เรื่องเล่าของเด็กเห็นแก่ตัว

มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาได้ประมาณเดือนกว่ากับประสบการณ์ใหม่ในชีวิต

ผมเคยบอกพวกคุณไหมนะ ไม่น่าหรอกนะ?
ผมเลิกกับแฟนคนแรกในชีวิตก่อนจะครบรอบเดือนที่สี่

เปล่าเลย เราไม่ได้ทะเลาะกัน

ตอนเลิกกันก็ไม่ได้มีคำด่าทอแต่อย่างใด มีเพียงการพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นและถ้อยคำอวยพรขอให้ต่างฝ่ายต่างโชคดี

ผมเป็นคนขอจบเอง

ถามว่าทำไมน่ะหรือ?

ผมว่าชีวิตของพวกเราแตกต่างกันมากเกินไป ผมไม่สามารถเป็นคนแบบที่เขาต้องการได้เลยแม้จะพยายามมากเพียงใด

ผมเหนื่อย

เราเหนื่อยมากเลยคุณ

กับการที่จะต้องก้าวขาออกมาจากพื้นที่ของตัวเองเพื่อเปิดรับใครเข้ามา

และเมื่อรู้สึกเหนื่อย ทำให้มันมีความคิดหนึ่งเข้าหัวมา



รักนี่มันไม่ควรเหนื่อยแบบนี้หรือเปล่าวะ?



ทำไมเขาต้องการให้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนั้น

ในขณะที่เขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อผมเลย

ผมเปิดใจคุยกันกับเขา ตอนนั้นเราคอลหากัน
ช่วงที่คบกันได้แรกๆ เรามาตกลงเรื่องที่ว่าควรทำอะไรยังไงบ้าง

ผมร้องขอ

     ว่าเวลามีอะไรให้มาคุยกันเลยได้ไหม ไม่ต้องเอาไปลงอะไรที่ไหน สตอรี่อะไรไม่ต้องหรอก ทักผมมาเคลียร์กันเลยดีกว่า
     ว่าช่วยไม่ตอบอืมหรืออือได้ไหม มันดูงี่เง่า ใช่ ผมรู้ แต่แค่คำสั้นๆนี้มันทำให้ผมรู้สึกแย่ เหมือนกับว่าอีกฝ่ายไม่อยากคุย อย่างน้อยสติ๊กเกอร์ยังทำผมใจชื้นมากกว่าคำพวกนี้ด้วยซ้ำ
     ว่าไม่คอลทุกวันได้ไหม เพราะมันต้องมีวันที่ผมทำงาน ผมเหนื่อยจากเรียนซึ่งผมก็บอกเหตุผลด้วยว่าผมจะเงียบแล้วไม่อยู่ในอารมณ์ที่สามารถพูดกับใครได้จริงๆ มันไม่ได้เหนื่อยที่กาย แต่เหนื่อยที่ใจ

แน่นอน
       ว่าเขาตอบรับและบอกว่าเข้าใจ ทั้งยังบอกกับผมว่าจะทำมัน

และแน่นอน
       ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทำมันไม่ได้

ทั้งที่ผมพยายามก้าวออกมาจากโลกของตัวเองสุดชีวิต
       คุณนึกสภาพคนที่เปิดแชทเฉพาะเวลามีงาน ไม่คอลกับใครแม้กระทั่งพ่อแม่หรือน้องสาว ไม่รายงานใครว่าไปไหนมาไหน แบบ เป็นพวกไปไหนไปเลยไม่บอกใคร บางครั้งอ่านแชทเพื่อนไม่ตอบ หรือตอบช้าแบบข้ามวันก็มี ไม่ไปคอมเม้นท์โต้ตอบอะไรในโซเชียล ไม่นอนแต่หัวค่ำ ปกติคือโต้รุ่งได้คือโต้ ไม่ยอมให้ใครมาจับตัวยกเว้นครอบครัวกับเพื่อนสนิท อื่นๆอีก

