ว่าไปนั่น
ผ่านมากี่วันแล้วตั้งแต่เริ่มปรับตัว
จะว่าเริ่มดีก็ดี
จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี
ใกล้สอบแล้วด้วย
แต่คะแนนสอบเก็บคะแนนก็ย่ำแย่เหลือเกิน
ถอนหายใจเป็นว่าเล่นเลย
การพยายามทำให้ทันเพื่อนเนี่ยมันยาก
เพราะเราเชื่อว่ายังไงก็อยู่ไม่ถึงสิ้นปีหรอก
แต่พออะไรๆต้องปรับใหม่หมด
ก็ต้องตามชาวบ้านให้ทันสิคะ
หนังสือยังไม่อ่านตามงานเป็นว่าเล่น
เปิดไฟก็ง่วงปิดไฟก็กว่าจะหลับ
กาแฟที่เริ่มหัดดื่ม
แรกๆก็ดีดหลังๆก็ง่วง
กาแฟกินแล้วง่วงก็มีบนโลกเนอะตลกดี
กลับไปกลับมา
ตามไปไม่ถูกเลย
ไม่อยากถามตัวเองแล้วว่าจะทำไงต่อไปดี
ก็แค่ทำในสิ่งที่คิดมาแวบแรกให้เสร็จ ณ เวลานั้น
อะไรที่ตั้งใจไว้ก็ไม่เสร็จสักอย่าง
ล่องลอยไปมา
ไม่เข้าทางสักที
ขนาดที่พิมอยู่ตอนนี้ก็มึนๆเลย
ไม่ปะติดปะต่อกันแม้แต่อย่างเดียว
ได้แต่บอกตัวเองว่าสู้เข้านะ
ยิ้มเข้าไว้แล้วเดี๋ยวจะผ่านไป
แต่ในเมื่อยิ้มไปแล้วมันไม่ผ่านไปสักที
มีคำตอบสำหรับข้อนี้ให้เรามั้ย?
สิ่งที่อยากกว่าตอนจบมันก็คือการเริ่มใหม่อีกครั้งเพลงนั้นได้กล่าวไว้
ยิ้มให้ตัวเองก่อนไปเรียนทุกเช้า
ฝึกยิ้มกว้างๆให้มากที่สุด
จนตลกยิ้มที่ตัวเองเห็นก็มี
พึ่งสังเกตนะว่าจริงๆแล้วเธอยิ้มจนตาี่ขนาดนี้พึ่งสักเกตนะว่าจริงๆแล้วชอบที่จะแกล้งแหย่เพื่อนพึ่งสังเกตว่าจริงๆแล้วเธอก็มีมุมมองที่ประหลาดจริงๆแล้วเธอเป็นคนใกล้ตัวที่สุด
ที่ถูกมองข้ามมาตลอด
บางครั้งการก้าวไปข้างหน้าก็ต้องมีการเสียสิ่งสำคัญบางอย่างออกไป

การสูญเสียสิ่งที่สร้างขึ้นมา
เพื่อเติมเต็มส่วนที่หายไป
แต่แลกกับการสูญเสียการเป็นตัวเอง
และการ
สูญเสียส่วนที่เติมเต็ม
เพื่อได้ตัวตนกลับคืนมา
อันไหนมันดีกว่าหรือแย่กว่า
หรือมันไม่มีค่าให้ประเมินเลย
ไม่ก็ประเมินค่าอะไรไม่ได้
ไม่ได้อยากได้คำตอบหรอกนะ
แค่อยากจะไปต่อในส่วนที่ทำได้
แต่สิ่งที่ทำได้มันคืออะไรกันนะ
เหมือนทำข้อสอบที่ไม่มีช่องใส่คำตอบ
ข้อสอบไม่มีซ่อมก็ว่ายาก
ข้อสอบชีวิตที่ไม่รู้แนวข้อสอบนั้นยากกว่า
ข้อสอบที่ลืมเขียนหน่วยก็ให้ศูนย์
ข้อสอบชีวิตพลาดนิดเดียวส่งผลไปทั้งกระดาษ
อยากให้มีการแข่งถอนหายใจ
ที่ถอนหายไปแข่งกัน
คิดว่าน่าจะติดรอบคัดเลือก
คิดไปงั้นแหละ
ก็พร่ำเพ้อของเราแบบนี้
บ่นไปงั้นๆอ่ะ
ไม่เกี่ยวกันสักนิดเลย
ใครอ่านจนจบได้นี้นับถือ
😑😑😑😑😑😑😑😑😑😑😑😑😑
SHARE
Written in this book
ระบาย
Writer
Slorhinthebook
Sloth
คุยกับตัวเองจนเหมือนมันเป็นอีกคนไปแล้ว

Comments