รักตัวเองเถอะนะ เธอถูกทำร้ายมามากพอแล้ว
จนตอนนี้ฉันก็ได้เข้าใจแล้วว่ารักตัวเองคืออะไร
เหมือนเป็นวันที่รอคอยมาตลอด ก็ไม่ถึงกับชั่วชีวิตหรอก แต่ก็เป็น 1 ปีที่ทรมานเหมือนโดยแทงด้วยมีดหลายๆเล่มรวมกันทะลุผ่านร่างซ้ำแล้วซ้ำอีกแต่ก็ไม่ตายสักที เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกยังไงก็ไม่รู้สิ เหมือนจมน้ำ น้ำที่ลึกมากๆ แต่ก็ต้องตะเกียดตะกายพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดแม้ว่าจะต้องสำลักน้ำไปไม่รู้กี่รอบ

ใครจะไปคิดว่าตัวเองที่เป็น MDD มา5 ปีจะมีความคิดอยากเอาชนะกับเจ้าโรคที่ทุกคนคิดว่าเรียกร้องความสนใจ เป็นโรคของคนขี้แพ้และอ่อนแอ แต่การเอาชนะนั้นก็ยากจนถอดใจไปไม่รู้กี่ครั้ง ถอดใจจนคิดว่าคนขี้แพ้แบบเราไม่สมควรจะเข้าไปเป็นเศษเสี้ยวในวินาทีชีวิตที่มีค่าของใครสักคน เป็นคนที่โคตรไม่มีค่าเลย แล้วคำพูดนึงก็ผุดขึ้นมาในหัว จากเกมกระดาษโง่ๆสมัย มอปลาย “อยู่ไปก็รกโลก ไปตายซะ” จนคิดว่าควรไปตายจริงๆ 

แผนฆ่าตัวตายถูกร่างขึ้นมาหลายแผนจนนับไม่ถ้วน อาศัยการเรียนสายวิทย์มาตั้งแต่ มอปลาย จนเข้ามหาลัยพยายามจำลองแผนการฆ่าตัวตายที่เป็นไปได้หลายๆอย่างในหัว แต่ก็ดูไปไม่รอดสักแผน จนรวมกำลังเฮือกสุดท้ายไปรับงานใหญ่งานนึงมา และตอนนั้นก็ดันไปควบกับงานใหญ่มากๆอีกงานนึง

เป็นชีวิตที่แบบขนาดเวลาไปพบจิตแพทย์เพื่อรับยายังไม่มีเลย ชีวิตเรียกได้ว่าจุดต่ำสุดของความอยากมีชีวิต
หลังจบงานนึงได้ข้อสรุปมาว่าเสียเวลา เสียน้ำตา เสียสุขภาพจิต เสียกำลังใจ แต่การเสียแทบจะทุกสิ่งไปกลับได้มิตรภาพและกำลังใจที่งดงาม 

หลายๆคนถ้าจบค่ายหรือจบงานใหญ่ๆสักงานคงจะเขียนรีวิวและขอบคุณทุกๆคนที่ผ่านมาเพื่อทำให้งานตรงนี้มันผ่านไป แต่ถ้าเป็นคนnegative thinking แบบเราก็คงเป็นด่า everything ที่เข้ามาเพื่อให้เห็นว่าความบัดซบของชีวิตคืออะไร คำขอบคุณคงจะตามมาหลังจากนี้แหละ ถ้ามีคนไม่ถอดใจหยุดอ่านไปก่อน เราจะได้พบกันคนล่ะครึ่งทาง ทางที่แกจะมองเราเป็นคนเหี้ยๆคนนึง หรือทางที่แกจะได้มองเรื่องที่เราคิดว่ามันบัดซบผ่านมุมมองของเรา 

สิ่งที่จะรีวิวต่อจากนี้ไม่ใช่งานใหญ่แบบงานบอลที่เป็นเฮดพัสดุชมรมเชียร์ 
ใช่มันคือ ประธานค่ายจังหวัด
งานที่แบบ เหมือนทุกคนพร้อมด่ากู ทำงานก็หนักแต่กูโดนด่าทุกทางเลย บัานบุพการีมึงสิ
การที่แบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแล้วปาโลกเหี้ยๆนี่ใส่คนอื่นก็ไม่ได้เป็นความรู้สึกที่แย่มากจนถึงมากที่สุด

