[OS] Chaeyeon x Sakura : Confession
"ฉันชอบแชยอนนะ"

"หือ..." 


จู่ๆเธอก็พูดอะไรที่ทำให้ฉันคาดไม่ถึง ถึงเราจะสนิทกันมาก ตัวแทบจะติดกันตลอด แต่นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันไม่เคยคาดคิด


"ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่แชยอนคอยช่วยเหลือฉันตลอด เลยรู้สึกว่าแชยอนน่ะพิเศษสำหรับฉันมาก"

"ไม่คิดบ้างหรอว่ามันอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกขอบคุณน่ะ"


...แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอแบบที่เธอชอบฉัน...


เราเป็นแค่เพื่อนกัน


"นี่มันความรู้สึกของฉันน่ะ ยังไงมันก็ต้องเป็นความรัก" 


เธอมองมาที่ฉันด้วยสายตามุ่งมั่น ส่วนฉันกลับรู้สึกอึดอัดไม่รู้จะพูดอะไรตอบกลับไป ขณะที่ฉันกำลังอึกอักอยู่นั้น เธอก็ถอนหายใจออกมา


"เฮ้อ ก็รู้อยู่แล้วแหละว่าแชยอนคิดกับซากุจังแค่เพื่อน"


"แล้วจะมาบอกชอบทำไม" ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย


เธอเอามือดันหน้าฉันออก "ก็เผื่อฟลุ๊คไง แต่ถ้าไม่ชอบก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"


คำพูดของเธอทำให้ฉันขมวดคิ้ว เธอมักจะมีตรรกะแปลกๆแบบนี้ให้แปลกใจอยู่เสมอ



"แล้วทำได้รึไง กลับไปเป็นเพื่อนน่ะ" ฉันพูดพร้อมหัวเราะในลำคอ

"ก็ไม่ได้หรอก แต่ก็ปล่อยให้เป็นไปแบบนี้แหละ เผื่อแชยอนเปลี่ยนใจด้วย"


ฉันระเบิดหัวเราะออกมาเพราะความคิดที่สมกับเป็นเธอ


ไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง ถ้าเธอบอกว่ามันได้ก็ต้องได้ 


เป็นความมุ่งมั่นที่มักจะทำให้ฉันยิ้มเสมอ...



เราสนิทกันตั้งแต่เธอย้ายมาเรียนที่นี่ เป็นเด็กญี่ปุ่นที่ดูภายนอกเหมือนจะไม่เป็นมิตร แต่ที่จริงเป็นคนดี แถมยังติดไปทางเด๋อๆด้วยซ้ำ

ต้องให้คอยช่วยอยู่ตลอด เวลาร้องไห้ก็ต้องคอยปลอบ เวลาไม่สบายใจก็ต้องคอยอยู่ข้างๆ


แต่ก็นะ... 
ฉันคิดกับเธอแค่เพื่อน


ถึงจะบอกกับตัวเองแบบนี้อยู่ตลอด แต่ฉันที่กำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องที่เงียบสงบ ก็ยังข่มตานอนไม่ได้ ภาพช่วงเวลาเมื่อตอนกลางวันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว 

ตริ๊ง~

เสียงข้อความในมือถือดังขึ้น


'นอนรึยัง' เป็นข้อความจากตัวต้นเหตุที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับ


'เกือบๆจะหลับแล้ว แต่ข้อความของซากุจังดังขึ้นก่อน' 


ฉันหยิบมาตอบอย่างเฉไฉ คงไม่บอกไปหรอกว่าเพราะเธอสารภาพรักฉันมันทำให้ฉันอนไม่หลับ


'จะบอกว่ากวนล่ะสิ'

'ใช่'

'เย็นชาจังเลยนะ'
'แค่จะถามว่าทำการบ้านวิชาเลขหรือยัง'

'ทำเสร็จแล้วแหละ แต่พรุ่งนี้ว่าจะโดดไปนอนเล่นห้องแสดงละคร'

'ตลอดอะ คนขี้เกียจ' 


เธอส่งสติ๊กเกอร์หนึ่งตัวมาเป็นการจบบทสนทนา แต่มันกลับทำให้ฉันยิ้มแล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัว


ก็ไม่รู้ตัวจริงๆนั่นแหละ ว่ามีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง...



ฉันนอนอยู่บนเก้าอี้ในห้องแสดงละคร ในห้องนี้เงียบเชียบปราศจากผู้คนเพราะไม่ใช่คาบกิจกรรม มีเก้าอี้เรียงรายหน้าเวที ฉันมักจะโดดเรียนมานอนอยู่ที่นี่เสมอ


อยู่ๆก็มีเสียงคนเดินใกล้เข้ามา ตามด้วยเสียงเปิดประตู ถึงฉันไม่ต้องลุกขึ้นก็รู้ว่า คือใคร


แต่ยังไม่ทันที่เธอคนนั้นจะเดินมาใกล้ฉันที่นอน อยู่เก้าอี้แถวหน้าสุด ประตูก็ถูกเปิดอีกครั้ง ฉันจึงทำเป็นเงียบ ไม่ไหวติง ให้เหมือนกับตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนี้


หวังว่าคงไม่ใช่ครูเวรที่แอบตามซากุระจังมานะ...


"ซากุระจังห้อง1 ใช่ไหม"

ผิดคาด เสียงที่เอ่ยขึ้นนั้นไม่ใช่เสียงแก่ๆของครูเวร แต่เป็นเสียงทุ้มๆฟังแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่น

ฉันยังคงทำเนียนเหมือนไม่ได้อยู่ในห้องนี้ต่อไป

"ค่ะ"

"พี่ชื่อกาอึนนะ เรียนอยู่ปีสุดท้าย"


ฉันว่าฉันรู้จักพี่กาอึนนะ เป็นประธานนักเรียน แถมยังเนื้อหอมสุดๆ เป็นคนดังของโรงเรียนก็ว่าได้

บทสนทนายังคงดำเนินไปภายใต้บรรยากาศที่เงียบงัน



"ค่ะ แล้ว?" 

"คือเราอาจจะไม่รู้จักพี่นะ แต่พี่รู้จักเรามาสักพักแล้ว" 


แน่ล่ะ คนอย่างซากุระจังนอกจากติดฉันแจแล้วจะไปรู้จักใคร


"ตอนงานแสดงของโรงเรียนอาทิตย์ก่อนเธอแสดงได้ดีมากเลย"

"..."

"ทั้งน่ารัก ทั้งสดใส แล้วก็มุ่งมั่น"

"..."

ซากุระยังคงเงียบไม่ตอบอะไร

"พี่รู้ว่ามันอาจจะแปลกๆ ที่อยู่ๆคนที่ไม่รู้จักมาพูดแบบนี้กับเธอ แต่นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพี่แล้ว อย่างน้อยพี่ก็อยากจะบอกเธอก่อนเรียนจบ"


"..."

"พี่ชอบเธอนะ"


ฉันแทบจะกลั้นหายใจภายใต้ความเงียบงันนี้ เพราะอดที่จะรับรู้เหตุการณ์ไม่ได้ จึงพยายามดันตัวขึ้นนิดหน่อยเพื่อชะโงกดูเหตุการณ์ 


ซากุระดูจะช็อคไม่น้อย ส่วนพี่กาอึนก็กำลังยิ้มอย่างอบอุ่น ถ้าฉันเป็นเธอเจอรอยยิ้มแบบนั้นคงตอบตกลงไปแบบไม่รู้ตัวแล้ว


"ยังไม่ต้องคบกัน แค่คุยๆกันก่อนก็ได้ เธอคงต้องการเวลานิดหน่อย"


ฉันเห็นว่าซากุระเหลือบมองมาทางฉันนิดหน่อย แต่อยู่ๆหัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นเสียอย่างนั้น 


เพราะตื่นเต้นไปกับซากุระเหรอ...


"ขอโทษค่ะ" เธอผงกหัวให้คนแก่กว่าเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้พี่กาอึนยืนอยู่คนเดียว 

แต่ฉันกลับรู้สึกโล่งใจแปลกๆ...




