เรื่องเล่าของเด็กเห็นแก่ตัว

มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาได้ประมาณเดือนกว่ากับประสบการณ์ใหม่ในชีวิต

ผมเคยบอกพวกคุณไหมนะ ไม่น่าหรอกนะ?
ผมเลิกกับแฟนคนแรกในชีวิตก่อนจะครบรอบเดือนที่สี่

เปล่าเลย เราไม่ได้ทะเลาะกัน

ตอนเลิกกันก็ไม่ได้มีคำด่าทอแต่อย่างใด มีเพียงการพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นและถ้อยคำอวยพรขอให้ต่างฝ่ายต่างโชคดี

ผมเป็นคนขอจบเอง

ถามว่าทำไมน่ะหรือ?

ผมว่าชีวิตของพวกเราแตกต่างกันมากเกินไป ผมไม่สามารถเป็นคนแบบที่เขาต้องการได้เลยแม้จะพยายามมากเพียงใด

ผมเหนื่อย

เราเหนื่อยมากเลยคุณ

กับการที่จะต้องก้าวขาออกมาจากพื้นที่ของตัวเองเพื่อเปิดรับใครเข้ามา

และเมื่อรู้สึกเหนื่อย ทำให้มันมีความคิดหนึ่งเข้าหัวมา



รักนี่มันไม่ควรเหนื่อยแบบนี้หรือเปล่าวะ?



ทำไมเขาต้องการให้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนั้น

ในขณะที่เขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อผมเลย

ผมเปิดใจคุยกันกับเขา ตอนนั้นเราคอลหากัน
ช่วงที่คบกันได้แรกๆ เรามาตกลงเรื่องที่ว่าควรทำอะไรยังไงบ้าง

ผมร้องขอ

     ว่าเวลามีอะไรให้มาคุยกันเลยได้ไหม ไม่ต้องเอาไปลงอะไรที่ไหน สตอรี่อะไรไม่ต้องหรอก ทักผมมาเคลียร์กันเลยดีกว่า
     ว่าช่วยไม่ตอบอืมหรืออือได้ไหม มันดูงี่เง่า ใช่ ผมรู้ แต่แค่คำสั้นๆนี้มันทำให้ผมรู้สึกแย่ เหมือนกับว่าอีกฝ่ายไม่อยากคุย อย่างน้อยสติ๊กเกอร์ยังทำผมใจชื้นมากกว่าคำพวกนี้ด้วยซ้ำ
     ว่าไม่คอลทุกวันได้ไหม เพราะมันต้องมีวันที่ผมทำงาน ผมเหนื่อยจากเรียนซึ่งผมก็บอกเหตุผลด้วยว่าผมจะเงียบแล้วไม่อยู่ในอารมณ์ที่สามารถพูดกับใครได้จริงๆ มันไม่ได้เหนื่อยที่กาย แต่เหนื่อยที่ใจ

แน่นอน
       ว่าเขาตอบรับและบอกว่าเข้าใจ ทั้งยังบอกกับผมว่าจะทำมัน

และแน่นอน
       ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทำมันไม่ได้

ทั้งที่ผมพยายามก้าวออกมาจากโลกของตัวเองสุดชีวิต
       คุณนึกสภาพคนที่เปิดแชทเฉพาะเวลามีงาน ไม่คอลกับใครแม้กระทั่งพ่อแม่หรือน้องสาว ไม่รายงานใครว่าไปไหนมาไหน แบบ เป็นพวกไปไหนไปเลยไม่บอกใคร บางครั้งอ่านแชทเพื่อนไม่ตอบ หรือตอบช้าแบบข้ามวันก็มี ไม่ไปคอมเม้นท์โต้ตอบอะไรในโซเชียล ไม่นอนแต่หัวค่ำ ปกติคือโต้รุ่งได้คือโต้ ไม่ยอมให้ใครมาจับตัวยกเว้นครอบครัวกับเพื่อนสนิท อื่นๆอีก