การที่ต้องพยายามรักษาน้ำใจคนอื่น แต่คนอื่นไม่เคยพยายามรักษาน้ำใจกูเลยคืออะไรอ่ะ
การที่กูร้องไห้ทุกๆวัน คืออะไร
ตำแหน่งประธานค่ายนั่นชื่อ ความจริงคือเป็นทุกอย่างให้ค่ายลงงานแม่งทุกตำแหน่งแต่ผลตอบแทนก็คือแย่พอตัวยังโดนด่าอีกเป็นล้านแปดทำลายสุขภาพจิตชิบหาย ค่อยๆไปเรื่อยไป

มีลูกค่ายพูดว่า อย่างพี่ไม่เหมาะจะเป็นประธานค่ายเลย พร้อมเสนอชื่อคนนู้นที คนนี้ที เอ้า พูดดีดีไม่ได้ก็หุบปากไปก็ได้นะ ตอนนั้นคือทำอะไรไม่ถูกเลย เออกูไม่เป็นก็ได้แต่พอถามคนอื่นแล้วเขาบอกว่ากูเป็นอ่ะดีแล้ว สรุปมีปัญหาที่มึงเลยคนเดียว ในบทสรุปของค่ายก็คือน้องคนนี้ก็ไม่ขึ้นรับตำแหน่งประธานค่าย ก็คือดีแต่ปากอ่ะด่าแต่กู การที่คนนึงไม่โต้ตอบไม่ใช่ว่าเขายอมนะ นั่นหมายความว่าเขาเหนื่อยแล้วและไม่มีเวลาพอจะมาโต้เถียง น้องยังพูดอีกว่างานอาร์ตเหมือนงานตัดแปะถ้าอยากได้ดีๆทำไมไม่ลงฝ่ายอาร์ตแล้วไปทำเองหล่ะ

ฝ่ายวิชาการคว่ำงานก่อนวันจริงทั้งฝ่ายกลายเป็นว่ากูลงไปทำเองทั้งหมด คือเหี้ย เหี้ยมากๆ คนแบบนั้นถ้าเป็นหมอต้องเป็นหมอที่รักษาชีวิตคนไข้ไม่ได้อ่ะเพราะไร้ความรับผิดชอบขั้นสุด ถ้าเป็นครูก็คงจะเป็นครูที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ทำงานยังเทได้กลางงานขนาดนี้ถ้าเป็นเรือจ้างเด็กก็คงจะจมน้ำตายกลางทาง

โทรไปติดต่อเรื่องสถานที่กับ รร ที่จบมา รองผอเรียกค่าสถานที่ 15000฿ แล้วก็บอกว่าเรียนจบไปเคยกลับมาดู รร บ้างมั้ยว่าพัฒนาไปถึงไหนแล้ว ไม่เคยกลับมาดูเลยหล่ะสิ ทั้งๆที่ให้หอประชุมพัดลมทั้งยังโดนด่าว่าเป็นค่ายไก่กา เต้นแร้งเต้นกา และกลับคำพูดตัวเองทั้งๆที่ตอนแรกตกลงว่าให้หอประชุมแอร์

การนัดประชุมแทบจะทุกครั้งที่ทุกคนจะเทการประชุมคนมาก็หน้าเดิมๆซ้ำๆ ประธานคู่กูยังไม่มาเลย มาอีกทีนู่นงานวันจริง มาวันเดียวแทบจะสูบทุกอย่างไปจากกูเลย อันนี้ก็ต้องยอมรับเพราะความที่ตัวเองแพนิคคนจำนวนมากจากการโดนแกล้งอย่างหนักหน่วงตอน มอปลาย เลยทำให้แพนิคคน เลยทำได้แต่ซัพพอร์ตงานอยู่เบื้องหลัง

