หยดน้ำฝนบนหน้าต่างรถเมล์
มันเริ่มขึ้นตอนที่ผมนั่งรถเมล์ไปซื้อหนังสือ

เธอขึ้นมาหลังผม 2 ป้ายรถเมล์...

ผมดูกลุ่มเมฆสีเทาหม่นๆ ที่ลอยต่ำๆ

คิดในใจว่า อีกสักพัก ฝน คงจะตกลงมาแน่ๆ

ว่าแต่ คุณชอบตอนฝนตกหรือเปล่าล่ะ? 

ขณะเดียวกัน เธอก็เข้ามานั่งที่นั่งริมหน้าต่างฝั่งตรงข้ามกับผม

ผมสังเกตเห็นว่า เธอใส่หูฟังตั้งแต่ขึ้นมาแล้ว

คาดว่าคงจะฟังเพลง จากนั้นเธอก็มองหน้าต่าง

โดยที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ราวกับว่าเธอมองมัน

ไกลออกไป ไกลสุดลูกหูลูกตา



ส่วนผมน่ะหรือ? ก็ทำเช่นเดียวกันกับเธอ

หากโดยสารรถเพียงลำพังคนเดียว ผมชอบนั่งติดหน้าต่าง

มันสบายใจกว่า ที่จะนั่งติดกับคนข้างๆที่ไม่เคยรู้จัก

เมื่อไม่รู้จักกัน ก็คงต้องการที่จะเว้นช่องว่างระหว่างกัน

ไว้บ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี...



และไม่นาน ฝน ก็เริ่มตก ตกลงมาปอยๆ 

หยดน้ำเริ่มกระเซ็นลงมาโดนกระจกหน้าต่าง

เริ่มจากเม็ดเล็กๆ ไหลลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก

ชั่วครู่...ฝนก็เริ่มกระหน่ำ แรงขึ้น...แรงขึ้น...



จากหยดน้ำ กลายเป็นสายน้ำ ไหลลงหน้าต่างมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำให้มองทัศนียภาพด้านนอกไม่ค่อยสะดวกสายตาเท่าไหร่

ผมจึงหันกลับมามองเธอ อีกครั้ง แบบไม่ได้ตั้งใจ

ผมเห็นใบหน้าของเธอ แค่ด้านข้างเท่านั้น

แต่ใบหน้าที่ผมเห็น กลับตรงกันข้ามกับครั้งแรก
 
ที่ผมเห็นเธอเมื่อเธอขึ้นมาบนรถคันนี้



มันเป็นใบหน้าที่อึดอัด ปะปนด้วยความเศร้าหมอง

เธอเริ่มก้มหน้าต่ำลง และค่อยๆ เอื้อมมือมาปิดปากตนเอง

เธอพยายามปิดบังคนรอบข้าง ให้ดูเหมือนว่ามันปกติ

แต่สิ่งที่ผมเห็น เธอปิดแววตาของเธอจากผมไม่ได้

ผมเห็นหยดน้ำ ที่เหมือนกับหยดน้ำฝน หยดเล็กๆ

มันเคลือบนัยน์ตาของเธอ จนเป็นประกายสะท้อน

สะท้อนถึงความรู้สึก ที่เธอพยายามจะปิดบังมัน

สักพัก...เริ่มมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย เล็ดลอดออกมาจากลำคอ

เหมือนกับว่า เธอคงจะแบกรับความรู้สึกไม่ไหวอีกต่อไป...



ประจวบเหมาะกับรถเมล์ ที่เดินทางมาถึงป้ายที่เธอต้องลง

เธอจึงลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ...
 
จังหวะนั้น ผมเห็นใบหน้าเธอชัดเจน

มีหยดน้ำเล็กๆ  ไหลออกมาจากขอบตา

และอาบลงบนใบหน้าของเธอ

เธอเดินลงจากรถไป

ณ เวลานั้น...ไม่มีแม้แต่ร่มสักคัน หรือใครสักคน มาบังฝนให้กับเธอ
ไม่ผิดจริงๆ ผมมองเธอจากหน้าต่างที่มีน้ำฝนไหลเป็นทาง

เธอเข้าไปนั่งหลบฝน ตรงเพิงผู้โดยสารที่ปราศจากผู้คน

จากนั้น ผมก็เห็นเธอ "ร้องไห้" 
 
เธอ...นั่งร้องไห้อยู่ที่ป้ายรถเมล์ป้ายนั้น คนเดียว...



แปลกจริงๆ คงเพราะผมไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
 
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอถึงได้ร้องไห้ออกมา

อาจเป็นเพราะว่าเพลงที่เธอฟัง หรือเปล่า?
 
หรือ เธอไม่ได้ฟังเพลง เธอคุยกับคนอื่นอยู่?

อาจเป็นเพราะเขาคนนั้น คนที่เธอคุยอยู่ด้วยกัน?
 
หรือเธอนึกถึง เรื่องที่น่าเสียใจสำหรับเธอ ขึ้นมาได้?
 
หรือเป็นเพราะฝน?

ผมก็ไม่รู้...ผมไม่สามารถรับรู้ได้ขนาดนั้น
และผมก็ไม่สามารถที่จะช่วยอะไรเธอได้เช่นกัน... 

และแล้ว...รถเมล์ที่ผมนั่ง ก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากป้าย
 
ในตอนนั้น หยดน้ำฝน ที่ผมเห็นอยู่ด้านนอกหน้าต่างรถเมล์

กับหยดน้ำที่ผมเห็นบนใบหน้าเธอ มันให้ความรู้สึกที่ไม่ต่างกันเลย...
SHARE
Writer
3693
etc.

Comments