Can’t stop time.
ฉันนอนนิ่งอยู่ในภวังค์
ในขณะที่เข็มนาฬิกายังเดินวนไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ แบบที่ไม่คิดจะหยุดรอเลยแม้แต่วินาทีเดียว
รู้ตัวอีกทีก็สายเสียแล้ว
เวลาไม่เคยรอใคร
เวลาหาซื้อไม่ได้
เวลาเป็นของมีค่า
ฉันมักสูญเสียเวลา ไปกับคำว่า”เดี๋ยวก่อน ขออีกนิด ไม่มีอารมณ์ และข้ออ้างอีกมากมาย” ที่จะปล่อยให้เวลามันสูญเสียไป
รู้ตัวอีกที เวลาก็ไม่พอเสียแล้ว

เวลามีค่ามหาศาล เหตุใดเรายังปล่อยให้มันผ่านไป
มีคนสอนเราว่า ถ้าอยากทำอะไรให้ดี ก็ต้องจริงจังและจดจ่อกับสิ่งนั้น

เรามีเวลามากพอที่จะทำมันให้สำเร็จ
แต่เรายังไม่เร็วพอที่จะวิ่งไปพร้อมกับเวลาได้

เลิกเฉื่อยชา เซื่องซึม และหายใจทิ้งไปเรื่อยๆได้แล้ว

เดินไปพร้อมๆกับเวลา
ทำตามอารมณ์ให้น้อยลง
แล้วมาลองดูว่า

เราจะสามารถทุ่มเทกับมัน
และสร้างความสำเร็จได้จริงมั้ย?

SHARE
Written in this book
My world
Writer
RYuk
Writer
Missing U

Comments