เขาในมิติที่ 5
ห่างกัน 10 ชั่วโมงเห็นจะได้ เวลาในมิติที่ 5 กับเวลาในโลกปัจจุบันที่เธอยืนอยู่


นี่ไม่ใช่การพูดถึงมิติเวลาในควอนตัมฟิสิกส์ ไม่ต้องถอดสมการอื่นใดให้ยุ่งยาก เขาไม่ได้เปลี่ยนสสารเพื่อข้ามเวลา ไม่ได้ลอดผ่านรูหนอนในหลุมดำ  มิติที่ 5 ของเขาคือเวลาที่ต้องทำงานโดยเฉพาะงานที่เขารัก  ความรักนี่แหละคือยานพาหนะที่พาเขาไปสู่มิติที่ 5

เธอไม่รู้หรอกว่าเขาในมิติที่ 5 เป็นเช่นไร ภาพเขาตอนทำงานเธอก็ไม่เคยเห็นชัดๆ แต่เดาๆก็พอรู้ว่าน่าจะเป็นคนที่จริงจังกับงานอยู่มากพอตัว 

คลื่นเสียงมักมีปัญหาระหว่างการส่งมาจากมิติที่ 5 เสียงขาดๆหายๆ บางทีเสียงส่งมายังเวลาเช้า บางวันส่งมาเสียดึกดื่น เขาและเธอต้องรอให้ประตูเวลาเปิด มันจะแง้มเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม หากไม่แล้วก็หมดหนทางที่จะได้รับสารตอบกลับ 

ภาพท้องฟ้าจากมิติที่ 5 เป็นเครื่องมือการสื่อสารที่แม่นยำที่สุด ไม่เคยตกหล่นไปกลางทางเหมือนคลื่นเสียง

ท้องฟ้าตอนเย็นในมิติที่ 5 ของเขาสามารถทะลุผ่านช่องว่างของมิตินั้นมายังเธอ ไม่ใช่ทุกวันหรอกที่เธอจะได้เห็นฟ้าในโลกของเขา แต่ทุกครั้งที่เธอได้รับมันมาพร้อมกับความรู้สึกมากมาย

ความรู้สึกแรกที่เธอรับรู้คือ เราต่างคิดถึงกัน ท้องฟ้าบอกแบบนั้นเสมอแม้แต่ชีวิตในมิติที่ 5 บางวัน เขาอาจคิดถึงเธอจนเผลอมองฟ้าหรือท้องฟ้าในช่วงเวลานั้นที่เขาเผลอเอาสายตาไปวางทำให้นึกถึงเธอ ... 

... สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับเธอเช่นกัน

ฟ้าในที่ๆเขาอยู่ตอนนี้ พระอาทิตย์ตกเร็วกว่ามิติของเธอ มีหลายวันที่ความคิดถึงเราสื่อสารไม่ตรงกันแต่เราก็ยังคงคิดถึงกันอยู่ดี ราวกับชีวิตต้องการให้เราต้องเผชิญความรู้สึกนี้ด้วยตัวเอง ในวันที่เราอยู่คนละมิติ เราไม่อาจเลี่ยงการสบตากับความคิดถึงชนิดนี้ไปได้ เราต้องคิดถึงและวางใจในความคิดถึงไปพร้อมกัน 

การปล่อยให้ความคิดถึงได้ทำงาน นั่นก็แสดงว่ามีช่องว่างให้ความรักที่เป็นอิสระต่อกันได้โบยบิน

เมื่อรู้สึกถึงความคิดถึงมากขึ้นเท่าไหร่ เราจะยิ่งเห็นอิสระในความรัก เมื่อนั้นเราจะรู้จักการนับถือและเคารพกันและกันอย่างแท้จริง

การมีอิสระในชีวิตที่มีสถานะคนรัก แท้จริงแล้วคือการนับถือและเคารพในชีวิตของกัน เขาอยู่ในมิติที่ 5 และบางเวลาเธอก็กลับไปยังมิติที่ 5 ของตัวเองเท่าที่จำได้ เขาไม่เคยเรียกร้องให้เธอออกจากมิตินั้นและสำหรับเธอก็คงยืนยัน นอนยันจะไม่ทำอย่างนั้นเช่นกัน

ไม่มีเหตุผลอื่นใด แม้จะไม่ต้องเห็นภาพทำงาน เธอก็นับถือใจของเขาอยู่ดี เธอและเขาก็แค่รอ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ประตูข้ามเวลาเปิด เขาหรือเธอก็กลับมายังโลกปกติ โลกที่จะแบ่งปันเวลาเพื่ออยู่ด้วยกัน

"ฟ้าที่นี่สวยมาก สวยจนคิดว่าถ้าคุณมาต้องชอบแน่ๆ" เขาพูดผ่านการสัญญาณเสียงที่กระท่อนกระแท่น
"อื้อ เห็นจากรูปที่ส่งมาแล้ว สวยจริงๆ สวยมาก" เธอตอบกลับไป 
เขาเงียบ
"เอาไว้ถ้ามีโอกาสคงได้ไปเที่ยวเล่น" เธอพูดขณะที่ภาพท้องฟ้าสีชมพูอยู่ตรงหน้า "ชวนคนอื่นขึ้นยานข้ามมิติเวลาไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจกันง่ายๆนะ" เธอคิดในใจพร้อมกับรอยยิ้ม

"รีบกลับมาเถอะ คิดถึง" เธอก็อยากจะหาภาพท้องฟ้าที่แทนประโยคนี้ได้เสียจริง 









SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments