ว่าด้วยเรื่องจุดจบโรคซึมเศร้า(เท็จ)
จุดเริ่มมักมีจุดจบในทุกเรื่องดังนั้นวันนี้จากที่ผมได้เอาตัวเองเข้าทดสอบในบทความของตัวเองจากโรคซึมเศร้าหรืออื่นๆที่กล่าวไปหลายๆบทความ (หาอ่านเองดิ)

มาๆ ++++

จุดเริ่มมันเริ่มจากตัวเองก่อนทุกสิ่งละครับตัวเองนี้แหละสำคัญไม่มีใครหรอกที่บังคับคนได้ไม่ได้ใครหรอกที่บังคับคุณได้อกจากตัวเอง (ไม่เอาโลกสวยนะผมจะคิดในแง่ลบก่อนเสมอ) ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่แก้ไม่ได้คือ วันเดือนปีเกิดหรือง่ายๆ "ชะตาชีวิต" ผมไม่ชอบกล่าวว่าดวงเพราะส่วนใหญ่ดวงมันจับต้องไม่ได้แค่เป็นทางออกให้สบายใจเท่านั้น ผมจึงไม่ชอบใช้คำนี้ (พอๆเดียวยาว) 

ที่กล่าวได้กำหนดตัวตนได้กว่าครึ่งเเล้วจากนั้นอยู่ที่สิ่งเเวดล้อมที่อาศัยว่าจะอำนวยมากแค่ไหนที่จะให้เป็นเช่น ตกงาน ไม่มีแฟน อยู่จะเพื่อนที่มีแฟนทั้งตี้ อยู่หอคนเดียว กดดัน เหงา! (สำคัญ) บางคนอาจบอกว่า "ทั้งหมดนี้แก้ได้แค่ทำจิตให้นิ่ง ใช้หลัก HIOW&W%!GEY@U เข้าช่วยก็หาย" ผมกล่าวไว้เเล้วว่า "ผมคิดนอกกรอบไม่ตามชาวบ้านอยากมองอีกมุมและคิดแง่ลบก่อนเสมอ" 

ดังนั้นทำไมไม่ไปบวชละหากไปสุ่มสี่สุ่มห้าพระก็ไม่ให้บวชหรอก เชื่อกู!!

ความเชื่อคำพูดที่ผมได้กล่าวไปในบทความอื่นเรื่องไม่มีลูกจะบ้าเอานะ อันนี้จริงจังเลยว่าใช้แน่ๆจากที่ผมได้ทดสอบมาวันที่ 1092018 เป็นวันทำงานวันแรกของผมเองโดนกดดันจากพนักงานคนอื่นๆให้ทำงานให้เร็ว เสร็จตามเวลาที่กำหนด ผมจึงทำงานให้เร็วแต่พลาดไปหลาดจุดมากๆมาสาเหตุง่ายกดดันทำให้กรอบความคิดแคบลงเรื่อยๆตามแรงกดดันนั้นหน้าแกจะเจ็บ แน่น หายใจไม่ทั่วท้องพอกลับถึงหอเป็นอารมณ์เครียดต่างจากเพื่อนที่มีแฟนอยู่สบายทั้งๆที่แรงกดดันเท่ากันทำให้ผมเห็นเลยว่า "มีแฟนหรือป่าวนะที่เป็นแบบนั้น" ในบางครั้งก็แอบคิดไม่ได้ว่า "หากเรามีความรู้สึกแบบนี้จะหายไปหรือไม่" ซึ่งเชื่อมโยงกับความเชื่อที่ว่า "ไม่มีเมียไม่มีลูกมึงจะบ้า" เอาจังๆ ในตอนนี้ผมกำลังเป็นแบบนั้นไม่ร่าเริงเอาเสียเลยได้ช่วยตัวเองไปวันๆแต่การช่วยตัวเองเหล่านั้นไม่มันส์เหมือนเมื่อวัยรุ่น ทำไมกัน??

กลายเป็นว่าไม่อยากจะช่วยตัวเองไม่มีอารมณ์แต่มันอยาก (20+ เล้วกรู) เราพูดความจริงอย่าไปกลัวหากไม่เห็นผมโปรดรู้ไว้ "โดนเเบน"

เอ่อ...อีกอย่างหนึ่งคือถ้าเราไม่มีลูกแล้วใครจะเลี้ยงยามแก่พ่อแม่ทุกคนกังวนเรื่องนี้มากที่สุดแต่การพูดพวกเค้าจะประมาณว่า "กูอยากอุ้มหลานโว้ย" แม่งโครตอ้อมเลย อีกแบบหนึ่งก็ "ไหนๆ โตป่านี้เเล้วเมียยังไม่มีอีก โถ่วเสียเชื้อหมด" หรือ "คานทองหล่าวลูกกู"

จุดจบ"กูไม่รู้ กูยังแก้ไม่ได้ ฮะฮ่าฮ๋า กูยังไม่มีเมียเล๊ยย หากมีไม่รู้แก้ได้ไหม ต้องลองแต่ชาติหน้าแม่น!"



ชายกลัวดอกพิกุล
1192018
SHARE
Written in this book
ว่าด้วยเรื่อง
ทุกสิ่งที่คิดได้ ภายในเพลาที่มี "ชีวิต"
Writer
Linlijian
Software Engineering
No thing No life No code

Comments