จาก “เหนือ” สู่ “ใต้”
จากเด็กชายคนหนึ่งที่เติบโตขึ้นท่ามกลางทิวเขาสูง ต้นสักและไม้พรรณต่างๆที่เขาไม่มีวันรู้จักชื่อล้อมรอบ มีแม่น้ำสายเล็กๆที่บัดนี้เขารู้จักชื่อแล้ว ไหลผ่านข้างหลังบ้าน ซึ่งทุกๆเย็นเขาจะต้องพาตัวเองไปเล่นน้ำที่นั่น แม้จะต้องถูกดุจากแม่ทุกทีก็ตาม วันคืนทำให้เขาเติบโตขึ้นเช่นเดียวกับเด็กชายและเด็กหญิงคนอื่นๆ เขาต้องจากที่หนึ่งไปสู่ที่หนึ่ง แต่นั่นก็ไม่ได้สำคัญอะไร เขาไม่เคยอยากอยู่กับที่อยู่แล้ว เขาไม่เคยรู้สึกว่าเขารักที่ที่เขาเกิด แต่บัดนี้เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คนแปลกหน้าและแปลกถิ่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาคิดถึงมากกว่าที่เคย ไม่ใช่บ้านแต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นที่เคยได้รับ การนอนหลับตาลงไปโดยที่ได้รับรู้ว่าคนที่เขารักนอนหลับอยู่ในห้องที่ไม่ห่างจากเขาเท่าใดนัก เพื่อนฝูงที่เขาเคยพยายามหลบเลี่ยงการพบปะ ตอนนี้คือกลุ่มคนที่เขาอยากจะเจอใจแทบขาด แม้จะเเค่นั่งอยู่นอกวงฮาเฮ ดูเพื่อนของเขาสนุกสนานกัน แต่นั้นก็ดีเหลือล้นแล้ว ทิวดอยและเขาสูงที่เขาเคยบ่นว่าเขาเบื่อที่จะต้องเห็นมันทุกวัน บัดนี้มันคือที่เขาอยากจะกลับไปเห็นที่สุด...อีกครั้ง

เขาสงสัยอยู่เสมอว่าเพราะอะไรชีวิตถึงผลักไสให้เขาต้องโดดเดี่ยว ตั้งแต่เขายังตัวเล็กๆจนถึงบัดนี้ที่เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เขาเคยเชื่อว่าพระเจ้ามีแผนการที่ยิ่งใหญ่ไว้ให้เขา เขาเชื่อแบบนั้นอย่างสุดใจ จนถึงวันที่เขาเลิกเชื่อในพระเจ้าไป ความศรัทธาที่เขาเคยมีเลือนหายไปเลือนหายไปตามกาลเวลา เพราะความรู้สึกของการไม่เป็นส่วนหนึ่ง คุณเคยรู้สึกเหมือนเขาไหม...? ว่าคุณไม่เคยเป็นส่วนหนึ่ง คุณเป็นคนนอกเสมอ เพราะนั่นคือสิ่งที่เขารู้สึก แม้เขาจะรักครอบครัวเขามากแค่ไหน แต่ความแตกต่างและความเกลียดชังในความแตกต่างนั้นของคนในครอบครัวก็ผลักไสเขาออกไปอย่างลับๆ  เขามองหาที่ที่เป็นของเขาเสมอ จากเหนือสู่ใต้ แต่ในวันที่เขามายืนตรงนี้ มันกลับว่างเปล่ากว่าที่เคย เมืองท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยผู้คน กลับไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไรเลย เขาก็ยังไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้อยู่ดี เขายังคงเป็นคนแปลกหน้าในโลกที่เขาพยายามเข้าหา แม้จะมีผู้คนที่ดีกับเขาอย่างมากมาย แต่มันก็มีระยะห่างอย่างเหลือเชื่อระหว่างเขากับผู้คนที่ช่วยเหลือเขา เขาไม่มีที่ที่จะไปต่อ เขาจึงมองย้อนกลับไปยังสิ่งที่เขาเคยมี แต่เขารู้ว่าเขามาไกลเกินกว่าจะเดินกลับไปหามันอีกครั้ง และการเดินกลับไปมีแต่จะสร้างปัญหาอย่างไม่สิ้นสุดให้แก่คนที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง แต่การไปต่อกลับเป็นการเดินเป็นวงกลม สู่วัฏจักรที่เขาพยายามหนีออกมา เพราะเขากลัวเกินกว่าจะออกไปทำอะไรที่เขาไม่เคยทำ ความไม่มั่นใจ ความกลัว สร้างหลุมดำในใจของเขา มันดูดกลืนทุกสิ่ง ไม่มีแสงสว่างในความคิดของเขาอีกต่อไป ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องที่มีแค่เตียงเล็กๆ เขานั่งพิมพ์บทความนี้ เขาตั้งคำถามกับชีวิตและกับตัวเองอีกครั้ง เพียงเพื่อที่จะไม่พบกับคำตอบใดๆ หรืออย่างน้อยก็คงมีแต่คำตอบเดิมๆที่ไม่มีวันถูกใจเขา....

จนกว่าจะพบกันใหม่..



SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments