แรกพบ
ผมเห็นเธอครั้งแรกบนบาทวิถี
เธอนั่งพื้นปูด้วยกระดาษลัง
หลังพิงกำแพงรั้ว
ใกล้ประตูหลังของหมู่บ้านเด็กหอ
กับลูก ๆ ของเธออีกสามคน
คนหนึ่งเป็นพี่ชายคนโต
อายุราววัยอนุบาล
ตรงหน้าของเธอมีกระดาษเช็ดปากบรรจุซองสี่ห้าอัน
วางเรียงขาย อันละ 1 le.
(ประมาณ 2 บาท)



นี่เป็นภาพปกติธรรมดาทั่วไป
ที่จะได้เห็นตามข้างถนนที่นี่
ถ้าจะพิเศษไม่เหมือนคนอื่น ๆ อย่างหนึ่ง
ก็คงจะเป็นรอยยิ้มกว้าง ๆ ของเธอ
ที่ส่งให้ทุกคนที่เดินผ่านไปมา
ไม่ว่าใครคนนั้นเลือกที่จะให้ทาน
หรืออุดหนุนสินค้าที่เธอขาย
หรือแม้แต่เดินผ่านไปเฉย ๆ
ไม่แม้แต่จะหันมามอง
เธอก็ยังมีรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าเสมอ
เป็นรอยยิ้มแห่งความพอใจ
รอยยิ้มแห่งความสุข
รอยยิ้มแห่งความสู้ชีวิต
และลูก ๆ ของเธอก็มีรอยยิ้มแบบนี้ไม่ต่างกัน

และความพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือ
ผมไม่เคยเห็นเธอสอนลูก ๆ
ให้ไปสะกิดแบมือขอเศษเหรียญจากใครเลย



ผมเดินผ่านหน้าเธอครั้งแรก
หลังกลับจากเรียนเตรียมภาษา
ในยามบ่าย
ตะวันคล้อยเล็กน้อย
เกิดเงาหลังกำแพง
พอให้เธอและลูก ๆ ได้หลบแดดร้อน



ผมก็เป็นเพียงคนหนึ่งเหมือนคนอื่นทั่ว ๆ ไป
ในสังคมเมืองที่มีแต่ความเร่งรีบ
เคร่งเครียดจากเรื่องราวของแต่ละวัน



ผมก้าวลงจากรถเมย์ที่แออัด
เดินด้วยความเร็วปกติ
บนบาทวิถีตามแนวกำแพงรั้ว
ตรงไปยังประตูหอ
ท่ามกลางแดดจัดและอากาศร้อน
ก่อนจะถึงประตูไม่กี่ก้าว
ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือผู้หญิงวัยคุณแม่คนหนึ่ง กับลูก ๆ สามคน
นั่งพื้น ใช้เพียงกระดาษลังปูรอง
หลังพิงกำแพง



บางคนที่เดินนำหน้าผม
ยื่นมือให้เศษเหรียญเธอ
หลายคนเดินผ่านไปเฉย ๆ
รวมถึงผมด้วย
ผมเดินอย่างหน้านิ่ง(ไม่ถึงกับบึ้ง)
คิ้วขมวดด้วยสภาพอากาศ
ไม่หันไปมอง แกล้งทำไม่สนใจ
ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าจะเข้าประตูหอไป
ขึ้นตึกเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม ๆ
เปิดพัดลมเบอร์แรงสุด ให้ชื่นใจ



ขณะจะผ่านตรงหน้าเธอไป
รอยยิ้มของเธอก็ปรากฏให้เห็นผ่านหางตา
มันบังคับให้ผมต้องหันไปมอง
ทำให้เห็นยิ้มกว้าง ๆ เล็ก ๆ
อีกสามอัน ยิ้มแสล๊นมาให้ผม
เป็นภาพที่น่าอัศจรรย์
ทำให้ผมอดที่จะยิ้มตามไม่ได้
ปากของผมแต่เดิมที่เม้มสนิท
ค่อย ๆ เผยอแล้วฉีกกว้าง
ตาที่แต่เดิมเบิกถมึนค่อย ๆ หรี่เล็กลง
คิ้วแต่เดิมที่ขมวดย่นค่อย ๆ คลาย
แม้ผมจะเดินผ่านพวกเขาไปแล้ว
แต่หน้าผมยังหันไปมองพวกเขาอยู่
ขณะที่เท้าผมก้าวตรงไปยังประตู
ผมยกแขนขวาโบกมือทักทายพวกเขา
แล้วเด็กชายก็ได้โบกมือตอบ



ผมเดินผ่านประตูไปโดยที่ปากยังยิ้มไม่หุบ
ผมลืมเรื่องที่เพิ่งผ่านไปหมดสิ้น
ความตึงเครียดในห้องเรียน
ความแออัดในรถเมย์
แดดที่จัด อากาศที่ร้อน
เตียงนอนนุ่ม ๆ
เห็นเพียงภาพยิ้มกว้าง ๆ
ของพวกเขาสี่คน

ผมก้มหัวเล็กน้อยพร้อมส่ายเบา ๆ
ขณะขำกับตัวเอง และคิดในใจ

นี่หรืออนุภาพที่แท้จริงของรอยยิ้มที่จริงใจ !



หลังจากนั้นพวกเขา
ก็อยู่ในความคิดของผมตลอดมา


-
โปรดติดตาม ตอนต่อไป..
SHARE
Writer
SanK-One
นัก(อยาก)เขียน
ชอบมองดูอะไรที่เคลื่อนไหว.ชอบสังเกตุอะไรที่สงบนิ่ง, f:San K-One Pandeksab, ig:san_k_one

Comments