[SF] On The Other Side Of The Feeling (Gaeun x Eunbi) - 1

ความรู้สึกทรมานกับการที่มีสิ่งหนึ่งที่คุณปรารถนามาตลอด แม้จะสามารถคว้ามาได้เพียงแค่เอื้อมมือออกไป แต่คุณก็ไม่อาจทำ เพราะสิ่งนั้นจะสลายลงไปทันทีที่คุณสัมผัสมัน 

ความรู้สึกของควอนอึนบีที่มีต่ออีกาอึนคงเหมือนดั่งเช่นความรู้สึกนั้น สิ่งที่อึนบีปรารถนาคือความรักที่ไม่ใช่แค่เพื่อนจากกาอึน และสิ่งนั้นอยู่ข้างกายเธอมาตลอด เพียงแค่เธอพูดออกไป แต่แม้จะอยากมากแค่ไหน เธอก็ทำไม่ได้ เพราะเพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ อาจจะทำลายทุกความสัมพันธ์ของพวกเธอลง


08.37 น.

 
ตายแล้ว...


ควอนอึนบีลุกพรวดขึ้นมาแล้วก้าวลงจากเตียงทันทีที่สะลึมสะลือเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาว่าเธอกำลังจะไปเรียนสายเป็นครั้งที่สามของอาทิตย์นี้


ขณะที่เธอกำลังเร่งรีบพยายามอาบน้ำให้เสร็จเร็วๆ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น ทำให้อึนบีต้องหยุดมือที่จะเอื้อมไปบีบครีมอาบน้ำแล้วเปลี่ยนไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาห่อหุ้มร่างกายและรีบออกไปเปิดประตูด้วยอาการหัวเสียเล็กน้อยแทน


'แม่กลับบ้านหรอ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่านะ'


เธอคิดพลางเร่งฝีเท้ารีบไปเปิดประตูให้คนที่กดกริ่งไม่ยอมหยุด แต่คนตรงหน้าประตูทำให้อาการหัวเสียที่โดนขัดจังหวะการอาบน้ำในวันที่ตื่นสายแบบนี้เป็นอารมณ์ดีขึ้นมาทันที


"ไง.. อ้าว ทำไมยังอยู่สภาพนี้เนี่ย"


คำทักทายกวนๆ ของคนตรงหน้าที่แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นๆ แต่หน้าตากลับยิ้มทะเล้นให้ ทำอึนบีแอบหมั่นไส้เบาๆ เป็นต้นเหตุทำให้เธอตื่นสายแต่เธอก็โกรธไม่ลงเลยสักครั้ง เพราะทุกครั้งคนคนนี้ก็จะมารอเธอให้ไปโรงเรียนพร้อมกันเสมอ


"ยังจะมีหน้ามาพูด" ยิ้มรับเพราะคิดอยู่แล้วว่าต้องโดนบ่น "ก็แกนั่นแหละ ชวนคุยไรอยู่ได้ดึกดื่น"


อึนบีหลีกทางให้เพื่อนสนิทที่เธอไม่ได้คิดแค่เพื่อนอย่างอีกาอึนเดินเข้ามาในบ้านอย่างเคยเหมือนทุกวัน


"เอ้า ก็เหงาอ่ะ ไม่มีคนคุยมาหลายเดือนละ"


"ไร้สาระ"


กาอึนมองตามอึนบีที่เดินกลับไปทางห้องน้ำ ไม่เข้าใจเลยว่ากล้าเดินออกไปเปิดประตูโดยไม่ดูก่อนว่าใครมา ด้วยสภาพแบบนั้นได้ไง ผ้าขนหนูผืนสั้นๆ เนี่ยนะ..


ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าชอบกาอึนมากแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอึนบีจะต้องชอบที่โดนกาอึนลวนลามเธอด้วยสายตาดุๆ แบบนั้นสักหน่อย


"รู้ว่าชอบอะไรแบบนี้ แต่แกเลิกมองหน้าอกฉัน แล้วใช้เวลาที่มีน้อยให้เป็นประโยชน์ด้วยการไปทำอะไรให้ฉันกินนะ"


กาอึนยักไหล่ 


 
เธอยังคงจำวันแรกที่เจอกับกาอึนได้ เพื่อนห้องเดียวกัน เพื่อนที่นั่งใกล้กันแต่ไม่เคยได้คุยกัน กาอึนนั่งอยู่ข้างหลังอึนบีและใช้เวลาในการเรียนส่วนใหญ่ไปกับการงีบหลับ แต่น่าแปลกใจที่พอโดนเรียกตอบกาอึนก็มักจะตอบได้ทุกครั้ง แม้บางครั้งจะชะเง้อมาดูคำตอบจากสมุดเธอได้อย่างโจ่งแจ้งก็ตาม และด้วยความที่อึนบีอยู่บ้านคนเดียวเป็นส่วนใหญ่เพราะพ่อไปทำงานต่างประเทศส่วนแม่ก็ทำงานกะดึกไม่ค่อยกลับบ้าน เธอจึงใช้เวลาว่างไปกับการอ่านหนังสือเรียน ทำงานบ้าน และมีงานอดิเรกเป็นการเต้น นั่นทำให้เธอเก่งทั้งเรื่องเรียนและกิจกรรม ตอนนี้เธอจึงเป็นนักเต้นของโรงเรียนที่พาทีมชนะมาสามปีซ้อน


และกาอึนก็ทำให้เธอแปลกใจได้อีกรอบ เพราะรายนั้นมักจะเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนในตอนที่เล่นกีฬา เธอเป็นที่จับตาของทุกคนในสนามจากเด็กดูเหนื่อยตลอดเวลากลายเป็นคนที่ได้คะแนนเต็มทุกครั้งในคาบพละ กาอึนมีเสน่ห์เวลาที่ดูทุ่มเทเวลาจริงจัง เธอมีความเป็นผู้นำสูงมาก เพราะงั้นตอนนี้กาอึนจึงเป็นถึงกัปตันทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียน มันคงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอรู้สึกปลื้มเพื่อนคนนี้และอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอชอบกาอึนจริงๆ คงเป็นการที่กาอึนนั้นอ่อนโยนกับทุกสิ่งอย่าง อ่อนโยนด้วยแม้กระทั่งต้นไม้ริมทางต้นเล็กๆ เป็นเวลาบ่อยครั้งตอนกลับบ้านที่จะเห็นกาอึนแวะให้อาหารแมวจรจัดตรงข้างทาง และก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่อึนบีเริ่มมองแต่กาอึน เริ่มมีแต่กาอึนอยู่ในสายตา เริ่มมีแต่กาอึนอยู่ในความคิด ไม่รู้ว่าเมื่อไรกันที่เธอเริ่มรู้สึกชอบเพื่อนที่ไม่เคยได้คุยกันเลยคนนี้


วันนั้นเป็นวันแรกตั้งแต่เปิดเทอมที่เธอตื่นสาย อึนบีพยายามวิ่งไปรอรถเมล์ให้เร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ในวันที่ทุกอย่างดูเร่งรีบจนเธอรู้สึกเหนื่อยตั้งแต่เช้า ระหว่างทางเธอบังเอิญเจอกาอึนที่เร่งปั่นจักรยานคันเดิมที่เธอเห็นบ่อยๆ มาจอดข้างๆ และถามเธอว่าไปด้วยกันไหม ถึงจะไม่เคยคุยกันแต่อึนบีก็ดีใจที่กาอึนยังจำเธอได้ วันนั้นกลายเป็นวันแรกที่เธอได้คุยกับกาอึนได้ยาวที่สุดตั้งแต่เจอกัน และเธอก็ได้ค้นพบว่าบ้านของเธอกับกาอึนอยู่ใกล้กันนิดเดียว จากนั้นพวกเธอจึงมักไปโรงเรียนและกลับบ้านพร้อมกันบ่อยๆ แถมยังชอบไปนั่งเล่นบ้านกันและกันตลอด แม่ของกาอึนก็เอ็นดูอึนบีไม่ต่างจากลูกสาวแท้ๆ เพราะเห็นใจที่พ่อแม่อึนบีไม่ค่อยมีเวลาให้ ส่วนแม่ของอึนบีที่นานๆ ทีจะได้เจอก็ยินดีที่ลูกสาวหาเพื่อนสนิทที่อยู่ใกล้ๆ กันได้ และเพราะเหตุการณ์ในวันนั้น นั่นจึงเป็นวันแรกที่เธอกลายเป็นเพื่อนสนิทกับกาอึนและเป็นได้แค่เพื่อนสนิทมาจนถึงตอนนี้


