Just a bit too tired, I guess...
คงแค่เหนื่อยไปหน่อย

เราบอกตัวเองอย่างนั้น...

เรามั่นใจว่ารู้จักตัวเองดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมรับว่ามีบางทีที่ต้องใช้เวลานั่งคุยกับตัวเอง ทำความเข้าใจหลายๆอย่างบ้าง

พูดง่ายๆก็คือบางทีเราก็ตามไม่ทันว่าตัวเองรู้สึกอะไร

ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่บ้าบอมาก หลายเรื่องประดังประเดเข้ามา ไอ้การจัดลำดับความสำคัญว่าจะรับมือกับมันยังไงว่ายากแล้ว การให้กำลังใจตัวเองและสู้ต่อในเวลาที่เหนื่อยมากๆยิ่งยากกว่า

เหนื่อย...

เสียงในหัวที่ดังขึ้นมาให้ได้ยินอยู่หลายครั้ง

เหนื่อยมากจนเริ่มสงสัย ว่ามันเหนื่อยกับอะไรนักหนา

ร่างกายน่ะเราไม่แคร์หรอก อาน้ำนอนพัก ตื่นมาก็พร้อมเริ่มใหม่ได้แล้ว

แต่เหนื่อยใจนี่ดิ ไม่รู้ต้องทำยังไงให้กลับมาสดใส มีแรงเดินไปข้างหน้าต่อ

พอนั่งคิดไปคิดมาแล้วเจอคำตอบ เราได้แต่หัวเราะอย่างหมดแรงอยู่บนเตียงโล่งๆของตัวเอง

เราดันไปเหนื่อยกับความเป็นจริงน่ะสิ 

บางทีมันเพลียเหมือนกันนะ กับการทำใจยอมรับว่าไม่ว่าเราจะพยายามมากมายขนาดไหน มันจะมีคนที่เก่งกว่า พร้อมกว่าเราอยู่เสมอ

มันจะมีคนที่ได้รับแรงซัพพอร์ตมากกว่า อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่กว่าเสมอ

เราไม่อิจฉาคนพวกนั้นหรอก เราใช้เขาเป็นแรงบันดาลใจและเป็นเหมือนสิ่งที่คอยบอกเราว่าถ้าเราพยายามมากพอ วันนึงเราจะไปถึงจุดที่เราหวังเอาไว้ได้เหมือนกัน

มันแค่...นั่นแหละ “เหนื่อย”

จนบางทีความรู้สึกลบๆมันก็เกิดขึ้นมาบ้าง พวกคำถามไร้สาระวิ่งวนไปมาในหัว

อย่างเช่นเราจะต้องเสียใจกับการผิดหวังอีกสักกี่ครั้งเราถึงจะหลุดพ้นมันไปเสียที

ถ้ารู้ตัวเลขจำนวนครั้งก็คงดีเนอะ อย่างน้อยเราจะได้เคาท์ดาวน์รอถึงการผิดหวังครั้งสุดท้ายของตัวเองแบบมีกำลังใจขึ้นมาหน่อย

เราหัวเราะออกมาแบบเนือยๆอีกครั้ง

มันเป็นไปได้ซะที่ไหนกันเล่า

ไม่มีทางที่เราจะรู้หรอกว่าต้องเสียใจอีกกี่รอบถึงจะได้ดีใจ ต้องพยายามอีกมากมายแค่ไหนถึงจะกลายเป็นคนที่ดีพอ

และอันที่จริง เสียใจกับดีใจมันก็ปนๆสลับกันไป และไอ้การพยายามเพื่ออะไรสักอย่างมันก็คงจะเกิดขึ้นตลอดไปตราบใดที่เรามีเป้าหมายในชีวิตอยู่ในหัว

เราพยายามยอมรับความจริงพวกนั้นอย่างอ่อนล้าเต็มที ได้แต่กล่อมตัวเองว่าถ้าเราเข้าใจและยอมรับมันได้ การจัดการกับรู้สึกตัวเองก็คงง่ายกว่าเก่า

แต่ก็นะ...นานๆทีเราก็พักฟังเสียงของตัวเองบ้าง ปล่อยให้ตัวเองได้บ่นเพ้อเจ้อถึงความไม่ยุติธรรมของธรรมชาติอะไรต่างๆบ้าง

ตามใจหัวใจที่เหนื่อยเต็มทนขนาดนี้ดูบ้าง

แล้วพอรู้สึกดีขึ้น ก็ค่อยลุกขึ้นมาจัดการกับภารกิจในชีวิตองตัวเองต่อ

ช่วยไม่ได้เนอะ

เรายังอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเรื่อยๆ อยากเก่งขึ้น และเราก็มีเป้าหมายในชีวิตรออยู่ข้างหน้า

มันก็ต้องเหนื่อยกันหน่อยแหละ. 


SHARE
Writer
KaptainP
Cool Kid
เป็นกัปตัน อยู่กลางทะเล

Comments