[Book Talk] เตแรส เดสเกรูซ์ - ฟรองซัวร์ โมริยัค
[Book Talk] เตแรส เดสเกรูซ์ - ฟรองซัวร์ โมริยัค (วัลยา วิวัฒน์ศร แปล) สำนักพิมพ์ Library House
.
.
อึดอัด......

ความรู้สึกนี้แล่นวาบเข้ามาเป็นระยะๆ ตั้งแต่สักหน้าที่สิบของเล่มและบีบคั้นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะค่อยๆ คลายลงในตอนท้าย, การอ่านจึงจบลงพร้อมกับการถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่หน้าสุดท้ายของหนังสือ

หนังสืออย่างที่จะทำให้เราอึดอัดขนาดนี้ได้มีสองอย่าง อย่างแรกคือหนังสือที่ไม่สามารถสานอารมณ์เราเข้ากับเรื่องราวได้แม้แต่น้อย อย่างที่สองคือหนังสือที่ดูดเราลงไปสู่ใจกลางเรื่องราวและเชื่อมตัวละครให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเราได้ดีอย่างร้ายกาจ แน่นอนว่าหนังสือเล่มนี้เป็นอย่างหลัง.....

ความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจค่อยๆ กัดกินเราอย่างเงียบเชียบและเรียบเรื่อย กว่าจะรู้ตัวมันก็ปั่นประสาทและความมั่นคงทางอารมณ์ของเราไปพักใหญ่แล้ว ไม่ต่างจากที่เตแรสจะตระหนักแทบในนาทีสุดท้ายว่าชีวิตที่เธอเผชิญนั้นได้ทำลาย “ชีวิต” ที่เป็นของเธอเองไปมากแค่ไหน คนเขียนเก่งเหลือเกินที่ถ่ายทอดภาพของการกดขี่และความเหลื่อมล้ำทางเพศออกมาอย่างสมจริงในความรู้สึกเรามากที่สุด - สมจริงในแง่ที่ว่าหลายต่อหลายครั้งมันเกิดขึ้นอย่างเป็นปกติ เป็นชีวิตประจำวัน ไม่จำเป็นต้องมีการโบยตีทารุณ ไม่จำเป็นต้องมีฉากเลือดสาดน้ำตานองเสมอไป ไม่จำเป็นต้องเกิดเฉพาะกับใครกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่ดำเนินไปอย่างนั้นซ้ำๆ อย่างไร้ทางเลือกในนามของความเหมาะสมและความสงบเรียบร้อย เหมือนกับที่ความเจ็บปวดไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านน้ำตาหรือการกรีดร้อง แต่ทับถมคุคั่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ในอกโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว

เราอาจดีใจหรือรู้สึกสะใจอย่าง “เฟมินิสต์ๆ” ขึ้นมาได้บ้างละมั้งหากได้รู้ว่าเรากลายเป็นองค์ประธานผู้สร้างความรู้สึกหวั่นเกรง ปั่นป่วน ควบคุมไม่ได้ และไม่มั่นคงให้เกิดขึ้นกับเพศตรงข้ามผู้เชื่อมั่นในอำนาจของตนขึ้นมาบ้าง แต่ไม่เลยสำหรับเราที่เอาตัวเองไปสวมทับในเรื่องราวของแตเรส คุณอาจสนุกหรือสะใจถ้าคุณตั้งใจให้มันเป็นอย่างนั้น แต่คุณจะยังสนุกหรือลำพองใจได้หรือถ้าอีกฝ่ายหวาดกลัวและโกรธแค้นคุณเพียงแค่คุณตั้งคำถามเพื่อให้ได้คำตอบ สร้างภาพของ femme fetale ขึ้นมาในหัวแล้วปฏิบัติราวกับคุณอันตรายและน่าเกลียดน่ากลัวอย่างนั้นเพียงเพราะคุณเป็นอย่างที่คุณเคยคิดว่าคุณเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

ความรู้สึกผิดและคำถามที่เกิดขึ้นกับเตแรสอาจไม่ใช่ความรู้สึกผิดและคำถามต่อ “การกระทำนั้น” ของตน ต่อแบร์นาร์ด์ ต่อครอบครัว หรือต่อสังคม, สำหรับคนอ่านที่ติ๊ต่างไปเองว่าได้มีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งของตัวละครอยู่แวบหนึ่งอย่างเรากลับคิดว่ามันเป็นความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้งในฐานะที่เธอปล่อยให้ตัวเองต้องโดนโบยตีจากแส้ที่มองไม่เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกือบนาทีสุดท้ายเสียมากกว่า ขณะที่การ “ทำผิด” ของเธอในสายตาคนอื่นต่างหากที่ได้ปลดปล่อยเธอออกมาให้ได้ตั้งคำถามกับตัวเองและสิ่งที่ตัวเองต้องเผชิญเสียที.....

ท้ายที่สุดเราได้แต่ยอมรับว่าหนังสือเล่มนี้ชวนอึดอัดเหลือร้ายแต่ประทับใจเหลือเกิน เสียดายนิดหน่อยที่ระยะเวลาโปรโมตหนังสือเล่มนี้ถือว่าค่อนข้างน้อยสำหรับเรา อาจเพราะช่วงนี้มีหนังสือออกค่อนข้างถี่ อยากให้ได้อ่านเล่มนี้กันเยอะๆ

เป็นอีกเล่มของปีนี้ที่เราดีใจที่ได้อ่าน...
SHARE
Written in this book
book talk/ movie talk
บันทึกเล็กๆ ถึงหนังสือที่อ่าน

Comments