วันที่กลับไปทำค่ายที่ รร ครูที่ รร ถามว่าหนูจบจาก รร ไหนเหรอทำไมครูไม่คุ้นหน้าเลย เป็นความรู้สึกประมาณว่า โรงเรียนเป็นแบบนี้ไงกูเลยเกลียดมากๆเกลียดที่สุดเกลียดจนไม่รู้จะเกลียดยังไงแล้ว ได้แต่ยิ้มแล้วตอบไปว่าจบจากที่นี่แหละคะ ครูก็พูดว่าจริงเหรอทำไมครูไม่เคยเห็นหนูใน รร เลยหล่ะ ตอกย้ำความไม่มีตัวตนของเราตอกเข้าไป หนูไม่ค่อยมีตัวตนหรอกค่ะสำหรับในโรงเรียนนี้ไม่ต้องสนใจหนูมากก็ได้ค่ะ ยิ้มจางๆแต่ในใจก็คือร้องไห้ไปแล้ว

เตรียมไปวิ่งงานต่อ เจอครูประสาทคนเดิมตะโกนเรียกชื่อพ่อมาแต่ไกลแล้วบอกลูกตา[ชื่อพ่อ]มาถ่ายรูปกัน นี่ก็เดินเข้าไปถ่ายรูปแล้วก็พูดความอัดอั้นตลอด1ปีในช่วง ม.6 ว่า ถ้าครูจำชื่อหนูไม่ได้ก็ไม่ต้องเรียกค่ะ ไม่มีเด็กคนไหนชอบหรอกที่เรียกแต่ชื่อพ่อเขา แล้วก็เดินไปเลย เป็นอีก1ข้อที่โรงเรียนมัธยมปลายให้ความรู้สึกว่าไม่มีตัวตนคือ ครูทุกคนจำเราได้จากชื่อพ่อและชื่อพี่แต่ไม่มีใครจำเราได้เพราะว่าเราเป็นเราเลยสักคน

อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำบอกให้เธอฟังไม่ได้สักคำ

ในค่ายก็มีจุดที่คิดว่าตัวเองทำผิดพลาดเยอะมากมากที่สุดเป็นค่ายที่ถ้าให้ความประทับใจ มี10นี่ก็คงจะ -10 ติดลบไปเลย ติด-ให้ตัวเองที่ลงมารับงานใหญ่อะไรขนาดนี้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มีกำลังมากพอจะโน้มน้าวคนมาทำงานได้ จบค่ายสักที

สักพักมีครูที่รู้จักทักมา บอกว่าเนี่ยมีน้องบอกว่าประธานค่ายอีกคนมาทำไมก็ไม่รู้เล่นแต่โทรศัพท์ที่นั่งคุมหลังคอม คนนั่นคือเราเองเว้ย คนทำงานแบบกูต้องมาเจออะไรแบบนี้อ่อ ทำตั้งแต่รวมคนจนสิ้นสุดค่าย ต้องมาโดนน้องพูดว่ามาเล่นมือถือจะมาทำไม งี้เหรอ ความรู้สึกคือเหนื่อยจนไม่รู้จะเหนื่อยยังไง อ่ะ น้องคะถ้าน้องได้อ่านบทความนี้อย่าตัดสินคนจากภายนอกเลย น้องไม่รู้หรอกว่าในมือถืองานพี่ลุกเป็นไฟแค่ไหน

ความบัดซบไม่จบแค่นี้ ได้นอนวันล่ะสองชั่วโมง คืนสุดท้ายไม่รู้จะพูดยังไงเลยทีเดียวไม่คิดว่าโตๆกันแล้วอายุก็เลย 20แล้ว ยังมีหน้าเอาแอลกอฮออล์เข้ามากินในสถานศึกษาอีกไม่รู้จะด่ายังไงเลย ถ้ามีคนเจอคนโดนด่ายับคือประธานค่ายแบบกูนี่

ความรู้สึกตอนที่เห็นทีมซัพพอร์ตบางฝ่ายแล้วก็แบบอย่างน้อยกูก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเท่าไหร่แต่ก็รู้สึกว่าก็เหนื่อยแล้วและจะไม่รับงานใหญ่อะไรอีกแล้วพอ