คุณ ผมเป็นคนแบบนั้น

แล้วคุณ

ผมทำสิ่งที่มันตรงข้ามกับสิ่งที่ผมเป็นทุกอย่างเพื่อเขา
     ผมคอยตอบแชทเขาตลอดเวลา คอยรายงานเขาว่าตอนนี้ทำอะไร ขอโทษเมื่อคอยตอบช้า ขอโทษที่หายไปนาน ไปไหนก็ต้องบอก คอลเกือบทุกคืน ไปเม้นท์นั่นนี่ ต้องนอนแต่หัวค่ำ สามทุ่มสี่ทุ่มต้องนอน อะไรแบบนั้น

พี่ที่สนิทพึ่งมาบอกผมเอาวันที่ผมตัดสินใจจะบอกเลิกกัน
ซึ่งก่อนหน้านี้บทสนทนามันเริ่มต้นที่ผมบอกพี่ว่าผมเหนื่อย

'เหนื่อยวะพี่5555'

:ไปเหนื่อยเรื่องอะไรมา

 'เรื่องเดิมๆ'

:ลองบอกเขาห่างกันสักพักดูก่อนไหม
จริงๆยากมากเลยที่ถ้ามีแฟนคนแรกแล้วจะคบยาว

'บอกไงให้ซอฟต์อะพี่'
'แล้วคือส่วนใหญ่ถ้ามีเรื่องไรกันก็เหมือนโดนประชดใส่ตลอดเลย ไม่รู้คิดไปเองไหม'

:เขาพูดอะไรมาบ้าง

'คือไม่ได้ประชดโดยตรงแต่เพ้อลงสตอรี่ไอจีบ้าง โพสลอยบ้าง
นี่พยายามไม่จำเพราะมันส่งผลไม่ดีกับอาการนี่ด้วย'

        ...อา ลืมบอกครับ
อาการของผมมันเปนหนักขึ้นเยอะเลยช่วงนั้น ความรู้สึกด้านลบมันโถมเอาๆทุกเดือนโดยเฉพาะวันใกล้ครบรอบ
ร้องไห้ทุกเดือนเลยว่ะคุณ




ทำไมต้องมานั่งเสียน้ำตาให้กับเรื่องแบบนี้กันวะ




:นั่นคือเรื่องที่ฉันคิดถึงเลยตอนที่เธอคบกัน
:เพราะฉันรู้ว่าเขาหยุดเพ้อไม่ได้ เก็ทป้ะ

'คือแบบพี่ นี่แบบ คนเพ้ออ่ะเขา'
'แต่คนเก็บมาคิดมากเรื่อยๆจนอาการทรุดลงอ่ะกู'
       ...ทำไมต้องคิดเรื่องเขามากขนาดนั้นกัน ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้างนะ
ที่คือสิ่งที่ผมปัจจุบันคิดกับตัวเองในตอนนั้น

:เพ้อไปก็ไม่ได้อะไรนอกจากความไม่สบายใจของเธอ
:ลองคุยก่อนไหม มีอะไรก็พูด

'ไม่รู้จะพูดยังไง'
       จริงๆพูดไปหลายรอบจนไม่รู้จะว่ายังไงแล้วมากกว่า

:มันพึ่งมาแย่เอาช่วงนี้ป้ะ

'ใช่พี่'

:ทุกคนมันมีเพดานความรู้สึกทั้งนั้นแหละ
อย่าคิดมาก อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดอยู่ดี

'แม่งไม่รู้จะทำยังไงอ่ะ คือตื้อไปหมด'
'แต่ที่แน่ๆคือไม่อยากอยู่ตรงนี้'
'ไม่ใช่ไม่ชอบเขา แต่คือตอนนี้ไม่ไหว'
'เป็นแบบที่เขาต้องการไม่ได้'
'อยากกลับไปอยู่ที่เดิมที่อยู่ตัวคนเดียวแต่แรก'

