เรื่องเล่าข้างเตียงพ่อ
" อาทิตยหน้าน้องว่าง เด้วไปหา พอดีลาได้ไปยาวๆหลายวันเลย "

...... 
" ฮัลโหลล.. หนูถึงแล้วนะ มารับหน่อยย "
" เด้วแม่ไปรับ "

" แกมาก้ดีละ แกเฝ้าเลย.."
" ห้ะ...เอ่อก้ได้ "

และการอยู่เฝ้าคนไข้แบบจริงจังก็เริ่มขึ้น
เคย(เกือบ)​จะได้นอนเฝ้าแม่ผ่าตัดมาครั้งนึง แต่แม่ไล่ให้กลับไปนอนบ้าน เพราะว่าเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากผ่าเสร็จก้กลับบ้านแล้ว...

พี่บอกว่า... แก ป๊ายังช่วยเหลือตัวเอไม่ได้เลยนะ
เราก้.. โอเค ก้เด้วช่วย ก้แอบกังวลอยู่นิดๆ
หนะหนูเป็นผู้หญิงนะ เอ่อ อาจจะไม่เจอตอนนั้นพอดีก้ได้นิ 

เริ่มแรกก้เตรียมอุปกรณ์แปรงฟันบนเตียงคนป่วย ด้วยน้ำยาบ้วนปาก เราก้งง จริงๆก้แปรงได้นะ ต่อด้วยเช็คหน้า -​ ตัว 

เราก้ป้อนข้าวกล่องให้พ่อ.. เพราะพ่อไม่ชอบข้าวต้มมันไม่อยู่ท้อง 55 ได้ไข่ต้มทุกมื้อก้บ่นหนักหน่อย ไม่ยอมกิน บอกว่าคลอเลดเตอรอลดมันเยอะ เราก้ต้องหาวิธีคุยว่า ป๊าเป็นคนป่วยนะ ไข่แดงมันมีวิตามิน กินไปเถอะ ช่วยนี้ร่างกายต้องการ กินน้อยน่าาา แรกๆก้มีการต่อรองเท่านั้นเท่านี้ จนยอมกิน คนป่วยจะเยอะๆหน่อย

หลังจากอิ่มข้าวแล้วก้ต้องให้กินผลไม้ และน้ำ (เน้นว่าเยอะๆ)​ แล้วก้หมดเวลาเยี่ยม.. ใกล้เที่ยงแม่ก้พาเราก้รีบกลับมาดูเรื่องข้าวของพ่อต่อ...
ฮ่าาา น้องไม่ป้อนแล้ว เอาข้าวถาดของรพ.วางแล้วส่งช้อนให้พ่อทันที 
" อ่ะป๊ากินข้าวว..."
พี่แอบกระซิบมาว่า แกระวังป๊าอ้อนนะ

" เห้ยย.. เขาก้กินเองได้นิ" 
หลังกินข้าวเสร้จแล้วแม่มาพอดี มาปอกแอปเปิ้ล
แม่แอบบอกว่า เตรียมตัวนะ วันนี้จะมีคนมาเยี่ยมพ่อแก 

เวลามีคนมาเยี่ยมพ่อจะดูคล้ายคนปกติ... 
แต่หลังจากนั้นพ่อจะซึมๆ เนื่องจากเขาเคยทำอะไรได้ทุกอย่าง ไปนู่นมานี่ ให้มานอนอยู่บนเตียงเฉยๆก้เบื่อหนักมาก บ่นยกใหญ่เมื่อไหร่จะหาย... อยากกลับบ้านไม่อยากอยู่รพ. หรือบ่นเจ็บแผล ลุกไม่ไหว เดินไม่ได้... 

กล่อมคะ กล่อมวนไป~~ 

เด้วก็หาย ถ้าป๊าอยากหายไวก้ต้องพยายามช่วยเหลือตัวเองให้เยอะๆ 
จะได้กลับไปพักบ้าน 

ไม่มีใครไม่ป่วยกหรอก ดูเตียวนู่นสิ แก่กว่าอีก เตียงนั้นเขารถชน เขาอยากเจ็บรึป่าว? แล้วหลวงพี่เขาเลี่ยงเจ็บป่วยได้มั้ย? ก้ไม่ได้.. เราก้คน มันก้ปกติที่เราจะป่วย แต่ถ้าเรารักษาถูกวิธีก้หาย กลับไปใช้ชีวิตตามปกติแล้ว

ถ้าป๊าหายดีแล้ว เขาก้คงไม่อยากให้อยู่หรอกเตียงเขาไม่พอ 55555

เราและแม่พยายามให้พ่อช่วยเหลือตัวเอง รวมคนทุกคนที่มาเยี่ยมก้ช่วยคุยให้เขามีสภาพจิตใจที่เป็นบวกมากขึ้น ไม่กี่วันหลังผ่าก้ถอดสายเลือด
พยายามให้นั่ง, แปรงฟัน, หัดมาเอาขาลงน้ำหนัก, หัดนั่งห้อยขาทิ้งน้ำหนักให้มากขึ้น จนกระทั่งลองไปยืน ลองไปเดินรอบๆเตียง

หลังจากเรากลับมากทม. 
พ่อก้ทำเองได้ทุกอย่างแล้ว.. 
พี่ก้แอบ งง ก้ได้ทุกอย่างเลยนี่หว่า 555555

กำลังใจสำคัญที่สุดเสมอ 
หลังจากกลับมาแล้ว แม่เล่าให้ฟังว่า ป้าข้างเตียงพ่อที่เฝ้าตา เขาบ่นถึงเรา ว่าเราหายไปไหนแล้ว ชอบอีหนูคุยกับพ่อได้ทั้งวันเลย คุยเก่งจัง ฟังแล้วเพลินดี เขาคุยกับพ่อเขาดีนะ ตายังหันไปฟังเลย


SHARE
Writer
KhongkwanS2
The little gifts.
Be yourself and stay strong

Comments