จะด่าต่อไปเรื่อยๆคงไม่หมดแน่ๆ 
.
.
.
.
ขอบคุณนะที่ทนอ่านข้อความบัดซบข้างบน
จนตอนนี้เราก็มาพบกันแล้ว
คงเป็นเรื่องดีๆแล้วหล่ะต่อจากนี้ การรีวิวแบบที่คนปกติๆเขาทำกัน

ค่ายก็ไม่ได้แย่แบบที่คิดไว้หรอก ออกมาดีด้วยซ้ำถ้าเทียบกับภาพจำลองในหัวแล้ว
หมอดีๆก็มีเยอะ หมอห่วยๆก็มีแต่มันเป็นส่วนน้อย
มีทีมหมอส่วนนึงติดเรียนเลยมาไม่ได้แต่พอเรียนเสร็จก็รีบตามมาอย่างไว
ในช่วงต้นค่ายอาจจะดูเหนื่อยๆแต่ก็ได้ก็กำลังเสริมมา โอเคขึ้นเยอะเลย

มีเพื่อนจากไมโครสองคน เป็นทุกอย่างให้เราเลย ถึงจะโดนพูดว่า เขาเป็นแค่ส่วนเล็กๆแค่ตีกลองกับถ่ายรูปเองไม่ได้ทำงานหนักเท่าเราสักหน่อย แต่สิ่งที่ได้มามันคือกำลังใจ แบบตอนเราร้องไห้สติหลุดตอนโดนประธานค่าย5ด่า ก็มีสองคนนี้เข้ามากอดเข้ามาอยู่ข้างๆ คือต่อให้ตายอีกรอบก็หาเพื่อนที่ดีแบบนี้ดีขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้วเพราะงั้นอย่าเพิ่งตายเลยนะ มาช่วยตั้งแต่ไปขนของ ฝากของไปเก็บที่ห้อง ใครจะคิดว่าซิ่วออกมาแล้วจากวิทยาแต่วิทยาก็ยังคงอบอุ่นเหมือนวันแรกที่เราเจอกัน

มีพี่ๆที่ถึงแม้จะหมดวาระไปแล้วก็ยังลงมาช่วย ทั้งจากครุ วิศวะ อักษร นิเทศ และอื่นๆ ครูดีๆก็มีเพราะ
คนนึงใจเย็นคนนึงหัวร้อน แต่ก็หวังดีแหละ ก็จะข้ามข้อที่จะด่าข้างบนไปเพราะ
งั้นอย่ามองโลกในแง่ร้ายเลยนะ

มีคู่หูดูโอ้สัตวะที่มีพี่คนนึงก็จะมีน้องอีกคนนึงมาเป็นแพ็คคู่จดประชุมดีทุกครั้ง และเป็นคนที่นำคนแทบจะทั้งค่ายได้ก็คือพึ่งพาได้นั่นแหละ บางทีก็ดูหัวร้อนและกวนตีน แต่บางทีก็เป็นพี่ที่พึ่งพาได้แบบเอ๊ะเขามีร่างแบบนี้ด้วยโคตรจะรู้สึกปลอดภัยเลย ขอบคุณที่ยอมอดนอนเพื่อแก้APหลายๆรอบไปกับน้อง ขอโทษที่สั่งงานไม่ตรงกันในบางที แต่ได้รู้จักกับพี่คือเรื่องมหัศจรรย์เลยนะ ในชีวิตยกให้เป็นเรื่องดีๆในค่ายล่ะกัน ส่วนเรื่องจบค่ายจะซื้อโลงศพร้านพี่ใส่ตัวเองเรื่องนั้นก็ยืดออกไปก่อนล่ะกัน

