Because life is a rollercoaster
เพราะชีวิตมันเหมือนรถไฟเหาะ

ฉันยกยิ้มเล็กน้อยเมื่ออ่านทวนงานที่ตัวเองเขียน ช่วงนี้คอนเทนต์ที่ฉันได้รับมามักจะเป็นงานแปลก ๆ ที่ไม่ค่อยได้เขียนสักเท่าไหร่

อย่างงานที่เพิ่งตรวจทานเสร็จเองก็ว่าด้วยเรื่องของชีวิต, หมายถึงช่วงชีวิตของฉันที่หาความแน่นอนไม่ได้

ในหนึ่งเดือน, สามสิบวันที่ต้องเผชิญนั้นต่างกันไปตามวาระอารมณ์ สิ่งเร้าที่เข้ามากระทบกระทั่งหรือไม่ก็การสูญเสียความสามารถในการควบคุมตัวเอง

ทำไมฉันถึงเปรียบชีวิตกับรถไฟเหาะน่ะเหรอ? - ฉันคิดว่าทุกคนเข้าใจในบริบทของมันโดยสิ้นเชิงอยู่แล้ว

รถไฟเหาะเป็นหนึ่งในเครื่องเล่นที่ทุกคนน่าจะเคยขึ้นไปเพื่อส่งเสียงกรี๊ดให้ดังลั่น ระบายอารมณ์ที่ติดค้างในอกออกมาให้โล่งสบาย 

นับตั้งแต่ขึ้นไปบนเครื่องเล่น ติดตัวล็อกเสร็จสรรพและปล่อยให้ขบวนรถไฟขยับเคลื่อนตัว หากจำไม่ผิดมันจะเคลื่อนถอยไปด้านหลัง ไต่ระดับจนสูงลิบแล้วดิ่งลงมาตามทางของรางด้วยความเร็วสูง ตีลังกาไปตามวงโค้งที่ไม่ทราบว่ากี่ตลบจวบจนไปหยุดนิ่งที่ยอดสูงของอีกฟากฝั่งแล้วถึงทิ้งตัวดิ่งลงมาอีกรอบ

ชีวิตก็เช่นกัน
ผลัดเดือนขึ้นมาเป็นเดือนใหม่ก็เหมือนกระบวนการตอนขึ้นไปนั่งบนขบวนรถไฟเหาะ ช่วงวันแรกอาจจะเป็นการขึ้นนั่ง ติดตัวล็อก แล้วขบวนรถประจำเดือนนั้นอาจจะเคลื่อนตัวหลังจากเข้าสู่ช่วงวันที่สิบกว่าก็เป็นไปได้ 

แต่ละเดือนต่างกันไป เดือนนี้วงล้อตีลังกาอาจจะน้อยหน่อยให้นับว่าเป็นโชคดี เดือนต่อมาอาจจะหมุนคว้างหลายตลบหน่อยก็ถือเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นในชีวิต เพราะสุดท้ายแล้วเราต้องผ่านมันไปได้และกลับออกมายืนดูการตีลังกาของรถไฟขบวนอื่นจวบจนถึงเวลาที่เราต้องกลับขึ้นไปอีกครั้งหนึ่ง

ชีวิตมันยาก, พอ ๆ กับความรักนั่นแหละ

หากเปรียบชีวิตเป็นดั่งรถไฟเหาะ ฉันคงให้ความรักเป็นเหมือนวงล้อขนาดเล็กที่ซอยถี่ยิบจนทำเอาหัวหมุนไปเลยกระมัง 

เดิมชีวิตปกติของฉันอาจจะมีวงล้อขนาดใหญ่สักสองสามวงในแต่ละเดือน แต่พอมีความรักเข้ามาเกี่ยวพันแล้วเจ้าวงลูกตลบเล็กพวกนี้ก็ปรากฏขึ้นเหมือนจับวาง

ไม่ใช่ว่าความรักมันแย่

ความรักมันสวยงาม แต่มันคงเหมือนดอกกุหลาบ

...สวยงาม หากสร้างบาดแผลให้เราได้เช่นกัน...
หลายครั้งเราเจ็บปวดเพราะมัน แต่เรายังคงอยู่ที่เดิม ตัวฉันเองเคยพยายามหาคำตอบอยู่นาน 

สุดท้ายคำว่า 'รัก' ก็เป็นคำตอบของทุกคำถาม 

ความรักทำให้คนตาบอด, ฉันเชื่อประโยคนี้สุดใจ

ฉันคิดว่าหลายคนคงจะเคยหลงระเริงอยู่ในความสวยงาม หอมหวานของมันจนลืมสังเกตหนามแหลมที่งอกอยู่รอบกิ่งกุหลาบจนรู้ตัวเข้าอีกทีก็ถูกบาดเสียแล้ว

เราหลงรัก, ตกหลุมรักได้ มันไม่ผิดหรอก แต่ทุกสิ่งควรขึ้นอยู่กับความพอดี

เธอรักเขา แถมรักมากด้วย แต่ที่เธอห้ามลืมคือการรักตัวเอง และแน่นอนว่าต้องรักมากยิ่งกว่าเขา

เพราะสุดท้ายแล้ว ชีวิตมันก็คือรถไฟเหาะอยู่ดี ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเข้ามา จะมีความรักหรือไม่ อย่างไรเสียเราก็ต้องตีลังกาตลบไปมาในแต่ละเดือนอยู่ดี

ฉันกดบันทึกงาน แทรกงานของตัวเองลงไปในจดหมายอีเล็กทรอนิกส์แล้วกดส่งไปด้วยใจที่นิ่งสงบ

เหมือนเดือนนี้ฉันจะลงรถไฟเหาะขบวนนี้ได้เร็วกว่าปกติ


อย่าลืมล่ะ รักตัวเองให้มาก เพราะเราก็ต้องขึ้นขบวนรถไฟชีวิตของเราต่อไปอยู่ดี แม้จะมี หรือไม่มีเขาก็ตาม 



สวัสดีเย็นวันจันทร์ที่ฟ้ามืดครึ้ม
ฉัน, ตะวันวาดคนเดิมที่ยังเป็นซึมเศร้า
SHARE
Writer
Tawanwad
Writer
When life gives you lemons , make lemonade .

Comments