ถึงคุณแฟนเก่าคนแรกของผม...


นี่มันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วเนอะ ที่เรา...ห่างหายจากกันไป มันไม่มีเหตุผลอะไรในการเขียน storylog ถึงคุณหรอก ไม่ได้อยากจะกลับไปเป็นเหมืิอนเดิม แต่อยากจะทำให้การจากลาครั้งนี้ เป็นการจากลาจริงๆ และจากลากันด้วยดีระหว่างเรามันไม่เคยมีการขอเป็นแฟนหรือการบอกเลิกกันอย่างเป็นรูปธรรมเลย.สิ่งแรกที่อยากจะบอกคุณก็คือ คุณคือแฟนคนแรกของเราเลยนะ แม้มันจะเป็นแค่แฟนในเกมหรือแฟนออนไลน์ก็ตาม แต่เรารู้สึกว่ามันช่างวิเศษจริงๆ ที่ได้มีคนแบบคุณอยู่บนโลกใบนี้ แล้วคนแบบคุณก็คงไม่ได้หาได้ง่ายๆ แน่
คุณที่ช่างเป็นห่วง ไม่ถือสากับความบ้าบอ อดทนกับความงี่เง่าของเรา และไม่สนใจรูปลักษณ์ภายนอกของเรา มันทำให้คุณดูวิเศษนะ
แต่ข้อเสียของคุณที่ทำให้เราอึดอัด จะเป็นจะตาย และอยากให้คุณใส่ใจมันบ้าง ก็คือ การเป็นคนริเริ่มโมเม้นต์สำคัญของคนรัก ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายขอเป็นแฟน หรือจะอะไรก็ตาม เราก็มักจะเป็นคนเริ่มเสมอ เรารู้แหละว่าคุณขี้อาย แต่เรารอเสมอนะ รอให้คุณบอกว่าวันนี้วันครบรอบของเรา แต่ทุกครั้งมันไม่เคยมี คุณอาจมองข้ามความสำคัญ แต่เราจำมันได้ขึ้นใจ แต่การที่เห็นคุณไม่ได้แสดงออกถึงความสำคัญของสิ่งนั้น มันทำให้เราต้องคิดว่า "ช่างมันเหอะ ก็แค่วันครบรอบ"

เคยคิดว่าถ้ามีแฟนจะไม่งี่เง่าใส่แฟน แต่เอาเข้าใจมันยากมากเลยนะ ระยะเวลาที่คุณไปฝึกงาน เราทำใจไว้เสมอว่าเวลาที่เราจะมีให้กันมันต้องน้อยลงกว่าเดิม จะไม่งี่เง่า ปล่อยให้คุณได้ฝึกงานอย่างสบายใจ มันช่างทรมานมากในแต่ละวัน ด้วยส่วนตัวเราอยากให้แฟนของเราอยู่กับเราบ้างนานๆ แต่ไม่กี่ชั่วโมงคุณก็ต้องพักผ่อน เราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้คุณพัก
แต่หลังจากคุณไปเราก็ทำร้ายตัวเองด้วยความคิดและใช้ใบมีดกรีดลงบนแขนอย่างช่วยไม่ได้ ความเจ็บปวดทางจิตใจที่ถูกระบายด้วยความเจ็บปวดทางร่างกาย มันก็บรรเทาความเจ็บปวดได้บ้าง
คุณอาจไม่รู้นะ เราไม่ชัวร์หรอกแต่เรามีภาวะซึมเศร้า สภาวะกดดันจากการทำงาน และความเครียดที่มีต่อคุณมันทำให้เราเกือบจะเป็นบ้า ทั้งๆ ที่คุณเคยช่วยผมจากสภาวะซึมเศร้าบ้านั่น แต่คุณไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะ นั่นเป็นเพราะเรามันอ่อนแอเอง ที่ช่วยอะไรตัวเองไม่ได้เลย เราผิดเองคุณไม่ต้องกังวล

แชทสุดท้ายที่คุณส่งมาก่อนเราจะหายไป นั่นเป็นการทำให้ความเครียดของเราพุ่งถึงขีดสุด ความน้อยใจที่หวังว่าจะได้กำลังใจในการทำงานจากคุณ มันไม่มีเลย มันก็คงผิดที่เราอีกนั่นแหละ ที่ไม่มองเห็นความหวังดีของคุณ จนตอนนี้เรายังคิดเลยว่าถ้าเราไม่หายไป เราก็คงยังคบกันต่อไปได้
สุดท้ายนี้ก็ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าเสียใจ เสียใจที่รักษาคุณไว้ไม่ได้ เสียใจกับความงี่เง่าของตัวเอง เราขอโทษที่ทำให้สภาวะซึมเศร้าของเรามีผลต่อความสัมพันธ์ครั้งนี้ จนทำให้เราสองคนต้องเลิกกัน
เราหวังว่าบทความนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของเราสองคนกระจ่างขึ้น และเราสองคนสามารถหันมาสนทนาด้วยกันได้อีกครั้ง.
SHARE
Writer
iTEAu
Mrs.Ex
memories always haunted you at middle-night 🌙

Comments