ทีมสปอนในร่างทะเบียน เป็นทั้งสปอนทั้งทะเบียนทั้งสวัสดิการในบางที คืออึดทึกทน ทุกสถานการณ์ งานแบบนี้ร่างแหลกมากแต่ก็ยังยอมมาช่วย ลงมาช่วยทั้งๆที่งานที่คณะก็เยอะอยู่แล้ว งานค่ายดูจะไม่รอดแต่ได้ทีมนี้มาคือตบงานหลายๆอย่างให้เข้าระบบมากขึ้นแบบสุดๆ ได้เรียนรู้งานเยอะมากๆจากทีมจิตวิทยา

ทีม mc ที่คนนึงสัญญาว่าจะช่วยตั้งแต่ปีที่แล้วก็คือครองไมค์คู่กันไปเลย คนนึงเรียกเสียงฮาได้อีกคนนึงคือสปิริตแรงกล้ามากพี่มาจากไหนก็ไม่รู้ลงชื่อติดค่าย จองตั๋วไปลงจังหวัดเองเลยไม่ไปพร้อมรถด้วย แล้วคือสร้างสีสันมากๆให้ค่ายต้องขอบคุณมากๆเลย

ทีมอาร์ต งานคุณภาพ ดีทุกงานแทบไม่ต้องสั่งแก้เลย
งานดี งานไว ไม่บ่น ไม่ด่า พร้อมสแตนด์บาย

ทีมสวัสดิการที่มีกันสองสามคน แต่แบกปากท้องคนแตะสองร้อยคนได้
ยอมในความอึกทึกทนมากๆ ทั้งๆที่เฮดงานก็เพิ่งเป็นปี1ปีแรกและรับงานเลย 
มีน้องในฝ่ายสวัสดิการด้วยคนนึงที่เฮดงานชมไม่หยุดเลยว่าล้างจานเก่งมาก

นันทนาการ ทีมงานคุณภาพนี่ขอเปลื่ยนAPช่วงงานวัดไปแต่ไปๆมาๆได้ธีมประหลาดๆแบบผสมๆมาก็ซื้อเอาว่ะลองไรแปลกๆมันก็ออกมาสนุกๆดีถึงปีนี้เราจะไม่มีแอร์แต่ก็สนุกมาก น้องยิ้มก็โอเค


สันทนาการ ไม่คิดว่าด่าเฮดสันไปเยอะมากตั้งแต่ปีที่แต่ปีนี้ก็ยังยอมลงมาช่วย ยอมร่วมงานกันเพราะมีคำว่าเพื่อน้องๆมอปลาย เพื่อน้องๆ ขอบคุณนะ จากกันด้วยดีแหละดีแล้ว มันก็ไม่ได้แย่หรอกงานคุณภาพมากๆ

พิธีการ ได้ทีมงานที่เก็บเทียนเร็วมาก เตรียมของดีเลยเห็นมานั่งผูกๆกันที่ศาลจีน

ทีมพัสดุที่ทั้งฝ่ายมีสองคน แต่หาของได้เยอะมากๆ มีทุกอย่างแทบจะทุบอย่างขออะไรคือมีให้ 


แล้วก็เด็กปากดีที่บอกว่าพี่ไม่สมควรจะเป็นประธานค่ายถึงมันจะด่าๆๆก็เถอะอย่างน้อยมันก็ทำงานจนถึงจุดๆนึงที่เด็กปี1เข้ามาปีแรกจะแบกไหว ก็ช่วยพิมพ์ใบสมัครค่ายนิดหน่อยงานฝ่ายที่รับไปแล้วก็คว่ำหน้างานงี้

เหรัญญิก เหมือนจะใจดีแต่ก็แอบโหดคือโอเคมากๆไม่เอนเอียงต่อใครเลย เหมาะสุดสำหรับการคุมเงิน ยังวิ่งหารถให้อีกแล้วได้ราคาดีมาก

ประสานค่าย คำภาวนาของเราเลยคนนี้ทำแทบจะทุกอย่างและมีพลังพอที่จะโน้มน้าวหลายๆคนได้ ถ้าเป็นเราคงทำไม่ได้หรอก ทำหน้าที่แทนเราได้ตั้งแต่ไหว้ศาลพระพุทธรูป ร.5 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เพราะเราเป็นคริสต์เราทำไม่ได้ ทำแทบทุกอย่างเลย พูดแทนเราที่แพนิคจนน้องๆคิดว่าแกเป็นประธานค่าย พ่ามผ่าม เอาเซ้ไปให้สุดเว้ยเพราะภาวะผู้นำแกมันแรงมาก น้องจะคิดไงก็ช่างเหอะแต่แกทำดีที่สุดแล้ว