คุณ ผมเป็นคนแบบนั้น

แล้วคุณ

ผมทำสิ่งที่มันตรงข้ามกับสิ่งที่ผมเป็นทุกอย่างเพื่อเขา
     ผมคอยตอบแชทเขาตลอดเวลา คอยรายงานเขาว่าตอนนี้ทำอะไร ขอโทษเมื่อคอยตอบช้า ขอโทษที่หายไปนาน ไปไหนก็ต้องบอก คอลเกือบทุกคืน ไปเม้นท์นั่นนี่ ต้องนอนแต่หัวค่ำ สามทุ่มสี่ทุ่มต้องนอน อะไรแบบนั้น

พี่ที่สนิทพึ่งมาบอกผมเอาวันที่ผมตัดสินใจจะบอกเลิกกัน
ซึ่งก่อนหน้านี้บทสนทนามันเริ่มต้นที่ผมบอกพี่ว่าผมเหนื่อย

'เหนื่อยวะพี่5555'

:ไปเหนื่อยเรื่องอะไรมา

 'เรื่องเดิมๆ'

:ลองบอกเขาห่างกันสักพักดูก่อนไหม
จริงๆยากมากเลยที่ถ้ามีแฟนคนแรกแล้วจะคบยาว

'บอกไงให้ซอฟต์อะพี่'
'แล้วคือส่วนใหญ่ถ้ามีเรื่องไรกันก็เหมือนโดนประชดใส่ตลอดเลย ไม่รู้คิดไปเองไหม'

:เขาพูดอะไรมาบ้าง

'คือไม่ได้ประชดโดยตรงแต่เพ้อลงสตอรี่ไอจีบ้าง โพสลอยบ้าง
นี่พยายามไม่จำเพราะมันส่งผลไม่ดีกับอาการนี่ด้วย'

        ...อา ลืมบอกครับ
อาการของผมมันเปนหนักขึ้นเยอะเลยช่วงนั้น ความรู้สึกด้านลบมันโถมเอาๆทุกเดือนโดยเฉพาะวันใกล้ครบรอบ
ร้องไห้ทุกเดือนเลยว่ะคุณ




ทำไมต้องมานั่งเสียน้ำตาให้กับเรื่องแบบนี้กันวะ




:นั่นคือเรื่องที่ฉันคิดถึงเลยตอนที่เธอคบกัน
:เพราะฉันรู้ว่าเขาหยุดเพ้อไม่ได้ เก็ทป้ะ

'คือแบบพี่ นี่แบบ คนเพ้ออ่ะเขา'
'แต่คนเก็บมาคิดมากเรื่อยๆจนอาการทรุดลงอ่ะกู'
       ...ทำไมต้องคิดเรื่องเขามากขนาดนั้นกัน ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้างนะ
ที่คือสิ่งที่ผมปัจจุบันคิดกับตัวเองในตอนนั้น

:เพ้อไปก็ไม่ได้อะไรนอกจากความไม่สบายใจของเธอ
:ลองคุยก่อนไหม มีอะไรก็พูด

'ไม่รู้จะพูดยังไง'
       จริงๆพูดไปหลายรอบจนไม่รู้จะว่ายังไงแล้วมากกว่า

:มันพึ่งมาแย่เอาช่วงนี้ป้ะ

'ใช่พี่'

:ทุกคนมันมีเพดานความรู้สึกทั้งนั้นแหละ
อย่าคิดมาก อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดอยู่ดี

'แม่งไม่รู้จะทำยังไงอ่ะ คือตื้อไปหมด'
'แต่ที่แน่ๆคือไม่อยากอยู่ตรงนี้'
'ไม่ใช่ไม่ชอบเขา แต่คือตอนนี้ไม่ไหว'
'เป็นแบบที่เขาต้องการไม่ได้'
'อยากกลับไปอยู่ที่เดิมที่อยู่ตัวคนเดียวแต่แรก'

:เธออธิบายมายังไง ฉันเข้าใจเธอหมดอ่ะ บางคนอาจจะมองว่าไม่สนใจแฟน แต่ฉันว่าฉันแค่โลกส่วนตัวสูง
:ธรรมชาติเราเป็นงี้ ฝืนไปมีแต่จะยิ่งแย่ จริงๆ

:เรายังอยากยืนอยู่ที่เดิมรึเปล่า

'อยากอยู่ที่เดิม ที่ๆเป็นที่ของตัวเอง ที่ๆไม่ได้มีใครมาอยู่ข้างๆอ่ะพี่'

       จำได้ว่าตอนนั้นพิมพ์ไปก็สับสนไป ร้องไห้ไป
อยากเลิกแต่ก็ไม่อยากเลิก ความรู้สึกมันก้ำกึ่ง
แต่ที่แน่คือผมรู้สึกกับเขามาก แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บมากด้วย

'กลัวว่าจะไปทำร้ายเขาว่ะพี่ ไม่อยากทำร้ายเขา'

:แต่เขาทำร้ายเธอ

'คือยอมฝืนต่อให้เขามีความสุขอีกหน่อยก็ดี'

:แต่ถ้านานกว่านี้มันก็จะเจ็บเพิ่มกันอีก

       ...อา 

'แม่งในหัวก็คือถ้าย้อนเวลากลับไปได้นะ'
'ชอบตอนนั้นมากกว่าตอนนี้'

       จำได้ว่าตอนนั้นเขาทักมาหลังจากเงียบหายไปจากการรับรู้ของผม
ช่วงเวลาที่เขาพิมพ์มาบอกเอง ว่าขอไปจัดการตัวเองสักพักแล้วจะกลับมา
แค่ประโยคสั้นๆทำผมสั่นไปทั้งตัวแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม

       พี่ผมบอกให้ผมพิมพ์ปกติ
พิมพ์ปกติคือแบบไหน ฝืนยิ้มหัวเราะอย่างเคยน่ะเหรอ
แล้วพี่ก็บอกต่อมาว่า ถ้างั้นโพล่งไปเลยไหม ระบายเรื่องทุกอย่าง
แต่ผมก็ยังห่วงความรู้สึกเขาอยู่ดี เขาจะร้องไห้ไหม เขาจะเจ็บปวดกับคำพูดผมหรือเปล่า

       แค่คิดก็น้ำตามันก็ไหลทะลักมากกว่าเดิมเสียอีก

       ผมไม่ไหว ความรู้สึกตอนนี้มันถาโถมเข้ามาจนรู้สึกแย่มากกว่าที่เคย
       แย่มากกว่าที่เคยเป็น

'เขาจะรับได้มั้ยพี่ เขาจะรู้สึกยังไง'

:อย่าเพิ่งห่วงคนอื่น
ห่วงตัวเองก่อน
:เธอแย่แล้วเขารับผิดชอบเธอรึเปล่า
คิดดูดีๆ

       และแน่นอนว่าสุดท้ายแล้วผมส่งมันไป
อธิบายเรื่องราวทุกอย่างที่รู้สึกและที่ผ่านมาให้เขารับรู้

       ผมบอกพี่ว่าผมกลัว
กลัวว่าเขาจะเกลียด กลัวเขาจะร้องไห้ แค่คิดว่าเขารู้สึกแย่ที่อ่านข้อความผมก็ไม่ไหว ใจมันเจ็บไปหมด

ใครบอกว่าคนบอกเลิกไม่เจ็บ คุณคิดผิดแล้วครับ
คนบอกเลิกก็เจ็บไม่แพ้กันหรอกนะ
แต่มันอยู่ที่ว่าจะแสดงออกมามากน้อยแค่ไหนเท่านั้น

ส่วนหลักฐานที่แสดงว่าเจ็บคือการที่ผมนั่งฟูมฟายร้องไห้จะเป็นจะตายกับความสัมพันธ์ที่ฝืนต่อไปมีแต่จะเจ็บอยู่อย่างนี้ไง

