วันที่ 8 : อยากรู้ เเต่ไม่อยากถาม
วันจันทร์ที่ 3 กันยายน 2561


วันนี้ครบรอบสัปดาห์ ถึงเวลามาหาคุณหมอ พูดคุยกันพอประมาณ หมอบอกว่าอาการที่เราอยากฆ่าตัวตายไม่ได้เกิดขึ้นจากยา เเต่หากเกิดขึ้นจากช่วงอารมณ์ที่ดำดิ่งถึงความเศร้าของเรา 
.
หมอบอกว่าอารมณ์ของเราคงที่ 
.
ยานอนหลับที่จะให้ไปใหม่เป็นยานอนหลับชนิดที่เบาลงจากของเก่า ลดอาการเบลอ มึน ที่เกิดอาการตลอดทั้งวัน 
.
หมอบอกว่าถึงเวลาที่ผมควรตัดสินใจได้เเล้วหาก ผมรับคำตอบจากเธอ--เธอคนนั้นที่จากลากันไปนานเเล้วได้ เพื่อจะเริ่มชีวิตใหม่--'มีชีวิตในเเบบของเรา' คุณหมอบอกไว้อย่างนั้น
.
เเต่สำหรับตัวผมเเล้วมันขัดเเย้งในตัวเองอยู่ บางที่ผมก็รู้คำตอบที่เธอจะตอบกับผมเเล้วละ เพียงเเต่ว่าผมยังยอมรับความจริงไม่ได้
.
ความจริงที่ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันเเล้ว
.
'เธอมีชีวิตในเเบบของเธอ ผมก็ควรจะมีชีวิตในเเบบของผม' หมอบอกต่อ
.
บางทีเราก็มีความสุขกับความฝันของเรา ไม่ใช่เหรอหมอ ผมคิดในใจ
.
เเต่มันคงยาก ในเมื่อสักวันความเป็นจริงต้องมาถึงตัวเข้าสักวัน ไม่วันใดวันหนึ่งเราต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ ไม่ว่าเราจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ยอมรับหรือไม่ยอมรับมันก็ตาม
.
ทั้งๆที่ความฝันของเรา เราก็มีความสุขอยู่เเล้ว
.
พอมาถึงวันหนึ่งเราก็โดนความเป็นจริงพรากไปต่อหน้าต่อตา
.
คิดถึงเสมอนะ


SHARE
Writer
ChaLermm
คนอยากเขียน
เรื่องสั้น ข้อคิด ความคิด หนังสือ การเดินทาง เเละเหตุการณ์ที่พบเจอ.

Comments