The Existential Love Affair
"เธอ"
"รักเธอนะ"

อยู่ดีๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ลอดเข้ามาในหูของฉันเมื่อหันไปดูก็ได้เห็นใบหน้าที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดี
เธอนั่นเอง
ไม่กี่วันก่อนเธอมาหาฉัน เราเจอกันในคืนที่ฝนตกหนัก ในวันที่เธอพบร่มแห่งความตึงเครียดมาด้วย ถึงแม้ว่าหลังๆ มานี้เธอจะง่วนอยู่กับการปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตแบบใหม่ เราก็ไม่เคยขาดการติดต่อกันเลยแม้แต่น้อย เธอเป็นคนประเภทที่ฉันรู้ดีว่า ถึงแม้เราจะห่างกัน ตัวตนของเธอก็จะยังเหมือนเดิม เธอยังรักฉัน และฉันก็รักเธอ มันจะเป็นอย่างนั้นไม่มีวันเปลี่ยน เธอว่าฉันคือ Simone de Beauvoir ส่วนเธอคือ Jean-Paul Sartes และมันคงจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป 
ร่มแห่งความตึงเครียดที่เธอพกมาด้วยทำให้ฉันเป็นห่วงเธอมากเหลือเกิน 
เธอดูไม่สดใสอย่างที่ควรจะเป็น ไม่สมเป็นชายหนุ่มที่มีพลังแห่งความฝันอย่างเต็มเปี่ยมผู้ที่ฉันเคยร่วมรักเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้ฉันเป็นห่วงเธอมากเหลือเกิน
อนาคตคือสิ่งที่เราเคยใฝ่ฝันถึง ซึ่งตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนสถานะกลายมาเป็นปัจจุบันเสียแล้ว และดูเหมือนว่านั่นจะทำให้เธอผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง เพราะมันไม่ได้เป็นอย่างที่ใจเธอหวังเลย แต่ถึงจะอย่างนั้นฉันกลับคิดต่างออกไป
ณ ตอนนี้ที่ความมั่นใจในตัวเองของเธอกำลังลดน้อยลงเรื่อยๆ ความคิดของฉันที่ว่าเธอคือคนที่เจ๋งที่สุดก็ไม่เคยเปลี่ยนไป เธอได้ทำลายกำแพงแห่งขีดจำกัดของตัวเอง ลบล้างคำพยากรณ์จากคนรอบข้างที่มีต่อเธอไปจนหมดสิ้น ถึงร่างกายจะไม่ได้เอื้ออำนวยให้เธอเป็นในอย่างที่เธอฝันในวัยเด็กได้ แต่ความสามารถและตัวตนของเธอได้สร้างบทใหม่ให้แก่ชีวิตของเธอได้อย่างสวยงาม
สิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำได้ในช่วงเวลาแห่งความอ่อนไหวของเธอนี้ คือการเดินเคียงข้างเธอ ในจังหหวะเดียวกันกับเธอ และคอยกระซิบบอกข้างหูว่าเธอคือคนที่เก่งกว่าใคร ด้วยแรงฝน และแรงลมที่ซัดสาดเข้ามา ทำให้เราต้องหยุดยืนอยู่ที่ใต้อาคารแห่งหนึ่ง ฉันได้แต่มองเข้าไปในตาเธอและส่งความหมายจากใจ ว่าฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ 

