Lost stars
 มันเป็นเรื่องบังเอิญปนตั้งใจเล็กน้อยของฉัน ที่ได้มานั่งอยู่ตรงหน้าคนๆนึง คนที่ทำได้แต่แอบมองมานาน

จะคุยเรื่องอะไรดีให้ดูไม่ประหม่านะ 

'เอ่อ... เห็นเพื่อนบอกว่าแกเศร้าเรื่องเค้ามากเลยหรอ'

'อืม เศร้ามาก'

'จริงสิเนอะ ถ้าไม่เศร้าก็คงไม่มาร้านเหล้าหรอก'
'แล้วนี่'
'ไม่คิดจะมองคนอื่นเลยหรอ'

การคุยกันครั้งแรกของเราเกิดขึ้นที่นี่ รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังคุยกันเสียงดัง แต่ใจของฉันจดจ่ออยู่ที่ประโยคคำตอบของเขา


'ยังอะ คงอีกสักพักนึงเลย'

มันควรจะเป็นเขาที่นั่งเศร้าจนร้องไห้ 
แต่ที่ไหนได้กลับเป็นฉัน
น้ำตาเจ้ากรรมมันไหลออกมาจากไหนไม่รู้ 


'ร้องไห้ดิแก เนี่ย เหมือนเรา ฟังเพลงเศร้าๆแล้วร้องออกมามันช่วยได้จริงๆนะ'

'ไม่เอา ไม่ร้องหรอก'

'5555555 ก็ดีแล้วๆ เป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งเนอะ'

โชคดีที่ไฟสลัว เขาคงไม่เห็นฉันร้องไห้ และฉันคงไม่มีทางบอกเขาแน่ว่าเพราะอะไร

But don’t you dare let our best memories bring you sorrow
เรามาทำให้ความทรงจำที่ดีที่สุดระหว่างเราในตอนนี้มันดีเถอะ อย่านึกถึงแต่เรื่องเศร้าเลย

หลังจากนั้นเราก็คุยแต่เรื่องสนุกสนาน 
ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันชวนคุยเก่งก็วันนี้

ดีใจจังที่เขายิ้มแล้ว
เขาหัวเราะได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำที่ฉันพูดออกไป

'ย...อยากทำให้แกยิ้มได้อีกเรื่อยๆจัง'

'เมื่อกี๊พูดว่าอะไรนะ เพลงมันดัง'

'อ๋อ เปล่าหรอก จะกลับกันแล้วใช่ปะ'

'ใช่ๆ กลับกัน วันนี้สนุกมาก ไว้ครั้งหน้ามากันใหม่นะ มากันเยอะๆสนุกดี'

เขาโบกมือให้เพื่อนทุกคน 
เขาโบกมือให้ฉัน 


ฉันหวังว่าบางที ฉันอาจจะเป็นดาวดวงหนึ่งที่กำลังหลงทางอยู่ และเขาเองก็กำลังหาดาวของตัวเองอยู่



'ดาวที่แกเพิ่งเจอ มันอาจจะไม่ใช่ของแกก็ได้'




Turn the page, maybe we’ll find a brand new ending

'...เพราะเวลาที่แกยิ้มมีความสุขมันดี
และเราอยากทำให้แกยิ้มมากกว่านี้...' 









SHARE
Writer
itoodmaew
believer
(ไม่ได้)รอ(แล้ว)นะ

Comments