กลับมารัก
ในคืนหนึ่ง จู่ ๆ เราก็พาตัวเองไปอยู่ ณ สถานที่หนึ่ง เด็กผู้หญิงอายุ 3-4 ขวบ ผมสั้น นั่งคุดคู้เอาหน้าซุกไว้กับขา กอดเข่าตัวเองแน่น เธอนั่งอยู่ในซอกมุมหนึ่ง ข้างตัวเธอเป็นตู้ทั้งสองฝั่ง มีที่ว่างเพียงพอแค่ให้เด็กตัวเล็ก ๆ เข้าไปนั่งได้

เสียงสะอื้นดังมาเป็นระยะ เราเดินเข้าไปใกล้เธออีก เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ยังคงกอดเข่าอยู่เหมือนเดิม เรามองเห็นน้ำตาของเธอที่ยังคงไหล เธอมองเราอย่างหวาดระแวง ในแววตาสื่อความหมายว่าอย่าเข้ามาใกล้

เรายิ้มอย่างเป็นมิตร พยายามจะถามว่าทำไมเธอถึงร้องไห้ เธอไม่ตอบหยดน้ำตายังคงหยาดริน เราพยายามอยู่นานกว่าเด็กหญิงจะเอ่ยปากพูด

แม่ไม่รักหนูแล้ว เธอพูดเสียงสั่น แม่ไม่อยากเป็นแม่ของหนูอีกแล้ว แม่บอกว่าหนูไม่ใช่ลูกแม่อีกแล้ว เธอทั้งพูดทั้งร้องไห้ เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ขนาดแม่ยังไม่รักหนูเลยแล้วใครจะรักหนูล่ะ ไม่มีใครรักหนูเลย

ไม่มีใครรักหนู... ไม่มีใครรักหนู... เธอพูดวนซ้ำไปซ้ำมาราวกับจะต้องการตอกย้ำคำพูดนั้นลงไปทุกอณูวิญญาณ และมันสั่นสะเทือนจิตใจเราเหลือเกิน น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเอ่อออกมา เราซึมซับความรู้สึกของเด็กหญิงมาทั้งหมด เราเจ็บปวด เราเสียใจ มือของเราเอื้อมไปลูบหัวเด็กหญิงช้า ๆ เธอร้องไห้หนักขึ้น เช่นเดียวกันเราเริ่มสะอื้นไห้

เราเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้เด็กหญิงอีก ดูเหมือนว่าเธอจะไม่กลัวเราแล้ว เราช้อนตัวเด็กหญิงขึ้นมากอด เรากอดเธออยากแนบแน่นที่สุด แบ่งทุกความเสียใจของเธอมา

เราพูดเบา ๆ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร เธอมีเราอยู่ตรงนี้นะ เราจะอยู่กับเธอ ถ้าไม่มีใครรักเธอ เราเองที่รักเธอ เรารักเธอที่สุด ไม่เป็นไรนะ เราจะอยู่ข้างเธอ เราจะเป็นกำลังใจให้เธอ เราจะเป็นคนที่รักเธอที่สุดเอง

เด็กหญิงกอดเราตอบเรารับรู้ถึงความรักจากเธอเช่นกัน เธอมองหน้าเราใบหน้าประดับยิ้มสดใส แม้เปื้อนรอยคราบน้ำตา เธอกล่าวขอบคุณก่อนเลือนหายไป

พอฉันลืมตากลับมาอยู่ในโลกของความเป็นจริง น้ำตาฉันไหลไม่หยุด มันคือความสุขที่ล้นออกมาทางตา ฉันเองที่พาตัวเองย้อนกลับไปในวัยเด็กของตัวเอง กลับไปเยียวยาเด็กผู้หญิงที่ฉันรักที่สุด

เด็กผู้หญิงที่ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจโลก เธอไม่เข้าใจความรัก ไม่อาจรู้สึกรักได้ แม้กระทั่งโตขึ้น เธอไม่เคยรู้สึกรักและคิดถึงใคร ความตายของใครต่อใครก็มิอาจทำให้เธอเสียใจได้ แต่เธอกลับเป็นคนขี้น้อยใจ และยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนอื่นรัก แม้มันจะขัดกับสิ่งที่เธอเป็น 

เธอยอมสละได้แม้ตัวตน เพื่อให้ทุกคนรักเธอ เธอกลัวการถูกเกลียด เธออ่อนไหว เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด เพราะตัวเธอเองไม่เคยยอมรับสิ่งที่ตกบกพร่องในชีวิตไป

เธอรักไม่เป็นเพราะเธอขาดความมั่นคงในวัยเด็ก ขาดความรัก และในคืนนี้เธอได้รับมันแล้วจากตัวเธอเอง

เราไม่เคยโกรธแม่เลย เราเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง และแม่ร้องไห้ ขอโทษเรา แม่ไม่รู้ว่าเราเป็นเด็กสมาธิสั้น แม่เหนื่อยมากและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เราอยู่นิ่ง เมื่อถึงจุดที่เราดื้อแถมทำผิดซ้ำซากเรื่องเดิม พอแม่ให้อภัยเราจะลืมทันทีว่าเราทำอะไรผิด แล้วเราก็ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก จนสุดท้ายมันไปลงเอยที่การตัดแม่ตัดลูก และมันสร้างความไม่มั่นคงทางอารมณ์และความรู้สึกให้แก่เรา จนกระทั่งโต เราก็ไม่เข้าใจว่าความรักคืออะไรแม้แต่น้อย เราไม่คิดถึงใคร แต่เรากลัวคนอื่นไม่สนใจ เรากลัวไม่ได้รับความรักจากคนอื่น เราทำทุกอย่างให้คนอื่น แต่เราไม่เคยรักตัวเอง ไม่เคยทำอะไรเพื่อตัวเอง

เราสองแม่ลูกกอดกัน ขอโทษกันและกัน ให้อภัยกันอย่างแท้จริง รวมถึงต่างขอบคุณกันและกัน ความผิดพลาดมันเกิดขึ้นได้ ไม่ว่ากับใคร เราต้องเรียนรู้ที่จะให้อภัย ยืดหยุ่นและเปลี่ยนแปลง

ตอนนี้เรารู้จักความรักแล้ว มันทำให้อาการซึมเศร้าของเราดีขึ้น เรารักตัวเอง รักครอบครัว รู้จักสิ่งที่เรียกว่าคิดถึง และรู้จักความเสียใจจากการสูญเสีย 

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เรามีความรักมากพอที่จะแบ่งปันให้คนอื่น

รัก

SHARE
Written in this book
บันทึกจากชีวิต
เรื่องราวมนุษย์เสพย์เศร้า

Comments