วันก่อนผมไปหาเธอ เธอไม่รู้หรอกว่าผมจะไป แต่ผมอ่านได้จากสีหน้าเธอว่าเธอดีใจมากขนาดไหน ถ้าไม่นับว่าเราอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ เธอคงกระโดดกอดผมไปแล้ว ผมเองก็อยากกอดเธอแทบใจจะขาด แต่ก็ทำได้แค่อดทนไว้ 
"เธอจะกลับมาจริงๆ ใช่ไหม?"
เธอลากผมออกมาเพื่อถามคำถามนี้
ผมบอกเธอว่าผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน วันนี้แค่บางเอิญผ่านมาเลยแวะเข้ามาเยี่ยมเยียน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาทำอะไรที่นี่ แต่ก็ดีใจที่ได้มา
ผมเห็นเธอปรับตัวกับที่ใหม่ได้แล้ว ผู้คนที่นี่ต่างก็รักเธอ ทำให้ผมคลายกังวลไปได้มากทีเดียว ก่อนหน้านี้สภาพจิตใจเธอย่ำแย่ โดนผู้คนในโลกใบเก่ารุมทำร้ายจิตใจ ด้วยวาจา ด้วยการกระทำต่างๆ นั่นทำลายตัวตนของเธอไปมากทีเดียว
เธอที่ผมเจอในวันนี้กับวันนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
วันนี้เธอกลับมาเป็นคนเดิมที่ผมรัก เป็นคนเดิมที่ผมรู้จักมาโดยตลอด และนั่นทำให้ผมดีใจมากเหลือเกิน
ถึงแม้ว่าความตึงเครียดจะยังคงอยู่ข้างกายผมไม่ยอมจากไปไหน แต่การได้เห็นเธอมีความสุขทำให้ผมพอจะลืมๆ มันไปได้บ้าง แม้จะแค่ชั่วคราวก็ตาม
เราเดินคล้องแขนไปด้วยกันใต้ร่มคันจิ๋วของเธอ เปียกบ้าง แต่ก็มีความสุขที่ได้เธอกลับมาใกล้อีกครั้ง
เธอคอยให้กำลังใจผมตลอดทางจนผมไม่รู้จะหาคำไหนมาพูดกับเธอ
เราหยุดยืนใต้อาคารแห่งหนึ่ง เผื่อว่าฝนมันจะซาลงไปบ้าง ผมรับรู้ได้ว่าเธอเป็นห่วงผมอย่างแท้จริง จากสายตาที่เธอส่งมา
รักของเราคือการไม่ครอบครอง ผมดีใจที่เธอมีความสุข เมื่อผมเห็นเธอมีชีวิตที่ดีขนาดนี้ ผมก็ดีใจกับเธอมากจริงๆ 

จากที่เราแยกกันในคืนนั้นฉันก็ยังเป็นห่วงเธอไม่หาย หน้าตาเธอดูเศร้าซึม แต่เธอก็ไม่ใช่คนประเภทที่ชอบตอบแชทมากเท่าไร ทักอะไรไปเธอก็จะไม่ตอบอยู่ดี ถ้าจะอยากคุยกับเธอ ต้องปล่อยให้เธอเป็นคนทักมาเองฉันลืมตาขึ้นในเช้าวันที่สามถัดจากวันนั้นที่เธอมาหาฉัน ฝนที่ตกในช่วงนี้เล่นงานฉันเสียแล้ว
มันทำเอาฉันลุกออกจากเตียงไปไหนไม่ได้เลย
"เธอ"
"รักเธอนะ"
ฉันตกใจกับข้อความที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ และที่ทำให้ตกใจมากไปกว่านั้นคือเธอเป็นคนส่งมา
ฉันรีบกดเปิดข้อความเพื่อดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าเป็นเธอจริงๆ
"เกิดอะไรขึ้น อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ"
มันแปลกมากเหลือเกินที่คนอย่างเธอจะทำอะไรแบบนี้จนฉันชักจะไม่แน่ใจว่าเธอคิดจะทำอะไรบ้าๆ หรือเปล่า
เธอบอกว่าเธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นและเธอก็หมายความแบบนั้นจริงๆ 
เธอดีใจที่เห็นฉันมีความสุข แค่นั้นเธอก็ดีใจแล้ว
ถึงจะอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ห่วงเธอน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำให้ฉันเป็นห่วงเธอมากขึ้นไปอีก มันดูราวกับว่าที่เธอต้องไปลำบากขนาดนั้นก็เพื่อให้ฉันได้มาอยู่ในที่ดีๆ แบบนี้ เพื่อให้ฉันมาแทนที่เธอ และอาจจะเพื่อสนองตอบความต้องการของเธอก็เป็นได้ 
โดยสรุปแล้ว ฉันกลัวว่าฉันอาจจะไปขโมยชีวิตของเธอมาโดยที่เธอเองก็ยินยอม


ผมไม่เคยคิดว่าเธอขโมยชีิวิตของผมไปเลยแม้แต่น้อย
เธอเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมมาโดยตลอด เรียกว่าส่วนที่ดีที่สุดเลยก็ว่าได้ การมีเธอเป็น Simone de Beauvoir ของผม จะทำให้เรามีกันอยู่อย่างนั้นตลอดไป ถึงเราจะต้องมีชีวิตอยู่ในสังคมที่ความสัมพันธ์เช่นนั้นเป็นเรื่องต้องห้าม แต่อย่างน้อยเราก็รู้อยู่ในใจเป็นอย่างดีว่าเราจะมีกันเสมอ
"พรุ่งนี้เธอจะมาใช่ไหม?"
เธอเอ่ยถามถึงนัดในวันพรุ่งของเรา และคนอื่นๆ อีกสองสามคน
"ไปแน่นอน"
ผมพิมพ์ตอบเธอ แล้วเริ่มเปิดหนังสือเพื่อทำหน้าที่ใหม่ที่ได้รับให้เป็นอย่างดี  



SHARE
Writer
siarra
writer
dreamcatcher

Comments