คำพูดที่จริงใจที่สุด ณ ตอนนี้
ถ้อยคำมากมายที่เอื้อนเอ่ยในแต่ละวัน มีความเจ็บปวดแฝงอยู่เสมอ

เหมือนกลายเป็นสันดานไปแล้วกับการจับความรู้สึกจากผู้สนทนา รับรู้ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง 

แต่ตอนนี้เป็นตัวเราที่รู้สึกว่าโดนจับความรู้สึกขณะพูด ขณะกระทำ และแม้แต่จากการแสดงสีหน้า 

ซึ่งตอนนี้เราอ่อนแอเกินกว่าจะเก็บมันเอาไว้ภายใต้หน้ากากใบเดิม

ความรู้สึกที่ไม่สามารถเก็บไว้ ถูกส่งออกมาผ่านแววตาและน้ำเสียง

มันก็มีช่วงเวลาของมันอยู่นะ แต่ก็ไม่เคยเป็นเวลาที่แน่นอนเลย

ชีวิตประจำวันมันรวนไปหมด 

ทั้งยังขาดความมั่นใจในการลงมือทำอะไรสักอย่าง

ด้วยตัวโรคที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ มันคงทำให้คนรอบข้างต้องคอยกังวลไปด้วย 

มันก็ดีที่พวกเขาหันมาใส่ใจเรามากขึ้น แต่ในอีกด้านหนึ่ง เราก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อยเลย

การใช้ชีวิตทุกวันนี้ ไม่ต่างอะไรกับการลงทัณฑ์ตัวเอง 

ทำได้แค่ปล่อยให้สิ่งที่เกิดขึ้นมันกัดกินตัวตน ชีวิต และวิญญาณของเราไปตามใจของมัน 

ถึงแม้การรักษาด้วยยามันพอจะช่วยเรื่องอารมณ์ได้บ้างแต่มันก็ทำให้เราหลงลืมได้ง่าย ซึ่งมันแย่มาก เราก็บอกไม่ถูก ว่ามันแย่ยังไง ก็แค่ลืมนิดๆ หน่อยๆ แต่สำหรับเรามันไม่โอเค ทั้งยังฝันร้าย หรือฝันเรื่อยเปื่อย จนไม่อยากหลับหรือแม้กระทั่งงีบในเวลาที่ง่วงมากๆ ก็ตาม 

ส่วนการทำจิตบำบัดนั้น ก็เหมือนให้้เราได้ปลดปล่อยความรู้สึก อย่างน้อยก็ในความรู้สึกของหมอ สำหรับเรา บางครั้งความรู้สึกที่เรารู้สึกก็ไม่อาจนิยามได้ว่าคืออะไร เราไม่อาจบอกความต้องการของเราได้เลย มันช่างว่างเปล่า และไร้จุดหมายเสียจริง

การที่เรายังไปรักษาทั้งที่ตัวเราไม่ค่อยคิดว่ามันจะช่วยได้นั้น ก็เพื่อความสบายใจของคนรอบข้างเท่านั้น เราไม่อยากไปหรอก เราอึดอัดทุกครั้งที่ต้องไปพบหมอ เหมือนเราให้ความร่วมมือในการรักษาแต่ก็ต่อต้านอยู่ในใจเช่นกัน 

หลังจากที่เรากล้าบอกครอบครัวว่าเราเป็นอะไรนั้น ก็มีการพูดคุยกันมากขึ้น และคำพูดตลอดระยะเวลาที่พูดคุยกันนั้น บอกได้เลยว่า คำพูดที่ออกมาจากใจ และจริงใจที่สุดของเรา คือ
ปล่อยเราไปได้มั้ยซึ่งก็รู้ว่าพวกเขาไม่ยอมแน่ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ประโยคขอร้อง หรือประโยคคำถามหรอก

เพราะถ้าถึงจุดที่เรารับมันไม่ไหวแล้ว เราก็รับปากไม่ได้ และคงต้องผิดสัญญาที่จะใช้ชีวิตต่อไป 



ปล. เป็นคืนที่ยากลำบากจริงๆ

SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments

Pha-Pair
1 year ago
เราหวังว่าคุณจะกลับมาได้ในเร็ววันนะคะ เห็นคุณเหนื่อยเราก็เข้าใจคนที่เค้าเหนื่อย บางคนก็ไม่สามารถที่จะกลับมาได้ แต่ในฐานะที่เฝ้ามองคุณอยู่ผ่านตัวหนังสือมาตลอด ก็อยากจะบอกแค่ว่า เรายังอยากเห็นคุณมาบอกเรื่องราวของคุณต่อไปนะคะ
Reply
ck_JS
1 year ago
ขอบคุณนะคะ :)