"ได้ยินใช่ไหม"

"ได้ยินอะไร"

"ไม่ต้องเลยนะ ฉันรู้ว่าแชยอนอยู่ในห้องแสดงละคร"

"ไม่คิดว่าฉันจะหลับอยู่บ้างรึไง"


ฉันหัวเราะให้กับท่าทีกระวนกระวายของคนตรงหน้า เพิ่งเคยเห็นซากุระเป็นแบบนี้ครั้งแรก ทั้งๆที่ปกติเป็นคนไม่สนโลกแท้ๆ

ก็อย่างว่าแหละ การสารภาพรักมันมีผลกับหัวใจเสมอ...

"แล้วไม่ตอบพี่เขาไปชัดๆอะ ว่ายังไง"

"จะให้ตอบอะไรล่ะ เพิ่งรู้จักเอง อยู่ๆก็มาสารภาพรักกันแบบนี้ได้ไง"

"พี่กาอึนดังจะตายเถอะ ซากุจังนั่นแหละไปอยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้จัก"

"ไม่รู้แหละ ไม่ได้ชอบสักหน่อย"

ฉันอมยิ้มให้กับคนตรงหน้า ทีตัวเองสารภาพรักคนอื่นล่ะไม่เห็นยอมให้คนอื่นโวยวายแบบนี้เลย

"ไม่ชอบก็บอกไปว่าไม่ชอบ"

"เหมือนที่แชยอนบอกฉันน่ะหรอ"

"ใช่"

เธอพยักหน้ารับก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ขึ้นมาดื่ม


ฉันเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองแล้วสิ...



"แชยอน เพื่อนซากุระจังใช่ไหม" 

ฉันที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวในห้องสมุด ถูกหลบกวนด้วยเสียงหนึ่งที่เข้ามาทักทายจากด้านข้าง

พี่กาอึนกำลังยืนส่งยิ้มมาให้


"ขอคุยด้วยหน่อยได้รึเปล่า"

"ได้ค่ะ"


พี่กาอึนนั่งลงที่เก้าฝั่งตรงข้าม ดูมีเรื่องลำบากใจที่จะพูดกับฉันอยู่พอสมควร

แต่ถึงขนาดถามว่าเป็นเพื่อนซากุระหรือเปล่าแบบนี้ไม่บอกก็รู้ว่าเรื่องอะไร


"คือพี่ชอบซากุระจังน่ะ" เธอค่อยๆอธิบายให้ฉันฟังโดยหารู้ไม่ว่าฉันรู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว "แต่เหมือนซากุระจังจะไม่ได้ชอบพี่เท่าไหร่ เลยอยากจะขอให้เธอช่วยหน่อย"

"จะให้ช่วยอะไรคะ พี่กาอึนเป็นคนดังออก คงไม่ต้องให้หนูช่วยหรอกค่ะ" ฉันส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้อีกฝ่าย

"พี่ก็เคยคิดแบบนั้นนะ แต่ซากุระจังน่ะไม่เหมือนคนอื่นนี่" พี่กาอึนทำสีหน้าจริงจังขึ้น "เพราะแบบนี้ท่ามกลางคนที่รายล้อมพี่ พี่ถึงมองเห็นเขาแค่คนเดียว"

พี่กาอึนยิ้มออกมา รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากรอยยิ้มนั้น

"แค่อยากให้เธอช่วยพูดถึงพี่บ่อยๆเวลาอยู่กับซากุระก็ได้ อย่างน้อยก็ให้พี่ได้เข้าไปส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาก่อน ส่วนที่เหลือเดี๋ยวพี่จัดการเอง"

ฉันได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้ารับ แม้จะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ในอกก็ตาม





"แชยอนหายไปไหนเนี่ย" ฉันยืนพึมพัมอยู่คนเดียวเพราะตามหาเพื่อนสนิทไม่เจอ

ปกติตอนเย็นเรามักจะกลับบ้านด้วยกันเสมอ แต่แชยอนเป็นคนที่ค่อนข้างรักอิสระ ชอบหายไปนู่นไปนี่ตลอด ลำบากฉันต้องคอยตามหาเสมอ



ในขณะที่ยืนคิดว่าจะไปตามหาแชยอนได้ที่ไหน ก็มีมือหนึ่งมาสะกิดไหล่เบาๆ

"มายืนทำอะไรตรงนี้คะ" 

