รักษาใจหลังเจ็บจากความรักโคตรยากกกกกกกกก
'เมื่อไหร่วะ เมื่อไหร่จะเลิกร้องไห้'
'เบื่อแล้ว ไม่อยากร้องแล้ว'
'เขามีความสุขไปแล้ว ทำไมเราไม่ก้าวไปจากตรงนี้สักที'

ประโยคพวกนี้ จนวนมาในหัวทุกวันตลอดเวลาเกือบสามเดือนที่เลิกกับเฟิร์น 
แรก ๆ เราร้องไห้ได้ทุกที่ แทบทุกเวลา ร้องไห้จนหลับ อาการหนักขั้นกินข้าวไม่ได้ ดูโง่นะ 

ทำตัวเองทั้งนั้น 

ขาตัวเอง ไม่ก้าวออกไป
ตาตัวเอง ไม่หยุดร้องไห้
ใจตัวเอง ไม่เลิกคิดถึง
ยังรัก ยังห่วง
โดยที่ไม่เคยรับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการ

ทั้งที่ทุกอย่างมันชัด แต่ทุกครั้งก็ยังหวังให้เฟิร์นกลับมา

คิดถึงยังอยากคุยในฐานะอะไรก็ได้ ห่างก็ได้
แต่มันยิ่งทำให้เฟิร์นลำบากใจ เข้าใจเลย
แฟนใหม่ ไม่ว่าจะคนไหน ไม่ว่าจะใคร
ก็คงไม่ชอบที่แฟนเก่ายังคงส่งข้อความ 
หรือโทรหา

สำหรับเรา เวลาเท่าไหร่ถึงจะพอ
สามเดือนแล้วนะ

เราเปิดใจคุยกับใครยังไม่ได้
เพราะเราไม่อยากเอาใครมาแทนที่ใคร

ยอมรับว่ายังหวังอยู่ทุกวันให้เฟิร์นกลับมา

แต่การได้แอบเห็นเฟิร์นยิ้ม อยู่ไกล ๆ ตรงนั้น
มันยิ่งทำให้รู้สึกว่า 

อยู่ตรงนั้นเฟิร์นมีความสุขดี
ยิ่งอยากเห็นน้องยิ้มเรื่อย ๆ 

การที่ยังคงเห็นแอคเคาท์เรา 
มันอาจจะทำให้น้องยิ้มไม่ออก

เราอยากเห็นเฟิร์นยิ้มเยอะ ๆ 
เราควรพอจากเรื่องนี้

รู้ตัวนะ แกล้งสดใส
ไปออกกำลังกาย ไปดูหนัง มันก็ช่วยได้
แต่มันไม่ทั้งหมด

ยังอยากรู้ว่าสบายดีรึเปล่า
แต่ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลย

เราต้องไปแล้วจริง ๆ หรอ

จากชีวิตเฟิร์น ต้องไปจริง ๆ ใช่ไหม

ยาก 

ยากจริง ๆ 
เราจะเลิกรักคน ๆ นึง ที่เรารักมากได้ยังไง ?

SHARE
Writer
amalilbear
Writer
𝙮𝙤𝙪 𝙠𝙣𝙤𝙬 𝙞 𝙠𝙣𝙤𝙬 ALL MY WORD FOR WNS,MY GIRLFRIEND ONLY ONE

Comments