(ดอนเมือง)เลยนะจ๊ะ
"ระวังรถเด้อ"ขณะก้าวเท้าลงจากรถ พาหนะนำทางสีเขียว-เหลือง คนยโสพามาส่ง(Taxi) ก่อนก้าวเท้าลงแตะพื้น

ช่อง 14 ช่างเหมาะเจาะนกแอร์น้อยสีเหลือง เดินผ่านเข้าประตูยื่นบัตรประจำตัวและตั๋วผ่าน เข้าช่องที่จัดเรียง  เสียงคุยแซงแซ่ 

ไม่ต้องเร่งฝีเท้าก้าวให้ไวเพราะคนน้อย ทางสะดวก ถอดเวลา วางกระเป๋าลอดผ่านไปแล้วยืนรอ มองขวาแลมองซ้ายหาตารางและเที่ยวบิน 

กลิ่นชาที่โชยมา น้ำมันทอดหิวโดยพลัน ฝีเท้าก้าวฉับ ๆ ไม่เป็นจังหวะ ตามหลังอย่างเร่งรีบ ผู้คนบ้างหยุดยืนอยู่ตามร้านขายของใน บ้างเดินขวักไขว่ ชะลอฝีเท้าให้ช้าลงมองเห็นสิ่งรอบตัว 

แอะ ๆ ต้องหันไปหยุด เสียงเด็กร้องจนต้องมองสุดสายตา ภาพยังติดมาแววตาสดใสบนอ้อมแขนของผู้ชาย  บันไดเลื่อนฉึก ๆ พาลงถึง Gate มองหาเลข 78 ว่าอยู่ไหน ก้าวเดินอย่างมั่นใจ สายตาต่างชาติจับจ้องมอง เบื้องหน้าขบวนแถวยาวทางก่อนถึง78 หยุดชะงักนั่งรอคนผ่านไปและผ่านมา  10 นาที ลุกเดินอย่างมั่นใจผ่านคนแก่ ผ่านผู้คน นั่งเล่น ฟังเพลง จดจ้องตั๋ว แชทไลน์ ไม่คุยกัน 

กลิ่นสับปะรดก็โชยมาแตะจมูกมากนักหนา โอยหิว เสียงในหัว  คุณ....เรียกขึ้นเครื่องสลับกันไป

เดินมาอย่างช้า ๆ ไม่เร่งรีบเพราะมีเวลาเหลืออีกมากมาย เราจะใช้ชีวิตให้ช้าลงได้ท่ามกลางความวุ่นวายในสนามบิน ถ้าเรานิ่ง สมองโล่ง ปลดปล่อยสิ่งที่ยังไม่ถึงและจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ต่อหน้าและขณะนี้ Slowdown อาจเกิดขึ้นได้ทุกที่ ทุกเวลา ชีวิตช้าใจเป็นสุข 

 เดินวนไปเพื่อจะนั่ง ก่อนจะนั่งแถวข้างหน้า เก้าอี้สีชมพูเรียงรายอยู่สงบ แถวหลังคือที่นั่งใกล้แม่ลูกความผูกพันธ์เห็นแล้วมันก็สุขใจ หันกลับไปไม่มีใครที่รู้จัก เมืองเลยคือที่หมายจุดสุดท้ายของวันนี้ 

บึ้น ๆ ๆ รถยาวสีขาว ๆ จะมารับ พนักงานหน้านิ่ง ผู้โดยสารก็ทยอย หิวมาอีกแล้วอดใจไปกินบ้าน คิดถึงส้มตำมันทรมาน มีเพื่อนนั่งข้างมาหลายคน 

กลิ่นข้าวผัดจากข้างหลังหันแว็ปไป// โอ้วใจฉันหิว กลิ่นแตงชวนให้กินโอ้วแม่เจ้า...คิดถึงบ้าน 

เงยหน้า มองทางซ้ายคนวุ่นวายมาอีกพัน ที่นั่งจากสงบกลายเป็นจบที่รองคน กวาดสายตาผ่านไปมาวิ่งนักหนาเพื่อขึ้นเครื่อง จุดนี้ที่เรานั่งพร้อมเห็นพฤติกรรมหมู่มวลคน 

ได้เวลากลับบ้านแล้ว พนักงานก็ส่งเสียงเรัยกไห้หา เอาไว้แค่นี้ก่อนหิววอน ๆๆๆ ลาจรกรุงเทพมหานครเอย

SHARE
Writer
MemiOnlyme
Writer
ชีวิต ประสบการณ์ เดินทาง เรื่องอยากเล่า#Onlyme#IG:Saengrawee.m#

Comments