เมื่อหันไปตามแรงสะกิด ก็เห็นว่าเป็นพี่กาอึนที่ยืนอยู่


ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ แม้ฉันจะแสดงออกไปแล้วว่าไม่ได้คิดอะไรด้วย


อา... แชยอนจะลำบากใจแบบนี้รึเปล่านะ


"ตามหาแชยอนค่ะ"

"ที่ห้องสมุดไม่อยู่หรอ ปกติพี่ชอบเจออยู่ที่นั่น"

"ไม่มีค่ะ ไปหาดูแล้ว" ฉันตอบพร้อมกับทำท่างจะเดินไป

"แล้วจะไปหาที่ไหนต่อ" พี่กาอึนก็ทำท่าจะเดินตามเช่นกัน

"จะไปห้องแสดงละครค่ะ"

"งั้นพี่ไปเป็นเพื่อน ค่ำแล้วด้วย"

ฉันปล่อยให้เธอเดินตาม เพราะไม่รู้จะปฏิเสธว่าอะไร




เราเดินเข้ามาในห้องแสดงละครที่เงียบสงัดและค่อนข้างมืด ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน แชยอนไม่ได้อยู่ที่นี่ 

"สงสัยกลับไปแล้วรึเปล่าคะ"

"ไม่มีทาง แชยอนไม่ทิ้งฉันให้กลับคนเดียวหรอกค่ะ"

ฉันถอนหายใจ นึกไม่ออกว่าเพื่อนสนิทเจ้าปัญหาจะไปอยู่ที่ไหน ตอนที่กำลังจะก้าวเดินเพื่อจะออกไปจากห้องนี้ จู่ๆลมก็พัดประตูปิดอย่างแรงจนฉันเผลอแสดงอาการตลกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด


พี่กาอึนกำลังมองฉันด้วยสายตาที่เป็นห่วงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา คงเป็นเพราะรู้ว่าถ้าเอาแต่เข้าหาฉันมากเกินไปจะทำให้ฉันยิ่งถอยห่าง


ฉันเดินไปถึงประตู มือจับลูกบิดแล้วหมุนเหมือนทุกที แต่ทว่ากลับดันประตูไม่ออก


"มีอะไรรึเปล่าคะ" พี่กาอึนที่เดินมาทีหลังถามขึ้น

"ประตูเปิดไม่ออกค่ะ" พอได้ยินแบบนั้นพี่กาอึนจึงเข้ามาดู และปรากฎว่ามันเปิดไม่ออกจริงๆ

"เรามีมือถือรึเปล่า พี่ไม่ได้เอามาด้วย"

"มีค่ะ แต่แบตหมด เลยไม่ได้ใช้โทรหาแชยอนไง"

เราทั้งสองกำลังตกที่นั่งลำบาก ในห้องแสดงละครในตอนเย็น แทบจะไม่มีใครผ่านมา ห้องนี้ทั้งมืดและหนาว จนทำให้ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมา

"เดี๋ยวคงมีคนผ่านมาบ้างแหละ รอฟังเสียงว่ามีใครเดินมาบ้างดีกว่า" เธอพยายามปลอบไม่ให้ฉันกลัว


ฉันทรุดนั่งลงกับพื้นข้างประตู หวังว่าแชยอนจะรู้นะว่าฉันอยู่ที่นี่


ฉันไม่ชอบความมืด


ฉันไม่ชอบอากาศเย็น


และฉันไม่ชอบอยู่โดยไม่มีแชยอน...


"กลัวรึเปล่าคะ ถ้ากลัวจับมือพี่ไว้ก็ได้นะ" ฉันเงยหน้ามองอีกฝ่ายภายใต้ความมืดนี้ แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็รู้สึกอุ่นใจที่มีคนอยู่ด้วยในช่วงเวลาที่ฉันต้องอยู่กับสิ่งที่กลัว เธอนั่งลงข้างๆฉัน

"อย่างน้อยถ้าจับมือไว้ก็จะรู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวไง" 

แม้จะมองไม่ชัดแต่ฉันรู้ว่าเธอต้องกำลังยิ้มอย่างอบอุ่นให้ฉันเหมือนที่ชอบยิ้มอยู่เสมอแน่ๆ




เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ศีรษะของฉันซบอยู่ที่ไหล่ของพี่กาอึน มือก็ยังคงจับมือเธอไว้แน่น


