บันทึก​ของ​เด็ก​ที่​หลงทาง​ #3
ไม่ว่าจะรู้สึกแบบไหน ฉันก็อยากอ้วก

ฉันขยะแขยงตัวเอง
ฉันคิดว่าการลงภาพผลงานเล็กๆ น้อยๆ ในเฟชจะทำให้คุณค่าชีวิตเพิ่มขึ้น แต่...

ฉันกลับคลื่นไส้พอคิดว่ามีคนเห็นมัน


ยำยำรสต้มยำกุ้งน้ำข้นเข้าไปในปากพร้อมสำลักออกมา
สิ่งที่อยู่ในกะ​เพาะ​ค่อยๆ ขย้อนตันขึ้น
ฉันพยายามกลั้นให้ตัวเองกลืนมันเข้าไปตามเดิม
มันเป็นมื้อแรกของฉัน หากฉันไม่กินแม่คงดุ

ฉันไม่ได้หิว แค่รู้สึกว่ามันควรกิน... ฉันควรหาอะไรกินตามหลักสูตรการใช้ชีวิตของมนุษย​์ในแต่ละวัน

รสเปรี้ยว

รสเผ็ด

รสหวาน

และเค็ม

ซึมซับเข้าต่อมรับรสบนลิ้น... มันอร่อยจัง

ขอบคุณโลกที่ยังมีสิ่งอร่อยอย่างนี้
และขอโทษที่ร่างกายฉันไม่ดีพอจะรับมันเข้าไปได้ทั้งหมด

โกโก้เย็นสักแก้วน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า
เหมาะกับคนมืดมนอย่างฉัน

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านอีกครั้ง
ฉันอยากตอบคอมเมนท์​ของคุณ แต่ฉันไม่คิดว่าตอนนี้ตัวเองจะพร้อมพอที่จะหาคำตอบเหมาะสมได้

ฉันควรไปทางไหนดี... 
SHARE
Writer
NooPha
Fujoshi
เริ่มต้นสู่จุดจบและตื่นขึ้น​สู่​ความ​ฝัน

Comments