'ไม่หวังแล้วว่าจะกลับมาเป็นพี่น้องได้ไหม คือขอแค่อย่าเกลียดกันได้ไหม เท่านี้ก็พอ'


ผมว่าผมพิมพ์ไว้เพียงเท่านี้พอดีไหม

ผมไม่อยากนึกถึงเรื่องราวนั้นอีกไม่ว่าผมจะรู้สึกกับเขามากแค่ไหน
ไม่ว่าจะรู้สึกมากเพียงใด หรือแม้แต่ต้องการเขา แต่ไม่อยากให้เขาใกล้ไป ซึ่งในขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้คลาดสายตา

ใช่ มันเห็นแก่ตัว

และเห็นแก่ตัวไปก็จะมีแต่เจ็บ

เพราะอย่างนั้นการที่ผมจบเรื่องราวเอาไว้ทุกอย่างแบบนี้คงดีแล้ว...

ยืดเยื้อไปมันมีแต่จะแย่กว่านี้

มีแต่จะเจ็บไปมากกว่านี้

มีแต่จะทรมานไปมากกว่านี้

ระยะเวลาเกือบสี่เดือนที่เราอยู่ด้วยกันมามันน่าจะเพียงพอแล้วสำหรับพวกเรา
พอแล้ว

ขอให้คุณได้พบคนที่ดี
คนที่คุณต้องการ
คนที่เขาทำให้คุณมีความสุขได้มากกว่าผม
คนที่เขาทำคุณยิ้มได้
คนที่เขาให้คุณโดยไม่ต้องร้องขอ

คนที่เขา

ดีกว่าผม

ขอให้สมดังปราถนา
SHARE

Comments

tun32782_
2 months ago
คนเราหมดรักเมื่อหมดความสุขที่มีให้กัน...และหลายคนก็เป็นแบบนั้น จะไม่บอกว่าเข้าใจเพราะไม่ใช่เรื่องที่บอกว่าเราต้องรู้ หาความสุขให้ตัวแล้วจะรู้สึกถึงความรักอีกครั้ง...นี่แหละที่เจออยู่ทุกวัน ปล.ชอบเรื่องนี้ครับ
Reply
beautifulRain
2 months ago
เจ็บปวดคนเดียวอย่างเงียบๆ
Reply
Saturnday07
1 month ago
จริงค่ะ ดีกว่าจะยื้อกันไปเรื่อยๆ กลายเปนความผูกพันแล้ว นอกจากนั้นเราจะสูญเสียความเปนตัวเอง เรากำลังเปนอยู่เลย สู้ๆนะคะ สักวันจะต้องมีคนที่เราพอดีกับเค้า และเค้าก็พอดีพอกับเรา เป็นกำลังใจให้นะคะ ไฟท์ติ่ง!!!
Reply
catistruefriend
1 month ago
เคยโทษแฟนเก่าว่าใจร้าย ทำไมทิ้งกันได้ลงคอ แต่พอวันนี้มาเจอกับตัวเอง เข้าใจแล้วว่าคนบอกเลิกก็คงเจ็บไม่แพ้กัน แถมตอนนี้ยังไม่ใจกล้าที่เดินออกมาได้เท่าเขาเลยด้วยซ้ำ พอจะไป ใจมันก็ไม่กล้า ทั้งๆที่พอมองไปข้างหน้าก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะเข้ากันได้ อะไรหลายๆอย่างที่ไม่เข้ากัน รสนิยมความชอบของเราต้องถูกจำกัด เพราะเราต้องยอมให้เปลี่ยนแปลงให้กับคนที่เราเลือกเข้ามาในชีวิตเอง แบบนี้มันจะสุขใจได้ในสักวันจริงๆหรอ ณ วันนี้ยังทำไม่ได้ แต่หวังว่าสักวันในเร็วๆนี้จะกล้าเดินออกมาเพื่อตัวเอง แล้ววันนั้น หากอดีตเแฟนเขาจะว่าเราเป็น "คนเห็นแก่ตัว" เราก็คงยอมรับแต่โดยดี
Reply