ในขณะที่รู้สึกเหมือนกำลังจะดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา เสียงฝีเท้าหนึ่งก็วิ่งมาที่ประตู 

ฉันกับพี่กาอึนรีบลุกขึ้นทันที


"ซากุจัง อยู่ในนั้นรึเปล่า" เสียงตะโกนปนหอบของแชยอนดังมาจากอีกฟากของประตู

"ฉันอยู่ในนี้แชยอน ประตูมันเปิดไม่ออก"

"เดี๋ยวจะไปตามลุงยามมาช่วยเปิดให้นะ" แล้วเสียงของแชยอนก็หายไปอีกครั้ง





ฉันยืนรออย่างร้อนใจให้ลุงยามพยายามงัดประตูห้องแสดงละคร หลังจากวิ่งวุ่นตามหาซากุระอยู่เป็นชั่วโมง จนมาถึงที่นี่


เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะเห็นก็ปรากฎขึ้น ซากุระเดินจับมือพี่กาอึนออกมา 


กลายเป็นคนอื่นแล้วหรอที่ได้อยู่ข้างๆเธอเวลาที่เธอกลัว..


"แชยอน หายไปไหนมา ฉันตามหาเธอแทบตาย" อีกฝ่ายพูดพร้อมทำหน้าจะร้องไห้

"ฉันต่างหากที่ตามหาเธอ ฉันไปคุยเรื่องรายงานกับครูมา พอไปถึงที่เรานัดกันก็ไม่เจอเธอ รู้มั้ยว่าฉันร้อนใจแทบตาย"

ซากุระปล่อยมือพี่กาอึนวิ่งเข้ามากอดฉัน น้ำตาของเธอไหลเปื้อนเสื้อฉันจนเปียก

แบบนี้แหละถูกต้องแล้ว อ้อมกอดของฉันเป็นของเธอเสมอนะ
ระหว่างที่ฉันกำลังปลอบคนขี้แยอยู่นั้น พี่กาอึนก็เดินเอามือมาแปะบนหัวฉันและซากุระ

"เจอกันก็ดีแล้ว งั้นพี่กลับก่อนนะ" พี่กาอึนยิ้มให้ก่อนจะเดินหายไปตามทางเดินสลัวๆ



"พี่กาอึนนี่เป็นคนดังหรอ" อยู่ๆซากุระก็ถามขึ้น 

"ก็ประธานนักเรียน ควรจะดังไหมล่ะ" ฉันตอบเธอโดยที่สายตายังไม่ละจากหนังสือตรงหน้า

"แต่ฉันไม่เคยรู้จักนี่" 

"ซากุจังก็ไม่เคยรู้จักใครสักคนแหละ"

ซากุระตีแขนฉันเบาๆเป็นเชิงตำหนิ 


แต่ฉันไม่ชอบเลยเวลาเธอถามถึงพี่กาอึน เธอชอบฉันไม่ใช่รึไง...


ตริ๊ง~ 

เสียงข้อความมือถือของซากุระดังขึ้น ฉันพยายามชำเลืองมอง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่เชิงเป็นความกังวล แต่ดูเป็นความลังเลเสียมากกว่า

"มีอะไรรึเปล่า" ฉันถามขึ้น "สีหน้าเธอไม่ค่อยดีนะ"

ซากุระลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยอมตอบกลับมา

"พี่กาอึนชวนไปกินข้าวด้วยเย็นนี้"

เป็นคำตอบที่ทำให้ฉันชะงักนิดหน่อย ไม่ใช่เพราะพี่กาอึนชวนซากุระไปกินข้าว แต่เพราะท่าทีที่ลังเลของเธอต่างหาก

"เคยบอกแล้วไง ว่าคิดยังไงก็บอกไป"

"ฉันไม่ได้เป็นคนตรงๆใจกล้าแบบแชยอนสักหน่อย"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงจะตอบว่า ใช่ ฉันเป็นคนแบบนั้นแหละ แต่ตอนนี้รู้สึกลังเลนิดหน่อย...





