ในวันที่ฝนปราย
  เคยคิดถึงใครมั้ย  ในวันที่ฝนตก

ในวันที่กรุงเทพ..ฝนตกติดต่อกันหลายวัน สภาพอากาศไม่เหมาะกับการออกไปไหน  รถติดจนรู้สึกไม่อยากออกไปทำงาน สิ่งที่อยากที่สุดคือ
การนอนโง่ๆอยู่บนเตียง
            หากแต่ก็ทำเช่นนั้นจริงๆ ในวันที่ในตกหนักตั้งแต่เมื่อคืน ตัดสินใจออกไปหาบุพการี ถึงแม้ตอนนั้นจะรู้สึกแย่แค่ไหน แต่เรากลับต้องยิ้มแย้มเพราะคืนนี้มีมีงานเลี้ยงของบริษัท 
   "ทุกคนย่อมเคยเป็น ที่ต้องใส่หน้ากากยิ้มแย้ม แต่ใครจะรู้ว่าข้างในใจเราเศร้าขนาดไหน"
หลังจากจบงานเลี้ยง ทั้งร้อยยิ้ม เสียงหัวเราะ  ทั้งเสียงฝนตกพายุ ที่ไม่ยอมหยุดซักที 
ใจเราเหงา คิดถึง เรารู้ดีที่สุด

สุดท้ายตัดสินใจไปหาพ่อแม่ ไปหาท่านอย่างน้อยก็ทำให้เรารู้สึกดี
สุดท้ายแล้วคนที่รักเราที่สุดก็ไม่พ้นพ่อแม่ตัดสินใจกลับไปนอนกับแม่และก็ไม่ผิดหวังอย่างน้อยเราก็ลืมเรื่องแย่่ๆ เรื่องที่ทำให้เราทุกข์ใจ
   จริงๆแล้วที่เราเหงา ที่เราไม่มีความสุข เพราะเราได้เอา

เราเอาใจ เอาความรูู้สึึก เอาความคาดหวัังไปผููููกไว้้กััััััับใครบ้างคน
 
หลายๆคนไม่มีกำลังใจ รู้สึกเบื่อ เศร้าใจ พอถึงวันหนึ่งที่เราโดนใครบางคนเท 
ใช่!!!!จริงๆแล้วเราไม่ได้เหนื่อยงาน ไม่ได้เบื่อคนรอบตัว แต่เพราะ.....
ใครบางคนที่เป็นความสุขของเราได้หายไป
ทุกครั้งที่ฝนตกหากวันนั้นอยู่ห้อง เรามักจะชอบนั่งอยู่ริมระเบียง นั่งมองฝน แล้วได้คิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา เหมือนเรามีสติมากขึ้น ได้ทบทวนอะไรมากขึ้น

        "มันทำให้เราได้เข้าใจ และใจเย็นมากยิ่งขึ้น"
แล้วเราก็คิดถึงอีกครั้ง คิดถึงหนักมากกว่าเดิม
     สายฝนมักมาพร้อมความคิดถึง ความเหงา และยิ่งคิดถึงเมื่อเราได้ไปในที่ที่เราเคยไปด้วยกัน ได้เจออาหารที่อีกฝ่ายชอบ ขนมหวานที่อีกฝ่ายโปรดปราน
รอยยิ้มอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้างง กับดวงตาสระอิที่มาพร้อมร้อยยิ้มเวลาที่ได้กินของโปรด 
      ความทรงจำผุดมาที่ละนิด น้ำตาเริ่มคลอ ในจณะที่สายฝนจะปรอยลงมาอยู่ข้างนอก

สายฝนจ๋า  ช่วยพัดพาความเศร้าในใจได้มั้ย


SHARE
Writer
kanlakrang1
กาลครั้งหนึ่ง
ถ้าทำดีที่สุดแล้ว อะไรจะเกิดต้องเกิด ดีกว่ามาเสียใจที่ไม่ได้ทำเลย

Comments