:เธออธิบายมายังไง ฉันเข้าใจเธอหมดอ่ะ บางคนอาจจะมองว่าไม่สนใจแฟน แต่ฉันว่าฉันแค่โลกส่วนตัวสูง
:ธรรมชาติเราเป็นงี้ ฝืนไปมีแต่จะยิ่งแย่ จริงๆ

:เรายังอยากยืนอยู่ที่เดิมรึเปล่า

'อยากอยู่ที่เดิม ที่ๆเป็นที่ของตัวเอง ที่ๆไม่ได้มีใครมาอยู่ข้างๆอ่ะพี่'

       จำได้ว่าตอนนั้นพิมพ์ไปก็สับสนไป ร้องไห้ไป
อยากเลิกแต่ก็ไม่อยากเลิก ความรู้สึกมันก้ำกึ่ง
แต่ที่แน่คือผมรู้สึกกับเขามาก แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บมากด้วย

'กลัวว่าจะไปทำร้ายเขาว่ะพี่ ไม่อยากทำร้ายเขา'

:แต่เขาทำร้ายเธอ

'คือยอมฝืนต่อให้เขามีความสุขอีกหน่อยก็ดี'

:แต่ถ้านานกว่านี้มันก็จะเจ็บเพิ่มกันอีก

       ...อา 

'แม่งในหัวก็คือถ้าย้อนเวลากลับไปได้นะ'
'ชอบตอนนั้นมากกว่าตอนนี้'

       จำได้ว่าตอนนั้นเขาทักมาหลังจากเงียบหายไปจากการรับรู้ของผม
ช่วงเวลาที่เขาพิมพ์มาบอกเอง ว่าขอไปจัดการตัวเองสักพักแล้วจะกลับมา
แค่ประโยคสั้นๆทำผมสั่นไปทั้งตัวแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม

       พี่ผมบอกให้ผมพิมพ์ปกติ
พิมพ์ปกติคือแบบไหน ฝืนยิ้มหัวเราะอย่างเคยน่ะเหรอ
แล้วพี่ก็บอกต่อมาว่า ถ้างั้นโพล่งไปเลยไหม ระบายเรื่องทุกอย่าง
แต่ผมก็ยังห่วงความรู้สึกเขาอยู่ดี เขาจะร้องไห้ไหม เขาจะเจ็บปวดกับคำพูดผมหรือเปล่า

       แค่คิดก็น้ำตามันก็ไหลทะลักมากกว่าเดิมเสียอีก

       ผมไม่ไหว ความรู้สึกตอนนี้มันถาโถมเข้ามาจนรู้สึกแย่มากกว่าที่เคย
       แย่มากกว่าที่เคยเป็น

'เขาจะรับได้มั้ยพี่ เขาจะรู้สึกยังไง'

:อย่าเพิ่งห่วงคนอื่น
ห่วงตัวเองก่อน
:เธอแย่แล้วเขารับผิดชอบเธอรึเปล่า
คิดดูดีๆ

       และแน่นอนว่าสุดท้ายแล้วผมส่งมันไป
อธิบายเรื่องราวทุกอย่างที่รู้สึกและที่ผ่านมาให้เขารับรู้

       ผมบอกพี่ว่าผมกลัว
กลัวว่าเขาจะเกลียด กลัวเขาจะร้องไห้ แค่คิดว่าเขารู้สึกแย่ที่อ่านข้อความผมก็ไม่ไหว ใจมันเจ็บไปหมด

ใครบอกว่าคนบอกเลิกไม่เจ็บ คุณคิดผิดแล้วครับ
คนบอกเลิกก็เจ็บไม่แพ้กันหรอกนะ
แต่มันอยู่ที่ว่าจะแสดงออกมามากน้อยแค่ไหนเท่านั้น

ส่วนหลักฐานที่แสดงว่าเจ็บคือการที่ผมนั่งฟูมฟายร้องไห้จะเป็นจะตายกับความสัมพันธ์ที่ฝืนต่อไปมีแต่จะเจ็บอยู่อย่างนี้ไง

