แกยังเป็นเพื่อนที่ดีของฉันเสมอ
'สุขสันต์วันเกิดนะ 

ไม่ได้เจอกันนานเลย
เรายังคิดถึงแกเหมือนเดิม
ว่าแต่จำกันได้ปะเนี่ย'

มันเป็นข้อความที่ฉันส่งไปอวยพรวันเกิดเพื่อนสมัยเรียนมัธยมคนนึง

เธอเป็นคนที่เรียนเก่ง พูดน้อย และไม่หวงความรู้เวลาเพื่อนมาถาม แต่คนภายนอกมักมองเธอในแง่ลบเนื่องจากบุคคลิกภาพ หรือการแต่งกายของเธอ ที่คนภายนอกมักมองว่าเธอ 'แรด'

กว่าฉันจะมาสนิทกับเธอก็ผ่านมาจนช่วงมัธยมต้นปีสุดท้าย เราถึงพี่งมาได้รู้จักกันอย่างจริงๆจังๆ เนื่องด้วยเธอกับฉันดูไม่น่าจะมาโคจรกันได้ ในตอนนั้นฉันเรียนกลางๆ ไม่แต่งตัว ไม่ค่อยสนใจความสวยงามซึ่งต่างกับเธอ

เรากลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันในช่วงปีสุดท้ายของมัธยมต้น เธอคอยสอนฉันในเรื่องต่างๆที่ไม่เข้าใจ เธอช่วยติว หรือให้ยืมหนังสือข้อสอบต่างๆ เรียกได้เวลาเป็นเพื่อนคนนึงที่เป็นแรงผลักดันให้ฉันกลับมาตั้งใจอ่านหนังสือสอบเข้า ม.ปลาย เลยก็ว่าได้

ช่วงมัธยมต้นปีสุดท้ายได้จบลง เธอสอบติดโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของประเทศ แต่ฉันสอบติดโรงเรียนประจำจังหวัด เธอเลือกเรียนสายวิทย์ ส่วนฉันเรียนสายศิลป์ภาษา จากนั้นเธอก็ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในกรุงเทพ ส่วนฉันก็ยังอยู่ที่เดิมเพียงแต่ย้ายโรงเรียน

เธอเป็นคนไม่ชอบเล่นโซเชี่ยลใดๆ ฉันรู้
เราขาดการติดต่อกันนับจากนั้น ฉันไม่มีช่องทางการติดใดๆของเธอนอกจากเฟสบุคที่ไม่มีการเคลื่อนไหว

'นี่ขอไลน์หน่อย ว่างเมื่อไรพิมพ์ทิ้งไว้ก็ได้'

ฉันพิมพ์ข้อความเหล่านี้ลงไปในกล่องสนทนาของเธอ นับตั้งแต่วันนั้นฉันมีช่องทางการติดต่อของเธอเพิ่มขึ้นก็คือไลน์

เราไม่ได้คุยกันนักหรอกเพราะมันไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุย และยิ่งด้วยเราเรียนกันคนละที่ บวกกับความไม่ตอบแชทของเธอแล้ว เรื่องต่างๆที่คุยยิ่งแทบกลายเป็นศูนย์

สามปีผ่านไปม.ปลายปีสุดท้ายใกล้จะจบลง ฉันได้ทราบข่าวมาว่า เธอสอบติดคณะทันตแพทย์ มหาลัยชื่อดังแถวภาคอิสานเป็นที่แรก

'ดีใจด้วย เก่งมากเลย'
'ขอบใจนะ'
'เอาเลยปะ'
'น่าจะเอาเลยแหละ เราเหนื่อยอ่านหนังสือละ เรียนหมอที่ไหนก็เหมืแนกันแหละ'
'สู้ๆนะ สัมภาษณ์ผ่านอยู่แล้ว'


หลังจากที่ฉันทักไปแสดงความยินดีกับเธอตั้งแต่ตอนนั้นมาฉันไม่มีเรื่องอะไรที่จะคุยกับเธอ อีกใจนึงก็กลัวเธอจำฉันไม่ได้ด้วย เราไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดอะไรกัน เธอยังเป็นเพื่อนที่ดีของฉันเหมือนเดิม

ผ่านมาสามปีฉันทักเธอไปอีกครั้งในการอวยพรวันเกิดเธอ

'ขอบคุณนะ ไม่ลืมหรอกผ่านมาตั้งนานแล้ว ยังไม่มีเพื่อนคนไหนเหมือนแกเลย คิดถึงเหมือนกัน'

เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับมาแบบนั้น..

อ่าา อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ลืมฉัน เหมือนที่ฉันยังจำเธอได้เสมอ

คิดถึงแกเสมอนะ
หวังว่าเราจะได้เจอกันสักวันนึง 

SHARE
Writer
mao___
loner
Political student, INFP, Geek

Comments