ถึงเธอ
ฉัน ... จำวันแรกที่เจอกับเธอได้ 
เธอคงบรรจงที่จะแต่งตัวออกมาแน่ๆ 
เพราะฉันให้เธอมาหา :)

ขอบคุณก๊วยเตี๋ยวน้ำตกมื้อนั้น
ขอบคุณที่ฟังเรื่องราวจากเรามากมาย
ขอบคุณที่มาส่งถึงบ้านแม้มันจะไกลมาก
ขอบคุณที่พยายามเข้ามาทำเรื่องราวดีๆมากมาย

วันนี้... ใกล้จะครบรอบสามปีแล้ว
ฉันไม่รู้เลยว่ามันยังรู้สึกแบบเดิมอยู่รึเปล่า
หรือว่่ามันกลายเป็นความเฉยๆไปแล้ว

ฉันรู้ว่าคงเป็นเพราะฉันเองที่ทำให้หลายๆเรื่อง
'ไม่น่าไว้ใจ' และไม่ตรงกับธรรมชาติที่เธอเป็น
...แต่ ฉันพูดได้เต็มปากเลยนะ 
ว่าก็มากมายอยู่ที่ฉันปรับไป ขอโทษที่ตามใจเธอ
ด้วยเพราะว่าอยากให้เราประคองความรักนี้ไปได้

จนวันนึง
ฉันเองรู้สึกว่ามันเหนื่อยเหลือเกิน
ก็เลยเริ่มกลับมาเป็นตัวเองทีละน้อย 

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอธิบายมันยังไง
แต่หลายๆครั้งที่เราไม่เข้าใจกัน
ก็มีแค่ฉันที่มานั่งทำความเข้าใจ

ห่างๆกันไป ก็กลับกันมาแบบ งงๆ 
โดยปัญหาไม่ถูกแก้ไขอะไรไปจริงๆสักที
จนมันค่อยๆดาวน์ลงๆทุกๆครั้งที่มีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้น

.... เธอจะเติบโตขึ้นใช่ไหม?
ถ้าในวันนี้ฉันอาจจะตัดสินใจ
ลองกลับมาทำอะไรด้วยตัวเองดู


         ขอโทษที่ต้องเขียน แต่ไม่รู้จะเริ่มบอกยังไง
SHARE
Written in this book
อารมณ์
Writer
piyomaru
a little girl.
A little girl with a big duty in the private world.

Comments