อยในสายตาผม
อาจจะหนักอึ้งถึงพันล้านตันบนร่างของมัน

ระยะทางตึกห้าชั้นที่พวกเราใช้ลิฟต์
อาจไกลเหมือนไปดวงจันทร์ด้วยการขยับปีก
มันอาจจะมีปีก เเต่ไม่มีเเรงบินอีกต่อไปแล้ว

มือที่หยิบยื่นไปวางมันบนระเบียง
คงไม่ต่างอะไรกับมือที่ผลักไสไปสุดสุดขอบเหว
ทางเลือกเดียวคือ กระโดดลงไป

ผมว่าเเล้ว
ผมมีส่วนต้องรับผิดชอบ

ถุงเท้าตัวสุดท้ายถูกเเขวนตาก
ผมสวมรองเท้าเดินไปที่ลิฟต์
กดชั้น 1 เลี้ยวขวา

บนพื้นคอนกรีตข้างร้านถ่ายเอกสาร
ใครจะเชื่อเล่าว่าปีกเล็กๆยังขยับอยู่
มันกำลังต่อสู้

ผมคว้ามันมาเกาะตรงมือซ้าย
เเละป้องมันด้วยมือขวา
กลับมาที่ห้องชั้น 5 โดยไวที่สุด

ผมจัดวางมันลงตรงนั้น ตรงนี้
หาดูว่าตรงไหนปลอดภัยที่สุด 
เพื่อให้มันพักฟื้น รอจะบินอีกครั้ง

คืนนี้ยังอีกยาวไกล
เห็นทีงานที่ต้องส่งวันพรุ่งนี้ยังคงไม่เสร็จง่ายๆ 
สอบที่จะมาถึง คะเเนนจะลงต่ำไปอีกไหมนะ 
ต้นฉบับก็ต้องดองต่อไปอีกสักระยะ

" Said no more counting dollars 
We'll be counting stars 
Yeah, we'll be counting stars. "
จู่ๆเพลงนี้มันกลับมาในหัวอีกเเล้ว

ผมเลื่อนเปิดประตูตาข่าย ออกไปที่ระเบียงอีกครั้งหนึ่ง
คราวนี้ผมชะเง้อคอมองท้องฟ้า
ไหน ดูสิ ขอลองนับดาวให้หายเหนื่อย

เอาล่ะสิ
ผมไม่เห็นอะไรเลยนอกจากยอดตึกนับสิบชั้น
คงต้องกลับไปนั่งนับตัวเลือกแรกใหม่เสียเเล้ว
(หัวเราะ)
SHARE
Writer
Toncha_
PURTURE
A child of god

Comments

januaryshine
2 years ago
เราชอบmood ชอบถ้อยคำที่คุณบรรยาย มันดีมากๆเลยเเหละ เป็นกำลังใจให้นะคะ

Reply
9DEC
2 years ago
ชอบค่ะ เหมือนนั่งรถเรื่อยๆแล้วเจอวิวดีๆเป็นพักๆ mood ของโลกความจริงดี
Reply
Sydniie_s
2 years ago
คุณจะเป็นผีเสื้อ
ที่มีคนดีๆคอยช่วยเหลือ
ซึ่งคุณคือคนคนนั้น :)
สู้ต่อไปนะคะ
เราคงซื้อปีกใหม่ให้มันไม่ได้แต่เราจะเป็นลมคอยช่วยให้ปีกของมันแห้งพอที่จะบินไปข้างหน้าต่อไปนะ :)
Reply
LonelyShadow
2 years ago
สนุก และชวนคิด ดีครับ
Reply