พ่อของฉัน (จริงๆรึเปล่า)
เราต้องอดทนมามากขนาดไหนวะจนวันนี้ถึงได้มีคำถามนี้ขึ้นมาในหัวคำถามที่ว่าเราใช่ลูกของพ่อจริงๆรึเปล่า?

เรามันเป็นสิ่งสุดท้ายที่พ่อนึกถึง อะไรๆก็ต้องเป็นอย่างอื่นมาก่อนตลอด ความรู้สึกดีๆที่มีให้พ่อเราจำไม่ได้แล้ว่าครั้งล่าสุดตอนเราอายุเท่าไหร่ ปัจจุบันนี้วันนึงพูดกันถึง10คำไหมเหอะ 
 เรามักถูกพ่อเย็นชาใส่อยู่บ่อยๆ เราทำอะไรไม่เคยดีสักอย่าง พ่อไม่เคยให้กำลังใจเรา ไม่เคยให้คำชมเรา ไม่เคยภูมิใจในตัวเราเลยสักครั้ง ไม่รู้ว่าเราคิดไปเองไหมนะ แต่การกระทำของพ่อบอกว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เราน้อยใจพ่ออยู่บ่อยๆแต่พ่อไม่เคยรู้หรอก เราไม่เคยแสดงให้พ่อเห็น ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับท่าน แต่เราก็อยากให้ท่านได้รู้ว่าเราก็น้อยใจ เราอยากได้คำพูดดีๆกำลังใจจากท่านบ้างก็แค่นั้นเอง 

ถ้าตอนนี้มีคนถามว่าพ่อในอุดมคติของเราคืออะไรเราคงตอบได้แค่ว่า 
คนที่ส่งเราเรียนหนังสือจ่ายทุกอย่างให้เกี่ยวกับการเรียนแต่ไม่เคยซื้ออย่างอื่นให้เลย คนที่คอยเซ็นใบอนุญาตต่างๆของโรงเรียน คนที่เราต้องขออนุญาตเวลาจะไปไหน แค่นี้แหละ   
SHARE
Written in this book
mystr
Writer
18y
loser
i am the sun.

Comments

Kodpeak
8 months ago
สู้ๆนะครับ
Reply
18y
8 months ago
ขอบคุณค่ะ สู้ : )