"นี่แกยังไม่ได้ทำอะไรให้ฉันกินอีกหรอกาอึน"


อึนบีโวยวายทันทีที่แต่งตัวเสร็จแล้วพบว่าไม่มีขนมปังปิ้งหรือไข่ดาวอะไรสักอย่างอยู่บนโต๊ะอาหาร มีแค่กาอึนที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่


กาอึนโวยวายทันทีที่อึนบีแย่งโทรศัพท์ไปขณะที่เธอกำลังเล่นเกม


"เอาคืนมา เดี๋ยวตายยย" กาอึนเอื้อมมือไปหวังจะคว้าโทรศัพท์คืน "แกไม่ชอบอาหารที่ฉันทำหรอก ฉันทำไม่เก่ง"


อึนบีอยากจะพูดออกไปว่าเธอทนมาได้ตั้งหลายอย่างเพื่อกาอึน แค่อาหารไม่อร่อยมันจะยากแค่ไหนกันเชียว แต่ก็ทำได้แค่ตอบอย่างอื่นไปแทน


"ไม่ต้องเลย สอนไปตั้งหลายอย่าง จำอะไรได้มั่งห้ะ?"


"ใจเย็นดิ เดี๋ยวพาไปกินร้านประจำไง คุณป้าเขาบ่นคิดถึงแล้ว"


"แล้วจะทันเข้าเรียนมั้ยล่ะ"


กาอึนที่แย่งโทรศัพท์คืนมาได้อย่างไม่อยากเย็นนักเพราะอีกฝ่ายตัวนิดเดียว คว้ากระเป๋าของอึนบีมาถือและเดินนำออกจากบ้านไป


"เอาน่า ไหนๆ ก็สายละ สายอีกนิดก็ไม่เป็นไรหรอก มาเร็วๆ"


กาอึนตบเบาะรถจักยานคันเก่งสีชมพูขาวเป็นสัญญาณให้เธอขึ้นมาซ้อนท้ายอย่างเคย และยื่นเสื้อกันหนาวสีชมพูมีหมวกเป็นหูกระต่ายที่อึนบีบอกว่าดูปัญญาอ่อนมาให้


"อาทิตย์นี้สายมาสามวันติดแล้วนะ"


"นับวันนี้ไปด้วยเลยดิ เพราะกินข้าวเสร็จจะชวนไปดูไอ้ยุนจินกับชีอันซ้อมทีมตัวจริงลงแข่งเดือนหน้าพอดี"


"หาเรื่องมาชวนโดดได้ตลอด"


อึนบีรับเสื้อที่เธอไม่ค่อยชอบแต่เพราะกาอึนซื้อให้เลยต้องยอมสวมและขึ้นซ้อนให้กาอึนปั่นพาไปร้านเจ้าประจำ



หลังจากฝากท้องไว้กับร้านของคุณป้าตรงหัวมุมซอยทางเข้าบ้านเจ้าประจำเรียบร้อย ทั้งคู่ก็พาตัวเองมาที่โรงเรียนอย่างปลอดภัย ผ่านด่านคุณลุงยามที่เลิกบ่นเวลาพวกเธอมาสายไปแล้ว เพราะเธอมักซื้อกาแฟมาให้บ่อยๆ เป็นการติดสินบน


ทั้งคู่พากันเดินตรงไปที่สนามวอลเลย์โดยไม่สนใจตึกที่ต้องขึ้นไปเข้าเรียนเลยแม้แต่น้อย


อึนบีมองขึ้นไปที่ห้องเรียนตัวเองบนชั้นสาม ก็เห็นแชวอนโบกมือให้ เธอได้แค่มองตาละห้อยเพราะถูกกาอึนลากไปดูรุ่นน้องคนสนิทอย่างยุนจินและชีอันซ้อมแข่ง ซึ่งแชวอนก็ยิ้มให้อย่างเข้าใจ


"ไง"


แค่ประโยคเดียว เด็กในสนามก็หยุดทุกการกระทำและหันมาทางกาอึนที่พึ่งเดินเข้ามาพร้อมอึนบีทันที แต่แทนที่จะทักทายกัปตันของทีมตอบ เด็กๆ ก็กลับไปซ้อมต่อ เสมือนว่าจะต้องลงแข่งกันพรุ่งนี้ มีแค่บางคนที่ยิ้มให้