อีกคนนึงที่สร้างความประสาทแดกให้เราได้ตั้งแต่ค่ายที่แล้วยันค่ายนี้ ประธานค่าย5 ค่าย9คือแบบกูช่างเป็นคนที่ไร้ค่าควรตาย ค่าย10นี่ค่ายกู กูจะไม่ยอมตาย ก็คือได้คนเพอร์เฟคชั่นนิสต์มาช่วยเป็นกำลังหลักในค่ายเว้ยก็ดีแหละในบางทีเพราะดูเด็ดขาดดี แต่ในบางทีคนอ่อนไหวแบบเราก็รับไม่ค่อยได้แต่ปีนี้คือดีด่าน้อยกว่าทุกปี

อีกคนประธานค่าย7 ที่เราจะเรียกว่าหม่าม้าเพราะเขาเป็นโรคเดียวกับเราและดูจะรับฟังมากที่สุด เป็นคนที่ใจเย็นและใจดีเป็นกำลังใจดีๆและเรื่องดีๆที่ทำค่ายจะเจอคนแบบนี้สักทีนึง

ประธานค่าย9 ที่บอกว่าพี่ไม่มาทำแล้วนะ แล้วอยู่ดีๆก็โพล่มาช่วยแบบงงงง แต่ถ้าไม่มีพี่ค่ายนี้ก็ไปไหนไม่ได้เลยเพราะนี่มีคำถามมากมายอยู่เป็นล้านคำถามแล้วถามอีกถามจนรำคาญหรือป่าวก็ไม่รู้

ประธานคู่ ก็คืองานเอกสารไม่ทำเลยจ้า ทำหน้างานแต่หน้างานออกมาดีมากๆยอมรับ แล้วก็เอาเสื้อไปขายให้ หาร้านกินข้าวตั้งแต่รับน้องยันแต๊งค่ายได้ในราคาถูกและดี และดีลงานหลายๆอย่างช่วงอีนี่สติหลุด ก็ขอบคุณมากๆ มันจบแล้วเว้ย
รอบนี้มันจบจริงๆแล้วเว้ย
.
.
.
.ขอบคุณน้องๆและทีมงานคนอื่นๆที่ลงมาช่วยด้วยนะ ที่ไม่ได้กล่าวถึงแต่ไม่ได้แปลว่าไม่นึกถึงนะ
.ที่จบอ่ะค่าย ค่ายจบ1ค่ายเหมือนปลดแอกตัวเอง มองโลกกว้างขึ้นมานิดหน่อยและบวกขึ้นมานิดๆ

“รักตัวเองเถอะนะ ต่อจากนี้จะไม่มีใครทำร้ายเธออีก”
ให้1ปีนี้พิสูจน์นะว่า แกโคตรจะรักตัวแกเลยไม่งั้นคงไม่มานั่งทนมีชีวิตเพื่อมาเขียนบทความนี้หรอกจริงมั้ย
“เลือกทำในสิ่งที่รักเถอะนะ แล้วก็ขอให้มีความสุขด้วยหล่ะ ไม่งั้นจะต้องร้องไห้ทุกวันนะ”
กว่าค่ายจะจบคือแทบจะฟัง W501 ทั้งบั้มเป็นช่วงที่แบบไม่มีอะไรให้เชื่อแต่ก็เชื่อว่าพระเจ้าจะพาเราผ่านไปได้จนก็ได้ผ่านไปแล้ว ผ่านไปสักที

Thank you god for blessing me, I remember that you told me “remember I’m not alone”












SHARE
Writer
Paulada
Writer
เก็บภาพความทรงจำด้วยความรู้สึก มันคือไดอารี่ที่ยังเตือนว่าฉันยังคงมีชีวิต

Comments