ฉันเดินตามหาซากุระ เธอบอกว่าลงมาข้างล่างก่อนฉันที่เป็นเวรทำความสะอาด


จนมาเจอเธอยืนอยู่หน้าห้องแสดงละคร 


ฉันยืนมองเธออยู่ไกลๆ ไม่อยากเข้าไปรบกวนเธอที่ดูจะกำลังใช้ความคิดกับเรื่องอะไรบางอย่าง


"ทำไมถึงเปลี่ยนไปล่ะ" ฉันได้ยินเธอพึมพำกับตัวเอง


ฉันก้มหน้ายิ้มเจื่อนๆให้กับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหาเธอ

"ทำอะไรของเธออยู่น่ะ"

เธอตกใจเล็กน้อย "แชยอนทำความสะอาดเสร็จแล้วหรอ"

ฉันไม่ได้ตอบเธอ แต่มองไปที่ห้องแสดงละครเหมือนอย่างที่เธอทำก่อนนี้


"มันไม่เหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ ความรู้สึกของซากุจังน่ะ" 


เธอไม่ตอบอะไร แต่เงยหน้ามองฉันด้วยใบหน้าที่คล้ายจะร้องไห้


"ก่อนหน้านี้เวลาเธอมองไปที่ห้องแสดงละครเธอจะนึกถึงฉัน เพราะมันเป็นที่ประจำสำหรับโดดเรียนของฉัน" ฉันหยุดไปชั่วขณะหนึ่ง "แต่ตอนนี้เวลาเธอมองไปที่ห้องนี้เธอจะนึกถึงช่วงเวลาที่ติดอยู่ในนั้นกับพี่กาอึนสินะ"

และแล้วน้ำตาที่กลั้นไว้ของเธอก็ไหลออกมา

"ฉันชอบแชยอนจริงๆนะ" เธอก้มหน้าร้องไห้

"ฉันรู้" ฉันเอามือลูบหัวเธอเบาๆ "การที่ตอนนี้เธอชอบพี่กาอึนก็ไม่ได้แปลว่าที่ผ่านมาเรื่องที่เธอชอบฉันไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อย"


เธอยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น


เธอมักจะเป็นแบบนี้ เสียใจกับอะไรง่ายๆ ร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหล ลำบากฉันต้องคอยกอดปลอบโดยที่ไม่สนว่าน้ำหูน้ำตาจะไหลเปื้อนเสื้อแค่ไหน


"ซากุจัง" ฉันเรียกชื่อเธออีกครั้ง "ตอนนี้ฉันชอบเธอแล้วจริงๆ แต่ก็เพราะเธอบอกฉันก่อนว่าเธอชอบฉัน... ฉันน่ะจะไม่ชอบเธอมากกว่าที่พี่กาอึนชอบเธอหรอกนะ เพราะพี่กาอึนชอบเธอมาตั้งแต่แรก"

ฉันดึงเธอเข้ามากอดปลอบให้หยุดร้องไห้เหมือนที่เคยทำประจำ

"รีบไปเถอะ ซากุจังปล่อยให้พี่กาอึนรอนานแล้วนะ"


ฉันเดินอยู่คนเดียวบนทางเดินที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน 



ทางเดินที่เรามักจะเดินด้วยกันเป็นประจำ


ตอนนี้ถึงจะเหลือแค่ฉันเพียงคนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก


มันไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย 


เราทั้งคู่ต่างก็เปลี่ยนไปเพราะคำสารภาพรัก

บางครั้งคนๆหนึ่งก็เปลี่ยนหัวใจของอีกคนได้ ฉันเคยสงสัยว่าจะมีใครไหมที่จะรักเราเพียงแค่เราบอกว่ารักเขา แน่นอนว่าถึงจะไม่ได้รักตอบแต่อย่างน้อยเขาก็ต้องเปลี่ยนไป



SHARE
Written in this book
Produce48 x IZONE
ความสัมพันธ์เป็นวงกลม
Writer
PiscesLeo
individuals
Be who, you want to be!

Comments

dddd_do
1 year ago
โอ้โห หน่วงมากๆเลยค่ะ;-;
Reply
BaifernChu
1 year ago
ทำไมนะ? รู้สึกผิดหวังจัง
คุณไรท์เขียนดีมากๆ
มากจนเรารู้สึกเสียใจไปกับตัวละครเลย
Reply