"เด็กเคารพสุด" อึนบีอดแซวคนขี้เก๊กข้างๆ ไม่ได้


"พอดีเป็นคนสบายๆ ไง เด็กๆ จะได้ไม่เกร็ง"


"เชื่อจ้ะเชื่อ"


แม้แต่รุ่นน้องคนสนิทอย่างฮอยุนจินกับอีชีอันก็เลือกที่จะเดินเข้ามาหาอึนบีแทนจะทักทายกาอึน


"โหยยย พี่อึนบีมาดูพวกเราซ้อมด้วยว่ะ ปฏิหารสุด"


"พูดมาก"


"ใจร้ายตลอด"


ชีอันอิดออดใส่อึนบีที่ทำท่าไม่ได้สนใจเธอเลย แถมยังผลักเธอออกตอนที่เธอจะเข้าไปกอดคออีกต่างหาก


"พี่ไม่สนใจลองเล่นวอลเลย์มั่งอ่อ"


ยุนจินโยนลูกวอลเลย์ให้อึนบี ซึ่งแน่นอนเธอรู้ตัวเองว่าคงรับไม่ทัน จึงไม่คิดจะรับด้วยซ้ำ ปล่อยให้มันกลิ้งมากระทบที่เท้าและเด้งกลับไปหาคนโยนแทน


"ไม่มีทาง"


"ก็นะ ตัวแค่นี้พี่จะไปทันอะไรเขา" ยุนจินเก็บลูกวอลเลย์ขึ้นมา แล้วจ้องไปที่หน้าอกของอึนบีอย่างเปิดเผย พร้อมยิ้มทะเล้นให้เหมือนคนที่ยืนอยู่ข้างเธอไม่มีผิด "กระโดดบล็อกก็คงไม่ถึง... หนักหน้าอก"


"อยากตายมากมั้ย"


"พี่อย่าไปสนใจไอ้ยีราฟโง่เลย ฉันชอบหน้าอกพี่นะ"


"แกตายคนแรกเลยละกันชีอัน"


อึนบีฟาดไปที่หลังของชีอันอย่างแรง จนคนน้องหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ ตามมาด้วยเสียงโอดโอยและเสียงหัวเราะสะใจของยุนจิน


"ฉันลงแข่งไม่ได้ละนะกัปตัน.."


"เวอร์ละ แล้วแกด่าไอ้ยุนจินว่ายีราฟโง่มันกระทบฉันนะเว้ย" กาอึนคว้าลูกวอลเลย์ที่ยุนจินถือมาปาใส่ชีอัน "ไปซ้อมต่อเลยไป!"



จากที่เธอไม่เคยรู้จักกีฬาประเภทนี้เลย แต่เพราะโดนกาอึนบังคับมานั่งดูตอนซ้อมทุกวัน ตอนนี้อึนบีรู้ทุกกติกาของวอลเลย์บอลจนสามารถไปนั่งเป็นกรรมการตัดสินได้แล้วด้วยซ้ำ


นั่งดูพวกกาอึนซ้อมได้สักพักจนถึงเวลาของคาบที่สอง เธอก็ขอตัวกลับไปเข้าเรียน กาอึนก็ไม่ได้รั้งอะไร ขืนอึนบียังนั่งอยู่แบบนี้ คงโดนหักคะแนนจนหมดแหงๆ เพราะเธอไม่มีคำแก้ตัวอย่างการเป็นนักกีฬาเหมือนกาอึน จะอ้างว่าซ้อมเต้นก็ไม่ได้ เนื่องจากช่วงนี้ไม่มีการแข่งเต้นไหนเข้ามา


กาอึนไม่ลืมที่จะกำชับว่าให้มากินข้าวกลางวันด้วยกันที่ม้านั่งตัวเดิม แม่ของเธอห่อข้าวมาเผื่ออึนบีตลอด เพราะรู้ว่าต่อให้อึนบีทำอาหารเก่งขนาดเป็นลูกมือเวลาทำครัวได้ แต่เธอก็ไม่มีเวลาจะมาทำให้ตัวเองไปกินที่โรงเรียนหรอก เพราะลูกสาวตัวดีชอบชวนนอนดึก ทำให้ตื่นสายกันบ่อยๆ



12.07 น. 


