กี่ลมฝน
กลิ่นไอของฝนพัดผ่านหน้าต่างห้องที่เปิดทิ้งไว้
ทำให้ฉันละสายตาจากชีทเรียนตรงหน้า และลุกขึ้นไปที่หน้าต่างบานนั้น

ฉันทอดสายตามองสายฝนที่โปรยปรายลงมา
ทำให้ท้องฟ้าในบ่ายวันนี้กลายเป็นสีเทาหม่น
ยังไม่ทันที่จะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง มือนั้นได้ชะงักลง
เมื่อเสียงเพลงๆหนึ่งที่ดังมาจากโน้ตบุ้คบนโต๊ะ 
เนื้อร้องและท่วงทำนองที่กำลังคลอเคล้าในมวลอากาศนี้ 
ทำให้ฉันเลือกที่จะยืนฟังเพลงนั้นอยู่ตรงนี้

- เธอยังเหมือนเดิมหรือเปล่า      
  ยังคงชอบมองหน้าต่าง
  ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่านมา
  และย้อมวันให้มืดหม่น -

มีใครบางคนเคยบอกว่า 
' เวลาคิดถึงกันให้มองออกไปที่หน้าต่างนะ แกจะเห็นท้องฟ้าอยู่เสมอ เพราะเราจะเป็นท้องฟ้าของกันและกัน ไม่ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ฉันจะอยู่กับแกเสมอ '

คำพูดเลี่ยนๆที่ใครบางคนแกล้งหยอดไว้วันนั้น ทำให้ฉันใจสั่นจนทำตัวไม่ถูก
พอมาวันนี้ใจที่เคยสั่นไหวกับประโยคนั้นมันกลับวูบโหวงจนอยากร้องไห้ 
จะเป็นท้องฟ้าของกันและกันหรือ...

ท้องฟ้าที่ ถึงจะมองเห็นเสมอ แต่มันกลับห่างจากฉันไกลแสนไกล นั่นน่ะหรอ

- นานแค่ไหน ที่เราไม่เจอกัน
   เรื่องราวนั้นผ่าน เนิ่นนานเพียงใด
   กี่ลมฝน อาจแปรให้คนเปลี่ยน
   แต่ในใจฉัน มันยังวน มันยังเวียน -

' ไม่ไปโว้ยย ' 
' เออน่า เปียกนิดเดียว เย็นดี ' 
คนสองคนกำลังยื้อยุดกันอยู่หน้าอาคารเรียนในความทรงจำ
ถึงแม้ฝ่ายหญิงจะปฏิเสธแทบตาย สุดท้ายก็โดนลากให้วิ่งฝ่าฝนไปอยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นทุกครั้งที่ต้องวิ่งฝ่าฝนไปด้วยกัน ฝ่ายหญิงมักจะมีเสื้อกันฝนสีฟ้าของอีกคนใส่ไว้เสมอ

ครั้งสุดท้ายที่ฝ่าฝนไปด้วยกันมันผ่านไปนานมากแล้วนะ แต่น่าแปลกที่ฉันไม่เคยลืมได้เลย
แม้กระทั่งความรู้สึกในแต่ละครั้งก็ยังจำได้
หนาวกาย แต่อุ่นไปทั้งหัวใจเสมอ..

 - ยังคิดถึงเพียงเธอ ลึกจนสุดใจ
   ยังเก็บไว้ทุกอย่าง ข้างใน
   วันที่ฝนโปรยปราย คล้ายจะขาดใจ
   แค่อยากจะถามเธอ ว่าเธอเป็นอย่างไร -


ทุกครั้งที่ฝนตกลงมา ฉันคิดถึง..
คิดถึงคนที่เคยจับมือ 
คิดถึงคนที่เคยให้ยืมเสื้อกันฝน
คิดถึงคนที่เคยบอกว่าจะอยู่ตรงนี้ด้วยกัน
คิดถึงทุกๆอย่าง

ความจริงก็อยากทักไปหานะ
แต่เหนื่อยจะเสียใจแล้วล่ะ

ฉันเคยร้องไห้บ่อยๆเวลาเปิดไปที่แชทเขา
ห้องแชทที่เคยแอคทีฟเสมอเวลาคุยกัน 
แต่ตอนนี้เหลือไว้เพียงสถานะ /อ่านแล้ว/ แต่ไร้การตอบกลับมาหลายปี

กว่าใจจะดีขึ้นมาขนาดนี้ก็เกือบแย่เหมือนกัน
ถ้าทักไป แล้วเขาไม่ตอบอีก
ฉันอดทนไม่ร้องไห้อีกครั้งไม่ได้หรอก

ยังคิดถึงเสมอนั่นแหละ 
ก็ยังจำได้ทุกอย่าง
แต่ให้เรื่องของเรามันจบไปแบบนั้น 
มันดีที่สุดแล้ว

วันนี้ถึงแม้จะคิดถึงมากขนาดไหน
ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมาอีกแล้วล่ะ 

ขอให้สายฝนที่ตกลงมานั้น แทนน้ำตาจากความคิดถึงของฉันที่มีต่อเขาเสมอแล้วกัน

ไม่ร้องไห้แล้ว..ไม่ใช่ว่าจะลืม
กี่ลมฝน.. ฉันจะยังเหมือนเดิม
คิดถึงเสมอ




SHARE
Writer
Memory041
Still...
ยังมีเธออยู่ในทุกเรื่องราว

Comments