'ไม่หวังแล้วว่าจะกลับมาเป็นพี่น้องได้ไหม คือขอแค่อย่าเกลียดกันได้ไหม เท่านี้ก็พอ'


ผมว่าผมพิมพ์ไว้เพียงเท่านี้พอดีไหม

ผมไม่อยากนึกถึงเรื่องราวนั้นอีกไม่ว่าผมจะรู้สึกกับเขามากแค่ไหน
ไม่ว่าจะรู้สึกมากเพียงใด หรือแม้แต่ต้องการเขา แต่ไม่อยากให้เขาใกล้ไป ซึ่งในขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้คลาดสายตา

ใช่ มันเห็นแก่ตัว

และเห็นแก่ตัวไปก็จะมีแต่เจ็บ

เพราะอย่างนั้นการที่ผมจบเรื่องราวเอาไว้ทุกอย่างแบบนี้คงดีแล้ว...

ยืดเยื้อไปมันมีแต่จะแย่กว่านี้

มีแต่จะเจ็บไปมากกว่านี้

มีแต่จะทรมานไปมากกว่านี้

ระยะเวลาเกือบสี่เดือนที่เราอยู่ด้วยกันมามันน่าจะเพียงพอแล้วสำหรับพวกเรา
พอแล้ว

ขอให้คุณได้พบคนที่ดี
คนที่คุณต้องการ
คนที่เขาทำให้คุณมีความสุขได้มากกว่าผม
คนที่เขาทำคุณยิ้มได้
คนที่เขาให้คุณโดยไม่ต้องร้องขอ

คนที่เขา

ดีกว่าผม

ขอให้สมดังปราถนา
SHARE

Comments

tun32782_
15 days ago
คนเราหมดรักเมื่อหมดความสุขที่มีให้กัน...และหลายคนก็เป็นแบบนั้น จะไม่บอกว่าเข้าใจเพราะไม่ใช่เรื่องที่บอกว่าเราต้องรู้ หาความสุขให้ตัวแล้วจะรู้สึกถึงความรักอีกครั้ง...นี่แหละที่เจออยู่ทุกวัน ปล.ชอบเรื่องนี้ครับ
Reply
beautifulRain
15 days ago
เจ็บปวดคนเดียวอย่างเงียบๆ
Reply
Saturnday07
13 days ago
จริงค่ะ ดีกว่าจะยื้อกันไปเรื่อยๆ กลายเปนความผูกพันแล้ว นอกจากนั้นเราจะสูญเสียความเปนตัวเอง เรากำลังเปนอยู่เลย สู้ๆนะคะ สักวันจะต้องมีคนที่เราพอดีกับเค้า และเค้าก็พอดีพอกับเรา เป็นกำลังใจให้นะคะ ไฟท์ติ่ง!!!
Reply
catistruefriend
13 days ago
เคยโทษแฟนเก่าว่าใจร้าย ทำไมทิ้งกันได้ลงคอ แต่พอวันนี้มาเจอกับตัวเอง เข้าใจแล้วว่าคนบอกเลิกก็คงเจ็บไม่แพ้กัน แถมตอนนี้ยังไม่ใจกล้าที่เดินออกมาได้เท่าเขาเลยด้วยซ้ำ พอจะไป ใจมันก็ไม่กล้า ทั้งๆที่พอมองไปข้างหน้าก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะเข้ากันได้ อะไรหลายๆอย่างที่ไม่เข้ากัน รสนิยมความชอบของเราต้องถูกจำกัด เพราะเราต้องยอมให้เปลี่ยนแปลงให้กับคนที่เราเลือกเข้ามาในชีวิตเอง แบบนี้มันจะสุขใจได้ในสักวันจริงๆหรอ ณ วันนี้ยังทำไม่ได้ แต่หวังว่าสักวันในเร็วๆนี้จะกล้าเดินออกมาเพื่อตัวเอง แล้ววันนั้น หากอดีตเแฟนเขาจะว่าเราเป็น "คนเห็นแก่ตัว" เราก็คงยอมรับแต่โดยดี
Reply