ฉันว่าฉันสนใจน้องมิรุ ม.5 ว่ะ

 
"แล้วไงอ่ะ สุดท้ายพี่ก็ไม่กล้าเข้าไปจีบนี่นา"


ชีอันพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพราะกำลังเคี้ยวข้าวอยู่ ทำให้โดนอึนบีตีไหล่เพื่อเป็นการเตือนว่าให้เคี้ยวข้าวให้หมดปากก่อนค่อยพูดจนสำลักข้าวเดือดร้อนยุนจินต้องมาเอาน้ำให้


"เขาว่ารายนั้นก็ร้ายไม่เบานะพี่ ...อย่าไปเสี่ยงดีกว่ามั้ง"


"นั่นดิ เดี๋ยวก็เสียใจมา ไม่มีใครปลอบนะ"


"พวกแกมันพึ่งไม่ได้" พอเห็นว่าน้องๆ ไม่สนับสนุนกาอึนก็หันไปหาอึนบีที่คอยช่วยเธอตลอด "แกช่วยหน่อยดิ อึนบี"


มันเป็นความจริงที่เธอคอยช่วยกาอึนจีบคนนู้นคนนี้มาตลอด เพราะฝ่ายนั้นจีบคนไม่เก่งสักเท่าไร ซึ่งเธอก็พอกัน ....แต่ที่เธอก็แอบชอบเพื่อนสนิทอย่างกาอึนมาสามปีก็เป็นความจริงเหมือนกัน แต่มันเป็นความจริงที่เธอไม่กล้าพูดออกไป เป็นเรื่องเดียวที่กาอึนไม่รู้ และเธอไม่ได้บอก


เธอยอมรับตรงๆ ว่าเธอกลัว เพราะเธอรู้ดีว่ากาอึนไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้น กาอึนมองเธอเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวที่มี และเธอไม่อยากให้ความรู้สึกที่เห็นแก่ตัวของเธอมาทำให้กาอึนเสียเพื่อนสนิทที่ไว้ใจไป เธอจึงต้องเก็บซ่อนความรู้สึกของเธอเอาไว้มาตลอด


และเพราะว่ากาอึนไม่รู้ นี่จึงเป็นอีกครั้งที่กาอึนมาขอให้เธอช่วยจีบคนที่ชอบ ใช่ว่าเธอจะอยากช่วยนักหรอก ใครจะอยากให้คนที่ชอบไปคบกับคนอื่นกัน แต่ก็นั่นแหละ เธอมาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปปฏิเสธอะไรได้ ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปมีสิทธิ์หึงหวงกาอึนด้วย เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องหาข้อแก้ตัวมาตอบเวลากาอึนมาถามว่าทำไมไม่ยอมช่วย เธอจึงต้องตกลงรับปากไป


และสุดท้ายเธอก็ต้องมานั่งเจ็บปวดร้องไห้อยู่คนเดียว เวลาที่กาอึนได้สมหวังกับคนที่กาอึนชอบ โดยมีเธอเป็นคนช่วย เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่า ถ้ากาอึนมีความสุข เธอก็ควรมีความสุขด้วย แต่เธอก็ทำไม่ได้เลยสักครั้ง เธอไม่ได้เป็นคนดีขนาดที่จะเห็นคนที่ชอบไปมีความสุขกับคนอื่นแล้วไม่รู้สึกอะไรได้ แต่เธอก็ได้เลวขนาดไปทำลายความสุขของคนที่ชอบเช่นกัน


"เอ้า ฟังอยู่ป้ะเนี่ย" กาอึนโบกตะเกียบไปมาตรงหน้าอึนบี ที่เหม่อมองกล่องข้าวของเธอที่นั่งอยู่ตรงข้าม "จะกินอะไรในกล่องเราอ่ะ แม่เราก็ทำมาเหมือนกันทั้งสองกล่องแหละ"


"ห้ะ เปล่าๆ"


อึนบีคีบข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ แน่นอนมันดูน่ารักในสายตาของทั้งสามมาก คนเรามันจะเหมือนกระต่ายได้ขนาดนั้นเลยหรือไงนะ


