ความสัมพันธ์ในโลกออนไลน์มันตัดกันง่ายขนาดนั้นเลย
ถ้าเป็นชีวิตจริง นึกถึงเพื่อนที่เราเจอกันทุกวันที่มหาลัย หรือที่ทำงาน แล้ววันหนึ่งไม่คุยกับมันเสียดื้อๆเพราะไม่อยากคุย มันจะทำได้ไหมล่ะ คงต้องบอกเหตุผลกันก่อนไหม หรือต้องย้ายหนีไปเลย
แต่กับคนในโลกออนไลน์ แค่ไม่ตอบไลน์ ไม่อ่าน หรือกดบล็อกแค่กริ๊กเดียว 
ฉึบ ตัดความสัมพันธ์ได้หมดสิ้น

มันง่ายขนาดนั้นเลย
ง่ายจนน่ากลัว
จนงงว่าแต่ก่อนตัวเองเผลอไปยึดติดกับความสัมพันธ์แบบนั้นได้ยังไง
ไปฝากหัวใจไว้กับใครคนหนึ่ง ที่สามารถหายไปจากเราได้ทุกเมื่อที่เค้าต้องการ

จากคนไม่รู้จัก 
คุณก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นมา
จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก เพราะต้องอาศัยความกล้าประมาณหนึ่งในการเดินไปขอไลน์คนที่ไม่รู้จัก 
โดยเฉพาะในสถานที่ที่ไม่ใช่แหล่งบันเทิงยามค่ำคืน
คุณบอกว่าความกลัวของคุณมันน้อยกว่าคำว่าเสียดาย
มีเพลงๆหนึ่งบรรเลงอยู่ในหัวคุณตอนนั้น 

“ถ้าไม่ทำอย่างนี้ ถ้าปล่อยให้เธอเดินผ่าน
ฉันไม่รู้ว่าในอนาคตจะเสียใจแค่ไหน ช้ำใจเท่าไร
ถ้าได้พลาดกับความรักที่แท้”

ถ้าปล่อยให้เธอเดินผ่าน ของกรู๊ฟไรด์เดอร์ คือเพลงที่คุณเคยส่งมาให้ฟัง ตอนที่เริ่มคุยกันใหม่ๆ
ก่อนที่จะมีเพลงอีกมากมาย ทั้งที่ส่งมา และที่คุณโพสในเฟสบุ๊ค
พอตอนนี้ เพลงพวกนั้นกลับกลายเป็นคำสาป ที่ได้ยินเมื่อไหร่ เรื่องราวของคุณก็จะย้อนกลับมาทุกที

คุณไม่ตอบไลน์
ทั้งที่เคยคุยกันทุกวัน 
เช้าวันหนึ่งคุณก็ไม่เปิดอ่านเสียแบบนั้น
คุณหยุดมา ที่ๆเราเคยเจอกันประจำ ทิ้งไว้แต่พนักงานหน้าเดิมๆ เมนูอาหารเดิมๆ 
สำหรับฉัน การหายไปของคุณ ไม่ใช่แค่หายไป
แต่มันคือการทิ้งไว้ซึ่งความว่างเปล่า
ในที่ๆเคยมีอะไรอยู่ แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว
มันไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า แต่เป็นความเว้าแหว่ง ในหัวใจของใครบางคน ที่คุณเคยรู้สึกดีๆด้วย
แต่กลับจากไปง่ายๆ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบาย


SHARE

Comments