เดือนตุลาใจดีกับเราหน่อย (1)


ช่วงเดือนตุลานี่อย่างกับเวลาอาถรรพ์

ขอบอกว่าไม่ได้หมายถึงเหตุการณ์การเมืองหรืออีเว้นท์ใดๆ ก็ตามที่เราพอรู้กันอยู่ แต่นี่คือเรื่องส่วนตัวล้วนๆ


ตุลาคม 2559 - เมษายน (พฤษภาคม) 2560
ขอต้อนรับสู่อีเว้นท์ใหญ่สุดในชีวิตนิสิตสาขาสื่อสารการแสดง ละครปริญญานิพนธ์หรือเรื่องง่ายๆ ว่าละครธีสิสถูกฟันโชะมาแล้วว่าหัวข้อเป็นเรื่องปัจจัยที่ต้องใส่ใจในยุทธศาสตร์ 20 ปี (เป็นอะไรประมาณนั้นที่จำคำที่ตัวเองเขียนในเล่มไม่ได้) และที่สำคัญขอต้อนรับสู่ธีสิสเดี่ยวจ้า!
..
ฉิบหาย

มีคำนี้แวบขึ้นมาจริงๆ หลังจากรู้โจทย์และมันก็แวบมาเรื่อยๆ

นิสิตสาขาการสื่อสารการแสดงคนหนึ่งที่แสดงก็ไม่เก่ง ใช้เสียงก็ผิด กำกับก็ไม่ค่อยได้ จะดีหน่อยที่ชอบเขียนบทที่สุด แถมได้โจทย์ 'อาหาร' ทั้งๆ ที่ชีวิตทำอาหารเป็นแค่การเวฟ และกินง่ายจนเกือบจะเป็นลิ้นจระเข้ แค่เกริ่นมาก็รู้เลยว่าความฉิบหายและทุกข์ตรมจะตามมาอีกหลายระลอกแน่นอน

หัวข้อที่กว้างราวมหาสมุทร ความอ่อนด้อยเป็นเป็ดที่ทำอะไรได้แค่นิดๆ หน่อยๆ รวมกันระเบิดตู้มเป็นความเครียดมากมายมหาศาล แม้แต่เรื่องที่ตัวเองรู้สึกว่าถนัดอย่างเขียนบทก็รู้สึกทำไม่ได้ดีขนาดนั้น จนร้องไห้แล้วร้องไห้อีกเพราะรู้สึกว่าถ้าเขียนบทยังทำไม่ได้ก็ไม่เหลืออะไรที่ทำได้แล้ว

เขียนบทเสร็จก็เครียดเรื่องอื่นไม่รู้จบ เลิกซ้อมห้าทุ่มเที่ยงคืน กลับห้องมาร้องไห้ถึงตีสาม หลับ ตื่นสิบโมง มาเตรียมซ้อมต่อ ชีวิตวนเวียนเป็นวงจรอุบาทว์ แต่ยังตื่นมาทุกวันเพราะมีนักแสดงและทีมงานรออยู่

เครียดแค่ไหน ร้องไห้กับตัวเองและคนอื่นบังไงก็ไม่เคยบอกแม่ บอกแค่จะจัดการเรื่องธีสิสเอง ส่วนแม่จัดการเรื่องรับปริญญาก็พอ

ผ่านมาเรื่อยๆ จนจะถึงวันเข้าหอ สิ่งที่อดทนมาก็ถึงจุดสิ้นสุด เมื่อมินนี่ที่เป็นโปรดิ๊วโทรมาตอนเที่ยงคืนหรือมืดกว่านั้นเพื่อบอกว่า "หาโต๊ะกลมที่เป็นพร็อมหลักของฉากไม่ได้ ขอซื้อได้ไหม ถ้าตกลงพรุ่งนี้จะไปซื้อให้เลย"

เท่านั้นแหละ น้ำตานอง
ไอ้เหี้ย ต้องซื้อโต๊ะเลยหรอวะ!!

มือเสิร์จหาไป น้ำตาก็ไหลเป็นทาง น้ำตาลที่มานอนที่หอพยายามปลอบให้ใจเย็นๆ (แม้จริงๆ มันจะบอกว่าเป็นสถานการณ์ที่ตลกมาก เพราะแม่งร้องไห้เพราะโต๊ะตัวเดียว) แต่บอกเลยสติแตก ไม่ไหวแล้ว โทรหาแม่ตอนนั้นแล้วร้องไห้โฮ บอกว่าหาโต๊ะไม่ได้

คือแม่ก็คงงงๆ ปนเป็นห่วง
คิดแล้วก็สงสารแม่เนอะ
.
.
.

แต่สุดท้ายมันก็ผ่านพ้นไปได้ในที่สุด และกลายเป็นเรื่องที่มองย้อนกลับไปแล้วมีความสุขทุกครั้ง แม้เงินเก็บทั้งหมดจะหมดไปเพราะธีสิสและการซื้อยูนิโคล่เพื่อระบายความเครียด มีเส้นผมกองพะเนินจากการทึ้งหัวตัวเองเวลาเจอทางตัน เสียน้ำตาไปเป็นลิตรเพราะความกลัวว่าจะทำออกมาไม่ดี ตลกที่ตอนนั้นคิดว่านั่นคงหนักสุดแล้วล่ะ

แต่ก็ไม่นะ
.
.

(to be continued)

SHARE
Writer
m--mm-m
Lazy person
ทุกอย่างที่อยากเล่า ทุกเรื่องที่ไม่อยากพูดตรงๆ

Comments

khaikung
2 years ago
ต่อๆ
Reply