"งั้นตกลงว่าจะช่วยนะ" กาอึนคีบไข่ม้วนมาใส่กล่องข้าวของอึนบี "ค่าจ้าง"


อึนบีหัวเราะให้กับค่าจ้างที่ไม่ได้คุ้มกับความเจ็บปวดที่เธอกำลังจะเผชิญ 



เย็นวันนั้นอึนบีไม่ได้กลับกับกาอึน เธอตรงไปหาน้องนาโกะที่อยู่ห้องเดียวกับมิรุหลังเลิกเรียนแทน เธอกะว่าจะไปถามทางติดต่อน้องมิรุให้กาอึน อย่างน้อยก็เป็นหนทางให้เธอหลบจากความรักของกาอึนกับคนอื่นได้ไม่มากก็น้อย เพราะกาอึนคงไม่ให้เธอคุยกับมิรุแทนหรอก


และเธอก็พบกับนาโกะนั่งมองยุนจินซ้อมวิ่งเพื่อวอร์มอัพจากที่ประจำ และแน่นอนเพราะว่าเธอรู้ดีว่าคนตัวเล็กข้างหน้าเธอปลื้มเจ้ารุ่นน้องของกาอึนคนนี้มากแค่ไหน แม้ยุนจินจะซื่อบื้อเกินกว่าจะรับรู้ก็ตาม เธอเลยมาขอความช่วยเหลือเพื่อข้อแลกเปลี่ยนเล็กน้อย เช่น การนัดยุนจินให้ ซึ่งก็อาจจะไปกินพิซซ่าอะไรประมาณนั้นกันตามเคย เหมือนหลายๆ ครั้ง ที่เธอขอให้นาโกะช่วยอะไร และของตอบแทนก็จะเป็นแบบนี้ตลอด


บางทีเธอก็แอบคิดไม่ได้นะว่ายุนจินเองก็น่าจะชอบนาโกะอยู่เหมือนกัน แค่อาจจะไม่รู้ตัว ในเมื่อยีราฟจูเนียร์คนนั้นไม่ได้สนใจเรื่องแบบนี้เท่าไร เพราะทุกครั้งที่เธอขอให้ยุนจินไปเที่ยวกับนาโกะแทน ยุนจินไม่เคยปฏิเสธเลย ดูยินดีด้วยซ้ำแถมยังมาบอกว่าชอบพี่นาโกะเพราะเขาใจดีอีก ...แต่เธอก็อดคิดไม่ได้ว่านั่นเป็นเพราะความใจดีโดยรากฐานความคิดกับความชอบพูดออกมาตรงๆ ของเจ้าเด็กนั่นมากกว่า


"นาโกะ"


รุ่นน้องตัวเล็กตรงหน้าหันมามองเธอแล้วยิ้มให้อย่างสดใสเหมือนเคย


"ว่าไงคะ ยังไม่กลับบ้านอีกหรอพี่"


"ก็กำลังจะกลับนั่นแหละ" อึนบีหันเก้าอี้ของโต๊ะข้างหน้านาโกะกลับมาแล้วทิ้งตัวลงนั่ง "..เอ่อ คือพี่มีเรื่องให้ช่วยหน่อย"


"ลองว่ามาก่อนสิคะ"


"ขอเบอร์มิรุได้มั้ยอ่ะ"


"หือ?" นาโกะเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อย "พี่สนใจมิรุด้วยหรอ"


"ไม่ใช่พี่สิ กาอึนต่างหาก ....เธอก็รู้นี่"


นาโกะหัวเราะเสียงใส "นึกว่าตัดใจแล้ว"


"ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"


นาโกะยิ้มให้อึนบีอย่างเข้าใจ เธอรู้ดีว่าพี่สาวตรงหน้าคิดยังไงกับเพื่อนสนิทอย่างพี่กาอึน และเธอก็เห็นใจอึนบีที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ทั้งที่พี่เขารักพี่กาอึนมากแค่ไหน บางทีความรักก็ทำให้คนเราเหมือนคนโง่


แต่เธอก็ไปว่าอะไรพี่เขามากไม่ได้หรอก ในเมื่อตัวเธอเองชอบยุนจินมาตลอดก็ยังไม่กล้าไปบอกน้อง เพียงเพราะกลัวน้องปฏิเสธ ซึ่งเธอคงรับข้อนั้นไม่ได้แน่ๆ เธอเลยขอเลือกแอบมองอยู่ในจุดที่ปลอดภัยแบบนี้ไปดีกว่า


"สรุปเบอร์มิรุยังไงเนี่ย"


"ข้อแลกเปลี่ยนละคะ"


"เดี๋ยวนัดยุนจินให้ไง"


"ตามนั้นค่ะ"


นาโกะหยิบเศษกระดาษขึ้นมาจากใต้โต๊ะแล้วเขียนอะไรยุกยิกๆ อยู่สักพักก็ยื่นให้อึนบีพร้อมรอยยิ้มหวานๆ ปิดท้ายเหมือนเคย


"กลับบ้านดีๆ นะคะ"


"ไว้เจอกัน"



16.43 น.



    งั้นไว้พี่โทรหานะ


อึนบีเดินมองเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีตัวอักษรไม่กี่ตัวแต่สามารถทำให้เธอเจ็บปวดไปได้อีกนานไปเรื่อยๆ ...ขณะกำลังจมอยู่กับความคิดที่พาตัวเองหดหู่เข้าไปทุกที เสียงของกาอึนก็ดังเข้ามาดึงความสนใจเธอ อึนบีเงยหน้าขึ้นไปมอง ภาพตรงหน้าทำให้เธออยากจะก้มหน้าลงไปอีกรอบและไม่ต้องเงยขึ้นมาอีกเลย


กาอึนกำลังคุยอยู่กับมิรุ ถึงจะสงสัยว่าเรื่องเป็นยังไงมายังไง ทำถึงมาเจอกันแล้วคุยกันแบบดูสนิทสนมอย่างนี้ได้ แต่แล้วยังไงล่ะ หมดหน้าที่เธอแล้วใช่ไหม ตอนนี้ถึงเวลาที่จะถอยออกไปให้เวลากาอึนกับคนอื่นอีกแล้วใช่ไหม


"อ้าว แกมาพอดีเลย กลับด้วยกันป้ะ"


กาอึนเหลือบไปเห็นอึนบีที่ยืนเหม่ออยู่หน้าตึกก็กวักมือเรียกเข้ามาหา อึนบีดูเหมือนโดนเรียกสติกลับมาก็เดินเข้าไปตามที่กาอึนเรียก


"งั้นพี่กลับก่อนนะ"


"ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ"


เด็กที่หน้าตาเหมือนแมวตรงหน้าโบกมือให้กาอึนและหันมายิ้มให้เธอก่อนจะเดินกลับไป ตอนนี้เธอหมั่นไส้เจ้ายีราฟตรงหน้าเธอมากกว่า มีความสุขมากล่ะสิ ยิ้มจนไม่เห็นตาเลยนะ มีความสุขเกินไปไหม เห็นใจกันบ้างสิ เธอเสียใจจะแย่แล้วนะ


กาอึนง้างแขนมากอดคอเธอไว้ พาตรงไปที่รถจักรยานคันเดิมที่จอดรออยู่ไม่ไปไหน ไม่เหมือนคันก่อนหน้าที่กลับมาแล้วมันหายไป ตอนนั้นพวกเธอต้องเดินกลับบ้านกันเพราะรถก็หมด ถึงจะเหนื่อยแต่ก็เป็นช่วงที่เธอได้ใช้เวลากับกาอึนสองคนและมันก็สนุกมาก


"ไม่คิดว่าน้องเขาจะชอบฉันอยู่เหมือนกันนะ เข้ามาคุยก่อนด้วย น่ารักเนาะ ท่าทางเหมือนแมวน้อยเลย ได้เบอร์มาแล้วด้วยนะ ไม่อยากจะอวดเลย"


กาอึนหัวเราะ อึนบีก็ฝืนหัวเราะตอบทั้งที่น้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว กาอึนปั่นจักรยานแบบเนิบนาบไปตลอดทางและเอาแต่พูดถึงมิรุไม่หยุด จนอึนบีอยากจะลงไปปั่นเองด้วยซ้ำ จะได้ไม่ต้องมาฟังกาอึนพูดถึงน้องแมวเหมียวคนนั้นอยู่อย่างงี้

"เพราะงั้นครั้งนี้ไม่ต้องเหนื่อยแกเลย"


"ก็ดีนี่"


