A little girl & Black dog


〝มึงไปหาหมอกันไหม?〞
〝กูไม่อยากเห็นมึงเหนื่อยแบบนี้ 〞
 
〝เพราะเราไม่รู้ว่าเธอมีฟางเหลืออยู่กี่เส้น แล้วเส้นสุดท้ายของเธอมันจะหมดลงตอนไหน ไปเถอะ〞

ความห่วงใยจากคนที่ฉันรัก นำฉันไปสู่การพบหมอ



     คืนหนึ่งก่อนที่จะถึง วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2561
วันที่ฉันต้องไปพบหมอเรื่องโรคซึมเศร้า แม้ว่าฉันจะไม่ต่อต้านกับการรักษา แต่อีก10% ในใจก็หวังว่าฉันจะแค่เครียดเฉยๆ ฉันเริ่มกระวนกระวายใจและบอกกับเพื่อนรักว่า “เราไม่ไปได้ไหม ไม่เป็นไรหรอก เปลืองตังค์”
แต่เพื่อนกลับยืนยันว่า “ไปเถอะ จะได้สบายใจ”

ณ เวลา 12.00 

     ถึงคราวที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับมันแล้ว ฉันนั่งลงต่อหน้าหมอ เหลือบไปเห็นกล่องทิชชู่ที่เตรียมไว้เหมือนรู้ว่าจะต้องมีคนได้ใช้มัน 

     หมอเริ่มให้ฉันเล่าในสิ่งที่คิดว่า มันทำให้ต้องมาที่นี่ และทำไมเพื่อนถึงอยากให้ฉันมา เพื่อนมองเห็นอะไรในตัวของเรา ขณะที่เนื้อเรื่องเริ่มเข้าสู่ความจริงที่ฉันได้ไปพบไปเจอมา 

         ฉันหยุดและพูดว่า “ฉันไม่อยากร้องไห้” 

     นั่นคือสิ่งที่บอกกับหมอ ตอนที่เขาหยิบกล่องทิชชู่ให้ฉัน และบอกว่าการร้องไห้ไม่ได้ผิดอะไรนะ ฉันตอบกลับไปว่ามันจะหยุดไม่ได้ และทำให้เราเหนื่อย ทุกอย่างดำเนินต่อไป

     ไม่มีคำถามออกจากปากฉัน ฉันเป็นโรคนี้ใช่หรือไม่ และหากว่าใช่ ฉันเป็นขั้นไหนแล้ว เพราะฉันไม่อยากรู้ หรือแท้จริงแล้วฉันกลัวในคำตอบ

     หมออยากให้ฉันกลับไปกินยา เป็นเวลาสองอาทิตย์ เพื่อเคลียร์พื้นที่ในสมองให้โล่งๆ เพื่อที่ฉันจะได้เข้าใจการรักษา และเข้าใจว่าสิ่งที่ทำให้เกิดซึมเศร้า แท้จริงมันคืออะไรกันแน่ 

     เพราะตอนนี้ “โรค” กับ “ตัวของฉัน” มันรวมอยู่ด้วยกัน ทำให้ฉันไม่สามารถเข้าใจการรักษาได้เต็มที่  

     เพียงแต่ความเศร้าทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันหาความสุขไม่เจอ ฉันหาตัวของฉันที่เคยมีรอยยิ้ม และมองโลกในแง่ดี ไม่เจออีกแล้ว ...

     คุณหมอแนะนำคลิปเกี่ยวกับ “Black Dog” ให้กับฉัน เขาบอกมันเป็นคลิปสั้นๆ 

     เมื่อดูจบ อีกสองอาทิตย์ หมอขอให้ฉันช่วยกลับมาพบเขา และบอกกับเขาว่า...

 เจ้าหมาดำตัวนี้ของฉัน มันตัวใหญ่แค่ไหนกัน
 

เพื่อที่เราจะได้รู้ว่า จะรับมือและแก้ไขต่อไปยังไง ...



     
 
SHARE
Writer
Insomniac_13
Daughter, Writer
〝เปลี่ยนไปทุกวัน〞

Comments