"เป็นไรป้ะเนี่ย" กาอึนหันมามองอึนบีที่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ทำไมเธอถึงสัมผัสได้ถึงความน้อยใจล่ะเนี่ย "ปกติ แกต้องทำท่าทางหมั่นไส้ฉันดิ"


"เปล่าสักหน่อย ปั่นจักรยานก็มองทางหน่อยสิ"


อึนบีดันหน้ากาอึนให้กลับไปทางเดิม


จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านอึนบี ก่อนที่เธอจะได้บอกลาเข้าไปทำใจในบ้าน กาอึนก็พูดสวนขึ้นมาก่อน


"น้องเขาบอกว่าอยากนัดฉันไปเที่ยว แกไปด้วยมั้ยอ่ะ"


"ฉันจะไปทำไม ไปขวางความรักแกหรือไง"


อึนบีเผลอพูดเสียงแข็ง จนกาอึนเลิกคิ้วมอง ทำไมต้องทำท่าไม่พอใจใส่กันด้วย เธอแค่นึกว่าอึนบีคงจะน้อยใจที่พอเธอเป็นแฟนกับมิรุแล้วจะไม่มีเวลาให้เลยชวนให้ไปเที่ยวด้วยกันแค่นั้นเอง


"ก็แค่ลองชวน เผื่อแกอยากไปด้วย"


"ไม่เป็นไรล่ะ ขอบใจ" อึนบีผ่อนน้ำเสียงลง "ฉันเข้าบ้านก่อนนะ กลับดีๆ"


"โอ.."


ยังไม่ทันที่กาอึนจะพูดจบอึนบีก็ปิดประตูบ้านใส่ เธอเกาหัวอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์นี้เท่าไร เหมือนทะเลาะกันแต่มันก็ไม่ใช่ กาอึนจำใจต้องปั่นจักรยานกลับบ้านไปทั้งแบบนั้น




TBC.


ฝากฟิคเรื่องแรกที่เขียนลงในนี้ไว้ในอ้อมกอดด้วยนะ ถึงเรืออื่นของพี่กาอึนจะมาแรงแซงทุกลำ แต่เรือกระดาษยุ่ยน้ำลำนี้จะแล่นต่อไปด้วยศรัทธาของเราเอง 



#มุมมองกาอึนบี
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

Sponge8282
2 years ago
โอ้ยยยยยยย เจ้ายีราฟทึ่ม สงสารพี่อึนบีมากค่ะ รักเขาแค่ไหนเขาก็ไม่รู้ งืออออออ
Reply
DachshundChan
2 years ago
55555 ขอเวลาให้พี่ยีราฟหน่อย
Shallot
2 years ago
แง กระต่ายน้อยเจ็บอีกแล้ว ชอบคำว่าค่าจ้างที่ไม่คุ้มกับความเจ็บปวดมากเลยค่ะ อะไรๆก็ไม่คุ้มแต่รักเค้าไปแล้วก็ต้องทำ ฉึกมากๆ อิน ภาษาดีมากเลยค่า สนุก จะติดตามอ่านแน่นอน รอนะค้า
Reply
DachshundChan
2 years ago
ฮรือออ ขอบคุณที่ชอบนะ เขินเลย ฉึกๆ เลย 555555 
Starrrr
2 years ago
ถ้าพายด้วยศรัทธาเรือเราไม่มีวันจมค่ะไรท์ ไม่มีเรือที่แห้งเกินไปมีแค่ใจที่ไม่เข้มแข็งพอ555555
Reply
DachshundChan
2 years ago
ขอบคุณที่พายไปด้วยกัย แต่คุณเม้นประโยคเดียว คมกว่าไรท์แต่งทั้งเรื่องอีก 5555
Lucky_17
2 years ago
รักเธอ เธอไม่รู้ อยู่อย่างเพื่อนสนิทจริงๆเลยพี่อึนบีเนี่ย แงงงง สงสารพี่เค้าจริงๆ ทำไมพี่กาอึนซื่อบื้อขนาดนี้เนี่ย!!!
Reply
DachshundChan
2 years ago
ขอเวลาให้ฉันนนน ตอนนี้...ยังคบกัน ไม่ได้~ //พี่กาอึนไม่ได้ร้อง
ว่าแต่เคยฟังเพลงนี้กันมั้ยเนี่ย 555555